Perempuan Tanah Jahanam (2019)

Schaduwspel

Mijn vriendin is een Indonesische, en mede dankzij haar heb ik de afgelopen periode al een aantal Indonesische producties een kans gegeven. In Indonesië houden ze wel van een goed spookverhaal op zijn tijd en Impetigore is hier geen uitzondering op. Dit duistere sprookje, wat niet misstaan zou hebben in het repertoire van de broeders Grimm, Charles Perrault of Hans Christian Andersen is vooral qua sfeer heel sterk, en daarnaast is het interessant om ook nog het een en ander van de Indonesische cultuur op te stekken. In deze cultuur spelen geesten ook een grote rol. Vanuit de zeer oude, primitief-animistische gedachte dat de wereld beïnvloed en geregeerd wordt door zowel goede geesten als door onheil brengende demonen, is dit verhaal dan ook doorspekt. Ook is het interessant om een oud Indonesisch gebruik (het Wayang poppenspel) zo uitgebreid aan bod te zien.

Terug naar de film zelf: deze zit verhaaltechnisch goed in elkaar, al vond ik het op een bepaald moment wel aardig lastig om alle familieverbanden (dit is in de basis een familiedrama) te blijven leggen. Het is goed opletten geblazen wanneer uit de doeken wordt gedaan hoe de vork in de steel zit omdat de voor mij niet bepaald toegankelijk Indonesische namen het niet altijd even gemakkelijk maakten om helder voor de geest te krijgen over wie, wat precies nu ging. En hoewel dit voor Indonesische begrippen een grote productie is, en de film er over het algemeen strak uitziet, komen enkele momenten een beetje knullig/onhandig op het scherm over. Zo komt er op een enkel moment bijvoorbeeld een foeilelijke CG bewerking voorbij die net wat beter aangepakt had kunnen worden.

Mijn vriendin zat bijna de gehele speelduur met een kussen voor haar gezicht te trillen als een rietje op de bank, wat ook komt, zo geeft zij zelf toe, omdat veel Indonesiërs horror met geesten op voorhand al heel creepy vinden. Juist omdat geesten ook zo sterk verwoven zijn in de Indonesische cultuur. Zelf vond ik deze drama/horror verhaaltechnisch goed in elkaar steken en een paar erg toffe shots bevatten. Hier werd ook meermaals de camera tactisch ingezet om dingen juist niet te laten zien en aan de eigen verbeelding van de kijker over te laten. Een groot nadeel vond ik wel dat ik de film zelf persoonlijk totaal niet eng vond en het slot vond ik veel te vaag. De oude vrouw komt simpelweg terug omdat zij nu een geest is, maar hier lijkt geen opgelegde vloek aan vooraf te zijn gegaan zoals voorheen. Het voelde nu iets te gemakkelijk en voegde hierdoor weinig voor mij toe. Ook duurde het een behoorlijke tijd voor het verhaal echt goed op gang kwam. Satan's slaves, van dezelfde regisseur vond ik net een tandje sterker. Echter is dit nog steeds een aanrader voor de horror liefhebber die eens een niet gebruikelijke horror wil zien.

3,0*

Naah, redelijke tegenvaller dit, begin aan de tol was nog het beste. De rest vd film is nogal traag en weinig zeggend, weinig spanning, deed me allemaal maar weinig.

Aardig, beginscene erg sterk en als de Indonesische folklore je interesseert is dit zeker geen verkeerde keuze om te kijken. Wat mij vooral tegenstond was het gebruik van zeer matige CGI en na verloop van tijd onnodige gekunstelde flashbacks. Als de film meer dingen aan de verbeelding over zou laten en iets minder zou uitleggen, was deze horror wat mij betreft veel interessanter geweest. Uiteindelijk zou ik deze alleen aanraden voor de Indonesische achtergronden en een aantal mooie ideeën, maar een goede film is het zeker niet.

Ben eigenlijk benieuwd of iemand een aanrader heeft voor een indo horror die wel overtuigend is, want in weze smaakt deze wel naar meer!

@El rapho
@El rapho hierboven, wat betreft de spoiler: ik had precies hetzelfde en in eerste instantie voelde dit erg onnodig, het idee hierachter wordt echter in de film uitgelegd door de behulpzame zwangere vrouw: een vloek verdwijnt niet simpelweg, maar transformeert. Of deze uitvoering geslaagd is, is natuurlijk een tweede. Wat je hierin ook moet meenemen is het indonesische geloof in geesten. Het dreigement van de zwangere vrouw naar de twee verkrachters (ik maak me van kant zodat ik jullie eeuwig achterna zal zitten) is in deze cultuur een stuk reëler en dus daadwerkelijk effectief. In dezelfde trant past het goed in een dergelijk verhaal dat de oude vrouw die onder tragische en met name emotionele omstandigheden sterft (de dood van haar zoon oa) terugkomt als geest.

