Relic (2020)

Duurde enorm lang voor ie wat op gang kwam, denk dat ik al aan minuut 55 zat en zoiets had van, hier gebeurt echt wel bitter weinig, de sfeer zat nog wel redelijk. Daarna is het ietsje boeiender, met de moeder die je snel ziet transformeren. Robyn Nevin is hier trouwens wel zeer voor geschikt, maar het verhaal en beleving was me allemaal wat pover en flauwtjes. Niet voor de die hard horrorfan.

Drama.

Deze komen nu wel erg vaak voor in het horror genre. Films die de tropes van horrorfilms gebruiken om een drama verhaaltje iets op te leuken. Dit is eigenlijk een drama over een moeder/oma die langzaam haar geheugen helemaal verliest. Kortom dementie. Waarschijnlijk was het te geweest om dit als "gewoon" drama te verfilmen en wilde de makers het iets opleuken door het als nachtmerrie te maken. Het is niet dat het nooit kan werken. Maar het gebeurt zo vaak de laatste tijd en 1 factor heeft er altijd extreem erg onder te lijden en dat is de horror. Deze film is op dat vlak gewoon niet heel veel. Uiteindelijk is de dreiging van de oma minimaal en heb je als getrainde kijker al tijdje door hoe de vork in de steel zit. Waardoor van enige spanning/mysterie ook nooit spraken is.

Ik wil weer een echte horror film please.

2 sterren.

Best een aardige horror/drama vond ik. De film zet een fijne creepy sfeer neer en bouwt de spanning op tot het laatste half uur, waarna het wat meer de horror kant opgaat. Dochter en kleindochter komen er na de vermissing van hun moeder/oma achter dat deze aardig de kluts kwijt is. De kijker krijgt al snel het vermoede dat ze aan het dementeren is, maar uiteindelijk lijkt er toch iets meer aan de hand te zijn. Het drama in de film moet je vooral zoeken achter het feit dat oma de grip begint kwijt te raken doordat ze ws aan het dementeren is, en haar dochter/kleindochter die daar mee moeten dealen. De horror in de film is meer een soort mindf*ck van hoe de oma haar aandoening beleefd/verwerkt en langzaam alles weg ziet/voelt glippen.
De scenes in het huis in het bos (waar het glas in lood raam vandaan kwam) kon ik lastig plaatsen. Waarschijnlijk iets uit het verleden wat voorgevallen was met de opa? En die herinneringen komen nu weer terug? Evenals het afstropen van het vel op het laatst, wie kwam daar dan onder vandaan? Was dat de oma of opa of...? Ik heb er nog wel wat vragen aan overgehouden. See and judge for yourself!

In de kern een destructief drama, zeer duister / zwaarmoedig in stijl en toon. In een jaar waarin weinig hoogtepunten binnen het genre te vinden zijn, is dit een fijne verrassing die zich zowel inhoudelijk (met de metaforische rol van dementie, met name het einde) als qua cinematografie en sounddesign laat gelden. Het type horrorfilm dat ondanks alle typische genre tropes, nog niet zó afgezaagd is dat het tegenwerkt. Maar voor hoe lang nog? Dementia (2015) is overigens een andere relatief recente film met een soortgelijk thema.

Tsja, wat kan je hiervan zeggen. Ik kan me wel vinden in veel recensies, alleen was ik misschien te moe, want ik snap het gewoon niet.
Het is niet erg als een film dubbelzinnig probeert te zijn en veelal metaforen bevat. Het boeide me alleen niet zo heel erg bij deze film en daardoor raakte ik op het einde de kluts een beetje kwijt.
De film begint erg sfeervol en het mysterie rondom de dement lijkende oma wordt op een leuke manier neergezet. De film is bij vlagen spannend en het strandt niet in de standaard horrorclichés. Alleen kreeg ik het gevoel dat de film echt anders (interessant) probeert te zijn in de derde akte, terwijl er al genoeg films in dit genre zijn die ook een dubbele laag hebben.
Het einde werd steeds vager en de film verloor mij gewoon. De kleindochter vindt in de berging boven een gang naar een andere ruimte achter de muren van het huis, of is het nou een spiegeling van het huis? Vervolgens wordt de oma steeds gekker en gekker en belanden de drie allemaal in dat gedeelte van het huis, waarbij de oma uiteindelijk helemaal haar huid afpelt/af laat pellen door haar dochter en er een soort van zwart trolletje over en begint de dochter ook zwarte vlekken te krijgen. Wat bedoelen ze hier nou in vredesnaam mee? Waar is dit nou een metafoor voor? Dementie? Waarom krijgt de dochter dan ook zulke vlekken? Waarom verandert ze in een oud mannetje? Wat heeft dit met dementie of identiteitsverlies te maken?

