Asa ga Kuru (2020)

Gelaagde film over de voor- en achterkant van adoptie. Enerzijds zijn er de kinderloze ouders, die na lang wikken wegen voor adoptie kiezen. Anderzijds de jonge tiener, die tegen wil en dank gedwongen wordt haar pasgeboren baby voor adoptie af te staan.

Regisseur Naomi Kawase neemt de tijd om beide partijen en hun respectievelijke problemen te introduceren. In het tweede deel van de film, waarin de betrokkenen met elkaar geconfronteerd worden, kiest zij er voor de identiteit van de biologische moeder aanvankelijk te camoufleren. Achteraf bezien een nogal opzichtige poging om de kijker op het verkeerde been te zetten. Het verhaal wordt er evenwel niet minder om.

Al met al een ontroerende film, die valse sentimenten weet te vermijden. Zoals te verwachten is weer een prima vertolking van de ervaren Hiromi Nagasaku, met de aantekening dat Aju Makita (als de tiener) nauwelijks voor haar onderdoet. Zonder meer een fraai vormgegeven film –met een pakkend verhaal– die een breed publiek verdient.

Sterke film rond tienerzwangerschappen en adoptiecircuits. Niet voor het eerst gebracht, maar wel best origineel en bijgevolg sterk in de aanpak en uitvoering ervan. De focus en klemtoon wordt volledig gelegd bij de uitwerking van de personages. De diepgang en ontwikkeling van de personages komt voorop en dat is een uitstekende keuze gebleken van Kawase. Veruit haar beste film, lijkt me.

De film is gelaagd en neemt zijn tijd om het plot tot ontwikkeling te komen. De flashbacks of forwards worden op het juiste moment gebracht en zeker niet in overvloed. Er wordt ook geen moreel oordeel over het onderwerp gegeven. Behoudens serene muziek zijn er geen sentimentele strijkers te bespeuren en biedt stilte vaak nog een krachtiger signaal om binnen te dringen.

Ook op het acteerwerk nauwelijks wat aan te merken. Ondanks de zware problematiek sterk genoten van deze film. Fijn!

Tedere en emotievolle benadering van een thema dat alleen maar pijn veroorzaakt en nooit uit de actualiteit zal zijn.

Naomi Kawasi brengt haar film zonder hoogdravende toestanden maar legt de nadruk op het diepe drama dat zich in de harten van beide moeders afspeelt, hun twijfels maar ook hun wederzijds begrip.

Mooie film met een diepmenselijke kijk op een delicaat gebeuren. Ondersteund wordt door eenvoudige, ontroerende vertolkingen en aangepaste muziek.

Mooie, vaak heel lieve film maar toch erg beperkt tot het onderwerp waardoor ik ook .wel veel miste... Meer een documentaire...daarbij de geslotenheid van de Japanners geeft het een ingetogen beeld van ernstige zaken. Zeer groot contrast met een Amerikaanse film over dit.. Wel veel gevoel maar niet altijd zo uitgesproken...soms beklemmend...

Mooie film die het verlangen naar een kind en het afstaan van een kind gevoelig in beeld brengt. Twee zijdes van de zelfde medaille.

Niet voor iedere kijker geschikt denk ik, vanwege het trage tempo, maar als je de poging waagt verschijnt er wel een mooi gestructureerde en emotioneel diepgaande film. Knap acteerwerk van de jonge Aju Makita.