The Night House (2020)

De film wordt geteisterd door veel van dezelfde problemen als Bruckner's vorige film The Ritual (2017) De film verdient lof voor zijn vindingrijkheid en durf maar de ontknoping heeft gewoon niet de gewenste impact. Beth gaat op onderzoek uit om de mysteriën rondom de zelfmoord van man Owen te ontrafelen. Gaandeweg gebeuren er vreemde dingen in het geïsoleerde huis aan het meer. En zijn er occulte aanwijzingen in mysterieuze bouwtekeningen van een huis en een vreemd beeldje. Echter veel van deze dingen verdwijnen voor het bovennatuurlijke rouwproces. Gedeeltelijk weet je al naar 40 minuten waar het ongeveer heen wil en dan is het alleen nog wachten op het waarom. Dat de film toch je aandacht blijf vasthouden is vooral door Rebecca Hall die de show steelt, beurtelings kwetsbaar en strijdbaar. Daarnaast weet de bekwame regie van regisseur David Bruckner slim gebruik te maken van ruimtes, spiegelbeelden, muziek en montage om enkele goede schokken te brengen. Helaas houdt de film zich meer bezig met rouw en verlies waardoor een echt bevredigende horrorfilm uitblijft!

Best een aardig filmpje. Dit is het soort horror waar ik van hou, een creepy sfeertje, mysterieus en bovennatuurlijk. Rebecca Hall doet het ook prima. De film weet de aandacht vast te houden maar helaas vind ik het einde niet zo sterk. Desondanks heb ik er voor het grootste gedeelte toch van genoten.

De dood van haar echtgenoot Owen [Evan Jonigkeit] heeft een verwoestend effect op het leven van lerares Beth [Rebecca Hall]. Ze heeft last van black-outs of slaapverlamming en heeft last van nachtmerries. Of zijn het waanbeelden? Haar enige connectie met de werkelijk bestaat uit buurman Mel [Vondie Curtis-Hall] en familievriend Claire [Sarah Goldberg], maar ook zijn kunnen niet voorkomen dat Beth steeds verdere wordt meegezogen in haar eigen psyche. Een complex portret van een emotioneel verscheurde vrouw, uitstekend gespeeld door Hall. Duistere film waar je wel even goed voor moet gaan zitten.

Nothing...

Want daar draait deze film toch om? Beth denkt, nadat ze 4 minuten dood was en daarna weer tot leven kwam, dat er niks was aan de andere kant? Jaren later is Beth gelukkig getrouwd met Owen, maar Owen krijgt te maken met die entiteit die Beth wil hebben. Owen probeert die entiteit ''nothing'' bij haar weg te houden en dood daarbij een aantal look-a-likes, bouwt precies hetzelfde huis aan de overkant met een talisman (die volgens mij verbonden is aan die entiteit)... Als die truck ook niet werkt zit er volgens hem maar 1 ding op en dat is zelfmoord te plegen, zodat die entiteit niet bij haar kan komen. Helaas werkt dit niet, want zij wordt even later ook geteisterd door hem. Beetje bij beetje kwam ze erachter dat haar man misschien niet de man was die ze dacht dat hij was. In het begin hoort en ziet ze vreemde dingen in huis, later ontdekt ze foto's en blueprints van hun huis, maar dan upside down. Later gaat ze echt op onderzoek uit en ontdekt ze het huis dat ze snachts aan de overkant zag met daarin lichamen verstopt en een mysterieuze talisman Uiteindelijk, na nog meer bizarre ontdekkingen, wil ze zichzelf van kant maken, omdat die entiteit zich voordoet als Owen en haar probeert over te halen om bij hem te komen, maar gelukkig wordt ze gered door haar beste vriendin. Ik heb geen idee of ik het bij het rechte eind heb, misschien was de ''nothing'' wel haar depressie waar ze jaren lang mee zat... Genoeg spoilers. Hele mysterieuze horror/drama met een mooi sfeertje en waarbij je denk ik je eigen interpretatie aan kan geven.

3 sterren.

Heerlijk psychologisch thriller-drama, sterke opbouw, dito uitvoering Zeer van genoten.

Zeer genietbare psychologische thriller. Lekker eng bij momenten en de hele speelduur lang onderhoudend. Goed geacteerd ook door deze, voor mij, onbekende cast.