Zoveel vragen, zoveel vaagheid en de film had er beter aan gedaan als het niet zo interessant had willen doen op het einde. Jammer, want het verpest een sfeervol eerste uur.

2,5*

Had er naar uit gekeken omdat de meningen in eerste instantie lovend waren .

En kwam niet van koude kermis thuis .Gelukkig .

Sfeervol , beetje creepy , en prima soundtrack.

Gewoon een horror flick die even goed afleid als je het wilt .

Maarrrrr, valt ook onder de categorie : snel weer vergeten .

Zat te twijfelen daarom maar toch een 3* .

Omdat de grote maatschappijen uit de VS releases blijven uitstellen of schrappen, moeten we het met Australië doen. Als ik nu achteraf de recensies en commentaren lees, denk ik dat er misschien meer in de film zit dan ik er uithaal. Ik haal er namelijk niet zoveel uit. Wat je ziet kan een metafoor zijn voor iets diepers, maar pff de schrijver en regisseur mochten het voor mij wel wat makkelijker maken.

Het is een film als een songtekst vol metaforen waarvan je nooit helemaal weet met welke intentie het is geschreven. Maar die intentie laat me niet los. Toen de film eindigde barstte ik in lachen uit. Ik stond perplex. Maar ik moet eerlijk zeggen dat er inmiddels meer en meer stukjes op zijn plek vallen en ik neig om er nog een keer naar toe te gaan om hem vanuit mijn nieuwe perspectief te bekijken.

Er zijn maar weinig films waarover ik zo blijf nadenken. Relic doet dat wel. Daarom van mij vijf sterren.

Een redelijke horror als je hem vergelijkt met de over het algemeen slechte kwaliteit in dit genre van de laatste tijd. Dit is dan een mooie middenmoot met ook enige humor maar voor liefhebbers ook de nodige slachtpartijen.

Het verhaal is ook middelmatig en de actiescènes zijn ook van dit niveau maar zoals eerder gezegd, het is beter aan te zien dan de nodige aandachttrekkerij van sommige regisseurs, die horror de laatste maanden op de markt brachten om volgens mij in de belangstelling te blijven staan. Dom ergens, deze heren komen gelijk bij mij in het geheugen te boek te staan als verspreiders van discutabele rommel, daar kijk je geen tweede maal naar!

Dit is de debuutfilm van Natalie Erika James en met een verzameling korte films, muziekvideo's en commercials op haar naam, is het veilig om te zeggen dat Natalie Erika James een breed scala aan expertise heeft. Haar invloeden komen van heinde en verre, opgegroeid in Japan, China, Australië en zelfs de VS.

Nog een klein stukje mening over de film zelf:

De acteurs in "Relic" doen hun werk naar behoren maar het verhaal is categorie middelmaat.

Dus raad ik de film niet af en wens een ieder een leuk anderhalf uur toe met "Relic".

Een kleine 7.

Sfeervol, goed gespeeld en voorzien van een aantal enge momenten, maar de plot is weinig boeiend en uiteindelijk is de film helaas best saai. De eerste helft heeft zeker potentie en de spanning wordt aanvankelijk knap opgebouwd, maar naar het einde toe verliest de film zijn momentum en gaat de boel uit als een nachtkaars.

Zeker niet verkeerd en verrast door deze film. Het is dan ook niet echt een horrorfilm, maar de duistere en beklemmende sfeer en geluid is goed neergezet. Begrijp alleen het einde niet zo en mis de connectie met het houten huis waar overgrootvader dood is gegaan. Zal er ongetwijfeld mee te maken hebben, maar echt duidelijk wordt het niet.

Je kan aardig wat erover schrijven wat men nu met deze film wil zeggen, ik zie vooral een metafoor dat men afsterft door de eenzaamheid en het verlaten van de kinderen (en aan het eind weet je dat de kleindochter ooit de dochter zal verwaarlozen). Maar het gaat er toch vooral om hoe het in beeld is gezet, en dat was niet altijd even overtuigend. Als horror was het wel oké, maar op geloofwaardigheid wilde ik niet mee. Acteerwerk was wel prima maar visueel vond ik het wel heel saai. Het sterkste was nog de geluidsband waar steeds wel wat gekraak is te horen, vooral erg mooi in de bossen. Maar als geheel weet de film me net niet helemaal te overtuigen en richting het einde zelfs te vervelen. 2,5*.

