Lost Girls (2020)

Goeie film waarin na de vermissing van een jonge vrouw, een aantal lichamen van prostituees worden gevonden. Gebaseerd op een tragisch, waargebeurd verhaal. Niet zozeer een whodunit, maar meer een stemmig drama over hoe hiermee wordt omgegaan. Goed gecast en goed geacteerd en het is allemaal realistisch in beeld gebracht. Een kleine 3.5 sterren.

Past in het stramien ‘woensdagavond rtl4’ waargebeurd tv-drama over een onverzettelijke moeder en haar strijd tegen de politie, pers en de creepy bewoners van een gated community wanneer haar first born is vermist. Toch wel wat beter dan de gemiddelde j80-90 true story. Omdat de film niet zo corny is en het zoekt in realisme.

Wel aardig. Jammer, want dit had een veel betere film kunnen zijn. Vond vooral de casting best goed en als allround vertelling is het een prima film. Het script zelf schiet nogal te kort. Kent wat sterke momenten, maar vooral veel te abrupt stoppende dialogen en ik mistte ook net wat meer verdieping. Verder wel sfeervol camerawerk, maar regelmatig te donker.

Het uitgangspunt is prima en de basis voor een goed mysterieus (en op feiten gebaseerd) verhaal. Maar de film mondt al snel uit in een emotionele powertrip van Amy Ryan en alles lijkt daar ook om te draaien. Het had allemaal wat subtieler gemogen. De productie zit verder degelijk in elkaar, maar ik mis net die emotionele verbinding. Dat daarnaast een hoop bijrollen er ietwat verloren bijlopen (de twee andere dochters) doet de film ook geen goeds. Vooral als je na afloop leest hoe het met Mari Gilbert en haar dochter is afgelopen.

2,5*

Redelijk drama. Het verhaal is op feiten gebaseerd en wordt redelijk uitgewerkt door Garbus. Het verhaal mist echter wat emotie, terwijl het zich daar uitstekend voor leent. Verder kijkt de film goed weg. De opbouw is goed en langzaam wordt duidelijk hoe de vork in steel zit. Verwacht geen spanning of mysterie, maar een degelijk drama. Het acteerwerk is verder ok. 3.0/3.5

Een beetje een simpel drama, oerdegelijk en ook in een saaie grijs-grauwe fotografie gefilmd en met zo'n hoofdpersoon die we nu wel kennen. De moeder die niet op haar mondje is gevallen. Het acteerwerk is verder niet slecht, de locaties en sfeer zijn wel redelijk en enkele momenten wel oké, maar als geheel kon ik hier weinig mee. 2,0*.

Zo ongeveer het enige geslaagde aan de film is het statement dat misdaden tegen vrouwen uit bepaalde milieus op één of andere manier niet serieus worden onderzocht in Amerika en dat dat natuurlijk gewoon een schande is. Maar voor de rest is alles zo vlak als de Flevopolder,

De eerste minuten vond ik Amy Ryan echt zò slecht acteren!!! Zodra ze chter de boze moeder is wordt het gelukkig beter. Gabriel Byrne heeft wel een heel vlakke flutrol! Het einde is wel heel plompverloren. Ineens krijgen we wat tekst en hoe het met de personages is afgelopen.

Gedramatiseerde reconstructie van een zoektocht in het chique Long Island naar een seriemoordenaar, die het gemunt had op jonge vrouwen die actief waren in de seksindustrie.

Het accent van de film wordt vooral gelegd op het gebrek aan interesse bij de politie, omdat de slachtoffers "maar" sekswerkers zijn. De film ziet eruit als een reportage met een doorwrochte hoofdrol van Amy Ryan als de moeder die op zoek gaat naar haar verdwenen dochter. Let op de tragische mededeling in de epiloog.

Droog.

Vertelling van een waargebeurd verhaal. Wat me echter ontgaat is waarom deze precies verfilmd moest worden. Lost Girls komt namelijk over als een gegeven dat erg regulier is. Er worden ook allerlei thema's behandeld die gewoonlijk aanwezig zijn bij dit soort verhalen. Dit verhaal kan zich daarin nergens onderscheiden.

In het begin had ik moeite om Amy Ryan serieus te nemen, wellicht omdat ik haar in zoveel verschillende personages voorbij heb zien komen. Om haar dan opeens in een serieuze, deprimerende rol te zien was even slikken, maar uiteindelijk lost ze het goed op. Eenmaal ik gewend was, kon ik wel zien dat Ryan helemaal op was gegaan in haar personage.

Lost Girls begint als een mysterieus moorddrama, maar wordt gaandeweg een film die wat meer inspeelt op emotie en onderliggende thema's. Personages krijgen wat meer vorm, alleen met elkaar niet. Dat is echter wel het doel, maar voor mij kwam het regelmatig over als personages die binnen een vingerknip plots boezemvrienden zijn. Die ontwikkeling gaat regelmatig vluchtig en snel, maar misschien moet ik daar blij mee zijn, want interessant was het hoe dan ook niet.

Voor mij was het voornaamste probleem dat het narratief niet zo boeiend is. Er wordt van alles bijgetrokken en de kijk op de zaak is altijd overzichtelijk en toegankelijk, maar verder worden de onderwerpen die stukken interessanter zijn (zoals de moorden zelf en de slachtoffers) niet echt uitgediept. Een merkwaardige keuze, aangezien de film een aantal keer het standpunt inneemt dat de slachtoffers maar eentonig op televisie worden neergezet, en vervolgens geeft de film ze zelf nauwelijks vorm (buiten het feit dat we ze niet als escorts mogen zien).

Soms interessant, rauwe en passende toon, maar verder niet echt een film die zich kan onderscheiden van soortgenoten en daarmee een resultaat is dat zelden goed weet te boeien. De kijker wordt niet genoeg uitgedaagd voor het mysterieuze aspect maar ook niet genoeg betrokken in het sentiment. Wel ondersteunt met goed acteerwerk, degelijke editing en fraaie cinematografie. Alle respect naar de betrokkenen in de zaak uiteraard.

Deze film kreeg geen te beste kritieken, maar toch vond ik hem best goed. Zeer herkenbaar, men doet niet teveel moeite om iemand te vinden die prostituees vermoord, net zoals men in de VS minder moeite doet als het iemand van kleur is!

Het is inderdaad een onopgelost mysterie, dat word duidelijk vermeld. In 2023 heeft men dus inderdaad wel The Long Island seriemoordenaar opgepakt, maar geen bewijs dat hij ook Shannan vermoord heeft.

Hij was nog maar een twintigtal jaren bezig....

Alleenstaande moeder Mari Gilvert [Amy Ryan] maakt zich grote zorgen wanneer haar bipolaire oudste dochter Shannan [Sarah Wisser], die sinds haar 12e niet meer thuis woont, niets meer van zich laat horen. Ze vreest dat Shannan ten prooi is gevallen aan een seriemoordenaar, maar de onderzoekende rechercheur [Gabriel Byrne], die van hogerhand opdracht heeft gekregen om de zaak te sussen. Mari’s frustratie wordt versterkt door schuldgevoel jegens Shannen en gaat ten koste van de relatie met haar andere dochters [Thomasin McKenzie, Oona Laurance]. Schippert ongemakkelijk tussen misdaadthriller en familiedrama. Ondanks degelijk acteerwerk komt het dan ook niet uit de verf.