Aanvankelijk sfeervol en beklemmend, met een reeks geslaagde enge momenten, maar gaandeweg begint de plot op te drogen. Vooral richting het einde verliest de film definitief aan kracht. Jammer, want Rebecca Hall zet een sterke rol neer en bij vlagen is de film best effectief in zijn eenvoud. Het is evenwel niet voldoende om de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Goeie film over een vrouw die dingen ziet en hoort in haar huis na het overlijden van haar man. Deze psychologische horrorfilm is goed opgebouwd, maar het verloop is wel wat voorspelbaar. Er gebeuren genoeg mysterieuze dingen om het onderhoudend te houden en de film is niet te vaag en ook niet te uitleggerig. Rebecca Hall weet de aandacht goed vast te houden is deze voornamelijk one-woman-show.

Helaas in de bioscoop gemist omdat ie op onmogelijk late tijden draaide in Groningen, maar blij dat met streaming tegenwoordig de films uit de bios vrij rap te zien zijn. Dit is vooral fijn omdat illegaal downloaden hiermee minder urgent wordt. Om toch maar een positieve ontwikkeling van streaming te benoemen.

The Night House doet verder weinig dingen die ik nog niet eerder heb gezien. Manlief pleegt zelfmoord en gaandeweg komt Rebecca Hall's personage erachter dat haar man toch wel het een en ander te verbergen heeft gehad. Gemixt met wat bovennatuurlijke verschijningen (omdat zij al een keer een bijna dood-ervaring heeft gehad) en je hebt best een sfeervolle film. Vooral Hall houdt de film overeind. Dat oudergesprek op school met die zeurende moeder staat denk ik wel in mijn top 10 van "burns" die ik ooit in een film heb gezien. Geweldig!

Maar voor de rest een rustige horror/thriller die doet wat ie moet doen, maar nergens echt in uitblinkt.

3,0*

Na de plotselinge dood van haar man zit Beth gevangen in gevoelens van leegte, hopeloosheid en verbijstering. De mens met wie zij jaren samenleefde is niet meer. Ze wentelt zich in troostende en confronterende herinneringen. Het huis dat ze samen bewoonden zit er vol mee. Ze hangen nadrukkelijk in elke kamer en Beth dreigt geestelijk ongezond ver door te schieten richting paranoia. Ze ziet en hoort dingen die er niet zijn. Of misschien toch wel?

De film werkt sterk met de harde tegenstelling tussen aanwezigheid in de herinnering en afwezigheid in de fysieke wereld en laat nu eens het ene aspect en dan weer het andere aspect domineren. Dat klinkt als een rouwproces waarmee je met gemak een psychologisch drama kunt vullen. The Night House is echter een horrorfilm. En dat horroraspect werkt prima, want op een psychologische bodem van droefenis en paranoia tieren angstaanjagende gebeurtenissen welig. De horror verbindt zich geleidelijk met de rouwende weduwe en haar waarnemingen en voor je het weet zit je midden in een spookhuisfilm.

De film werkt niet alleen met zwaarmoedige psychologische dreiging maar is ook niet vies van een jumpscare op z‘n tijd. Ook het spel met licht en donker zorgt voor dreiging. Evenals de sound design die heerlijk klassiek in de weer is met verontrustende geluiden.

Rebecca Hall speelt de treurende weduwe en doet dat erg goed. Zij is een heus karakter. Hall is de vrouw die enerzijds volledig instort en anderzijds toch de kracht vindt om op een manische manier de merkwaardige gebeurtenissen die haar thuis overkomen te verklaren. Een interessant personage dat er voor zorgt dat aan drama en horror een brok mysterie wordt toegevoegd. Leuk.

The Night House verbindt persoonlijk drama met spookhuis horror. Hier en daar wat standaard, maar ook met onvoorspelbare uitstapjes. Het verhaal beweegt zich uiteindelijk in een onverwachte richting die mij helaas niet geheel kon overtuigen. De rest van de film deed dat gelukkig wel.

Nachtmerrie huis

David Bruckner is een regisseur om in de gaten te houden, want hij heeft zonder meer oog voor originaliteit. Dit was bij The Ritual al het geval, en ook bij The Night House is dit niet anders. Toch kon ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken toen het plot zich steeds verder uit de doeken deed. Deze was te dun en ongeloofwaardig om echt een indruk op mij te kunnen maken.