Ik vond dit wel een bovengemiddeld filmpje. Er zitten wat elementen in die me doen denken aan The Exorcist (zoals de plasscène die is wel heel opvallend). Het is een beetje arthouse maar zeker niet teveel. Ik vind dat de regisseuse het evenwicht goed houdt. Het is niet zo dat het allemaal geen steek houdt. Het einde is speciaal. De sfeer vond ik goed aanwezig. Niet zozeer echte horror maar toch een soort van gore zonder bloed. Een meer dan behoorlijk debuut met sterke vrouwen in de hoofdrol.

De film wordt neergezet als horror, maar maakt dat genre niet helemaal waar. Of je moet ouder worden zien als iets afschuwelijks? Pure horror staat dus bij deze film niet echt op het menu. Nee dit is eerder een atmosferisch (ietwat morbide) stroperig familiedrama over eenzaamheid, dementie en de tragische aftakeling als gevolg van de ziekte Alzheimer met wat horroreffecten eroverheen gelegd. Waardoor het verhaal toch enigszins blijft boeien. Maar je verwacht toch iets onverwachts, wat hopelijk nog komen gaat. Emily Mortimer en Bella Heathcote zijn adequate actrices, maar ze hebben lange tijd vrij weinig te doen. Pas wanneer oma Robyn Nevin terug is, komt er wat meer leven in de film. Maar nog steeds barst de boel niet los. En het zal ook tot in de laatste minuten met de intrigerende eindscène niet meer gebeuren. Dat regisseuse Natalie Erika James met haar debuutfilm niet de zoveelste cliché-horrorfilm maakte is zeker bewonderenswaardig maar bij een volgende keer (en die gaat er zeker komen met invloedrijke vrienden als de Russo-broers en Jake Gyllenhaal) meer horror en minder drama.

Een spookhuisfilm die de kijker heel rustig het bovennatuurlijke binnen leidt door in eerste instantie de personages met een heel realistisch probleem op te zadelen. In dat realisme worden vervolgens steeds kleine brokjes mysterie geïnjecteerd die de kijker dwingen het probleem met meer verbeeldingskracht te benaderen.

Desondanks is het zo dat de atmosfeer vanaf het eerste moment al verontrustend aanvoelt. Een atmosfeer die zich door de inbreng van enkele spannende maar in beginsel nog verklaarbare momenten steeds een stukje meer weet te verdichten. Als de gebeurtenissen op den duur nauwelijks nog met rede zijn te verklaren, verandert de sfeer bijna ongemerkt van verontrustend naar zeer onbehaaglijk en duister.

Het geraffineerde camerawerk van Charlie Sarroff speelt daarbij een belangrijke rol. Met effectief gebruik van schaduwwerking en een bijtijds onscherpe focus kweekt hij bij de kijker onzekerheid of zijn waarneming verbeelding is of werkelijkheid. De film onthoudt zich daarbij van opwekkende geluidseffecten en jump scares. Paranoia ontstaat. Bevindt zich daar iemand in de schaduw? Is dat nou een silhouet van een persoon of niet? Op zich heel enerverend. Nadeel is dat veel film onderbelicht is en je op een bepaald moment snakt naar een helder beeld. Leuke techniek dus, maar de film teert er te lang op.

Emily Mortimer en Bella Heathcote zijn goed op dreef. Als moeder en dochter. Hun omgang met elkaar is wat terughoudend, waardoor je vermoedt dat er onderling wel wat op te helderen zal zijn. De afstand die ze tot elkaar nemen en de nodige scepsis waarmee ze elkaar benaderen, geeft in ieder geval die indruk. Dit potentiële spanningselement blijft echter potentieel sudderen en vindt geen explosieve of andere uitlaat. Toch wat vreemd als er duidelijke aanwijzingen voor een conflict liggen. Maar goed. Dan maar gewoon genieten van het acteerwerk van beide dames. En dat lukt goed.

Relic is een redelijk spannend psychologisch spookverhaal dat zich naar mijn mening te lang koestert in atmosfeer en zodoende niet elk spanningselement voldoende tot ontplooiing laat komen. Na een uurtje film had ik het eigenlijk wel gezien.

Eerder een matige film waarbij de focus meer ligt op het dramatisch aspect dan op gebied van horror. Het verhaal komt langzaam op gang waarbij de regisseuse aandacht heeft voor haar personages, de eenzaamheid en dementie, maar geen oog heeft voor enige spanningskracht. Het kabbelt allemaal wat verder in ondanks het goede acteerwerk en het nare aanwezige sfeertje. De uitwerking naar het einde toe is gewoonweg een domper. Dochter en kleindochter waren beter gewoon weggegaan want wat zich nadien allemaal afspeelt is bizar, raar en flauw. 5/10

Fraai vormgegeven en voorzien van een stemmige score, maar helaas is dit het type horrorfilm dat veel belooft maar waarin uiteindelijk nauwelijks iets interessants gebeurt. Het verhaal betreft twee dochters [Emily Mortimer, Bella Heathcote] die geconfronteerd worden met bijzondere duistere schaduwkanten van de dementie van hun moeder [Robyn Nevin]. Gematigd spannend, maar ook een tikje smakeloos.