“We don’t want what your family left behind. Please take it away…”

Na een intrigerende opening die je direct nieuwsgierig maakt naar wat er aan de hand kan zijn, ga je samen Maya en haar beste vriendin Dini terug naar Maya's afgelegen geboortedorp voor de antwoorden... Scenarioschrijver, regisseur en genreliefhebber Joko Anwar zet een aangenaam verontrustende horrorsfeer neer door te kiezen voor een griezelige omgeving; een leegstaande landhuis, een dorp met vreemd gedragende dorpelingen en een mysterieus stamhoofd en eveneens wajangpoppenspeler, En zo krijg je beetje bij beetje meer van het verhaal te zien en horen. Wat alleen maar meer bijdraagt ​​aan het mysterie dat ons door de film heen wordt gegeven. En ook zeker niet de horror vergeet! Helaas zijn voor de film ook twee mindere punten! Het eerste is de flashback waarin de geheimen werden onthuld. Deze kwam op het verkeerde moment (als men net naar de spannende climax werkt), het haalde het tempo uit de film en knipperde nogal heen en weer. Het andere punt was voor mij de onnodige epiloog; dit afsluitende schokmoment voegde niets toe aan de film. Waarom nog even scoren met makkelijke schrik? Gelukkig zitten beide elementen niet de verdere kwaliteiten van de film in de weg en die geeft je dan ook alles wat ik graag ziet in een horrorfilm!

Sterk!

En dan opeens een Anwar die me helemaal ligt. Na voor een stuk of 10 jaar te zoeken waar hij zich goed in kan nestelen lijkt hij eindelijk zijn film te hebben gevonden, en die komt in de vorm van Impetigore. Deze prettig gestoorde film is geslaagd op zowel het gebied van stijl als horror zelf, een zeer prettige combinatie.

De film moet alleen even kort op gang komen. Zeer kort dan, want het is enkel de opening die niet helemaal geslaagd is. Waar de film zelf kan profiteren van de mysterieuze sfeer vond ik de opening vooral wat terughoudend. Qua kleurgebruik wel aardig, maar het idee van een random gast die op de deur komt kloppen van een controleerhuisje is toch niet zo dreigend als het concept van het overige gedeelte.

Ik kon erg genieten van de stijl van de film. Sterke, onderscheidende camerabewegingen en veel aandacht voor de invulling van het visuele vlak. Deze stijlvolle bedoening houdt zich voor een groot deel van de film nog wat in, om in de finale op een zeer intrigerende manier uit te pakken. Niet dat de rest van de film daarmee overigens minder is. In tegendeel, het weet ten alle tijden te boeien en de gore en horror, ook al is er niet veel van, maken indruk.

Wat ik jammer vond was het slechte acteerwerk, want deze Basro vond ik wel erg saai acteren. Is toch niet ideale beeldopvulling en weet ook wat irritatie te mengen aan een film die als een huis staat, ondanks dat het zijn huisje vaak genoeg verplaatst. Het blijft voor mij de betoverende finale die op grandioze manier de kers op de taart vormt van deze heerlijke combinatie van cult, horror en mysterie. Afzonderlijk niet perfect uitgewerkt, maar samen een sterk geheel.

Impetigore was een verrassing, omdat ik voorheen niet zou denken dat een Anwar mij kon charmeren. Als regisseur iemand die duidelijk een andere kant op wilde gaan, maar het kwam er nooit van. Met deze film heeft hij officieel aan me bewezen dat hij het wel kan, en ik zat het met een lach op mijn gezicht te aanschouwen. Houdt dit vast Anwar!

Niet heel verrassend dat dit me ligt, maar alsnog wel fijn om dit bevestigd te zien. Impetigore speelt zich af diep op het Indonesische platteland, waar een in de stad opgegroeide jongedame op onderzoek uitgaat naar haar geboortestreek. Wat volgt is een bijzonder sfeervolle film, er visueel erg fraai uitziet met een fijne setting in een klein dorpje, een griezelig huis en de jungle-omgeving. Maar waarin naast de visuals ook de mysterieuze ontwikkelingen in het dorp boeien, waarbij steeds wat meer van het verhaal onder de sluier vandaan kwam. Niet dat alles me altijd helemaal duidelijk werd, want hoewel de grote lijnen goed te volgen zijn, waren de details van de precieze familiebanden en de implicaties voor de meerdere vervloekingen me niet altijd even helder. Alsnog een fijne sfeervolle film met ook nog zeker wel wat horrormomenten en een lekker naargeestig einde. Zo zie ik ze graag.