Want waarom pleegde de man van Beth zelfmoord als hij geen garantie had dat de entiteit haar alsnog zelfmoord wou laten plegen? Waarom koos hij er überhaupt voor om andere vrouwen van het leven te beroven en niet bespreekbaar te maken wat er met hem gebeurde? Had hij na het vermoorden van de eerste vrouw überhaupt niet al het besef moeten hebben gekregen dat de misleiding niet werkte in plaats van hetzelfde trucje maar te blijven herhalen? Hoe was hij hier überhaupt toe in staat? Ik vond in ieder geval veel haken en ogen aan het plot zitten waardoor deze ook sterk aan kracht bij mij inboette. Dit kwam ook omdat ik gewoonweg te weinig van Owen afwist.

Bovenstaande kritiek wil niet zeggen dat ik de regisseur niet aan wil blijven sporen om films binnen het genre te blijven maken, want de potentie is er zeker. Al kwam het er hier jammer genoeg niet helemaal uit. The Night House blijft verfrissend en origineel, en heel saai of vervelend wordt het ook nergens maar té hoge verwachtingen kunnen een domper voor je kijkervaring betekenen.

3,0*

Vond het een solide verhaal, met her en der heel effectieve, creepy schrikmomenten. Ik snap dat het soms wat minder hoge ratings zal krijgen, omdat het best verwarrend is waar we nu eigenlijk naar kijken. Mijn interpretatie:
Vrouw met traumatische ervaring(en) die zich in het rouwproces van alles begint in te beelden terwijl ze flink drinkt, slecht slaapt (veel droomt), en alleen in een creepy huis rondwaart. Gaandeweg begint ze zich steeds meer in te beelden dat ze eerder had moeten overlijden in dat ongeluk en hiervoor gestraft wordt nu, een beetje à la Final Destination, door het recente verhaal met haar wat te ver doorgeschoten in het occulte echtgenoot die zelfmoord pleegde. Ik denk dus niet dat hij écht een moordenaar was, te meer ze dit in een half-droom pas "ontdekt" nádat ze hoorde van die andere vrouw dat hij wat té kinky (choken) wilde vreemdgaan. Dat hij er een eind aan maakt kan ik nog niet helemaal verklaren, buiten 'schuld over vreemdgaan', maar ja, we hebben hem nu eenmaal nu ook niet gezien in de film/kennen hem niet....
Maar goed, toegegeven, het zou net zo goed ook wél een serial killer film kunnen zijn... Deze twijfel die de film zaait, vind ik erg interessant in een tijd waar de meeste filmverhalen zo voorspelbaar zijn.
Het einde vond ik daarom ook juist goed, als kwinkslag naar ons, door het laatste wat ze zei , oftewel de laatste zin van dat gedicht, een beetje vergelijkbaar met de laatste scene in andere films die je doen laten nadenken (bvb. Inception) over de waar/onwaarheid van waar je nu net naar keek.

Dit was nog geen slechte film. Nog een apart verhaal, maar goed gevonden. Dankzij de hoofdactrice is de film nog een tikkeltje beter geworden. Niet het snelste tempo, maar vervelen deed het evenmin.

Het was eens iets anders, maar vond het wel de moeite waard.

Leuk verhaal hoor Shadowed, maar de herziening na twee jaar gaf me toch een heel ander beeld. Sterker nog, de film maakte dit keer een uitstekende indruk. Zeker de rol van Rebecca Hall is erg sterk geacteerd en tot leven gebracht. Regisseur David Bruckner slaagt er overtuigend in om haar dramatische achtergrond perfect in de horrorkant te vermengen waardoor de film niet alleen werkt op het vlak van spanning, maar ook op het vlak van sympathische emoties. De spanning mag er overigens behoorlijk wezen, want ondanks de trage benadering komt de kijker qua horror niets tekort. Enkele treffende scares, het overtuigend ingevulde mysterie en vooral de originele slotfase tillen The Night House voor mij persoonlijk met gemak drie verdiepingen hoger.

Je kunt wat vraagtekens bij de moralistische invulling zetten en de bijrol van Sarah Goldberg vond ik niet van veel meerwaarde, maar verder voelde het aan alsof ik de film weliswaar voor het eerst zag. De 2,5* wordt zonder spijt aangepast naar een dikke 4,0*.

Deze wist me toch wel te raken.

Allereerst weet Rebecca Hall een magnifieke vertolking neer te zetten van een werkelijk getormenteerde weduwe die haar rouwverdriet maar met moeite lijkt te kunnen dragen. Het is niet dat ze het verbergt voor anderen; de proporties en complexiteit ervan brengen wel een continue afweging voort over wat wel en wat niet te uiten en met wie te delen. Hall brengt deze innerlijke worsteling voortreffelijk in beeld met soms een betraande oogopslag of het vertrekken van een mondhoek; kleine gebaren waar voelbaar immense emoties achter schuilgaan.

Met veel ruimte voor introductie en opbouw geeft regisseur Bruckner je als kijker alle gelegenheid om in haar belevingswereld te geraken en de omstandigheden van haar echtgenoots zelfmoord te verkennen, alvorens de vraagtekens ten tonele te voeren omtrent het geheime leven dat hij leek te leiden.

Zo mooi hoe de film speelt met de juxtapositie aanwezigheid-afwezigheid. Uiteraard is er de tergende leegte, waar eerst de warmte van een geliefde was, waar op vele momenten naar wordt verwezen of een parallel voor wordt opgevoerd, zoals in de bouwtekeningen en het gespiegelde huis. Ook wordt het slaapwandelen geformuleerd als het lichaam dat opereert zonder gedachten en slaapverlamming als gedachten zonder lichaam. En zelfs wanneer de geheimen ontrafeld worden en de focus meer op thriller/horror komt te liggen, speelt zelfs de manifestatie van De Dood met de restruimte van objecten in plaats van de objecten zelf, wat voor enkele van de meest originele jumpscares sinds lange tijd zorgt.

Met name in het laatste decennium hervindt menselijk drama een plekje in het fundament van menig horrornarratief. Bij deze voelt dat misschien een beetje andersom, alsof een tragische liefdesverhaal haar uitvloeiselen in het horrorgenre mag verkennen. Maar het is een wederzijdse bevlekking die, mits goed uitgevoerd, tot uiterst sfeervolle, unieke films kan leiden. Dit is er eentje van. 4*

Ga het wat meer simpel houden want de film is ondanks een leuk concept best een complexe en vage film waarbij niet alle scènes even duidelijk ervaren worden door het zogenaamde principe juxtapositie, het slaapwandelen en de opvoering van De Dood zelf. Het is van begin al heel mysterieus en het wordt er niet gemakkelijker op om alles goed te kunnen volgen en ook te vergelijken dat bepaalde scènes ook daadwerkelijk passen in het geheel. De film weet wel de aandacht te behouden door het mysterie en vooral door het goede spel van Rebecca Hall. 6,5/10

Amerikanen met een veel te groot huis op een afgelegen plek zijn toch altijd ideaal voor een horrorfilm als dit. Deels wat clichés, maar dat wil niet zeggen dat het dan minder werkt. The Night House is een psychologische thriller met de nodige schrikmomenten en een opbouwende spanning in afwachting van een ontknoping van de clue. De gekende formule, dat hier toch succesvol uitgewerkt is. De bijrollen zijn wat minder en het blijft ook maar een gekende formule. Maar Rebecca Hall doet dat goed en het verhaal is vrij solide.

Beth is recent weduwe geworden nadat haar echtgenoot zelfmoord heeft gepleegd. Nu blijft ze alleen achter in het afgelegen huis dat haar man bouwde. Terwijl ze worstelt met haar verdriet, ontdekt ze dat hij een geheim leven leidde. Nachtelijke geluiden en vreemde verschijningen wekken haar wantrouwen. Beth volgt de sporen en stuit op een sinistere waarheid die de grens tussen rouw en bovennatuurlijk vervaagt.

De film bouwt redelijke spanning op met sfeervolle camerabewegingen en Rebecca Hall levert een goede hoofdrol. Toch blijft het verhaal rommelig en wordt de finale overschaduwd door vage, onbevredigende verklaringen. De horror werkt in momenten, maar mist blijvende impact. Als geheel was “The Night House” voor mij een eerder wisselvallige kijkervaring, die niet volledig zijn potentieel benut en daardoor slechts middelmatig aanvoelt.