Goed.

Wat mij betreft behoort Relic tot 1 van de betere horrorfilms uit 2020. Een jaar waarin horrorfilms zegevierden, maar niet vaak echt wisten te overtuigen. Er zaten zeker goede titels bij, maar ook minder goede titels. Relic is weer een erg aardige film afkomstig uit het coronajaar.

Het is wel te merken dat de coronaepidemie ervoor zorgt dat de regisseurs diens films een stukje kleiner moeten opzetten, maar laat ook kansen ontstaan voor creativiteit. Regisseuse James pakt deze kansen met beide handen aan en zet een kleine, maar fijne horrorfilm neer die weet te boeien van begin tot eind.

Het trage tempo en voor een groot deel gebrek aan horror maakt Relic niet een film voor iedereen, maar als je je daar een beetje overheen kan zetten zal je tijdens de laatste 30 minuten worden getrakteerd op een aantal aardige verrassingen. Zeker het einde van deze film wist me goed te verrassen, en laat ook weer zien dat creativiteit vanuit de regiestoel nog niet helemaal uitgestorven is.

Visueel ziet het er aardig uit. De look van het huis ziet er goed uit en de inrichting is ook naar behoren. Gecombineerd met degelijk camerawerk en sterke cinematografie is er op visueel vlak genoeg te beleven tijdens Relic. Jammer dat James de film alleen nooit echt spannend of mysterieus kan maken, want ondanks dat het plot redelijk mysterieus blijft wordt er net wat te weinig puzzelwerk aan de kijker overgelaten.

Het ontbreekt ook wat aan echt sterke scenes die de film volledig naar boven kunnen trekken, maar voor wat het nu is is het aardig. Niet dat het erg eng of emotioneel wordt, maar er wordt aardig geacteerd en het verloop is boeiend genoeg. Soms net wat te traag, maar verder niet al te veel te klagen over Relic. Een uniek einde (jammer dat er weinig waardering voor is) zorgt er tevens voor dat deze film zijn soortgenoten weet te ontstijgen. Leuke ontdekking, aanrader voor de liefhebber.

Relic was voor mij een film die metaforisch de link legt tussen drama en horror niet helemaal super goed bevallen. Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die het geniaal vonden. Als ik de twee los zie van elkaar kwamen ze voor mij door deze keuze op beide fronten te kort.

Gemengde gevoelens over deze film, op een aantal moment is het toch echt wel spannend en het huis met de creepy oma doen het ook goed maar helaas vallen de andere 2 actrices echt behoorlijk tegen.. Dacht wel een steigende lijn te zien toen het "rose red" gebeuren voorbij kwam maar dat was helaas maar van korte duur. Het einde was dan wel weer leuk bedacht!

Redelijke film waarin een bejaarde vrouw een paar dagen vermist is als haar dochter en kleindochter op zoek gaan. Nogal traag, ietwat vaag en soms wat langdradig omdat er tijdens de eerste helft niet al te veel gebeurd. Het laatste gedeelte is best creepy en claustrofobisch. Ook het einde is zeker goed gedaan. Geen verkeerd regiedebuut van Natalie Erika James.

Wat een slechte film is dit. Sloeg nergens op en het is geen horror. Weer een Netflix flop. Wanneer leren ze nou eens goede film te plaatsen. Werd gek van het roepen naar oma/granny. Wat een flop acteurs behalve oma die speelde goed.

Geen horror in de zin van veel bloedspetters, hakbijlen en scream queens maar wel één uur en een kwartier lang een heerlijk creepy sfeertje wat hier word gecreëerd, en dat in een alledaagse herkenbare setting, knap gedaan. Spanning die onder de huid kruipt mits je dat zelf toelaat, meer suggestie dan daadwerkelijke effecten, dat moet je liggen, maar de kwaliteit is zeer herkenbaar, Ari Aster heeft navolging. Wel een serieus minpunt dat dan de apotheose tegenvalt, de verklaring van al dat raars is vaag en onwerkelijk, neigt zelfs naar een twijfelachtige stijlbreuk. Dat had dus beter gemoeten, scheelt voor mij een halve ster bij de eindbeoordeling. Die oma van dienst is super gecast, ook de andere twee dames vallen niet uit de toon. Al met al toch één van de meest stijlvolle horrorfilms van de laatste jaren, maar het had nog beter gekund.

Het beste voor oma

Een creatief idee biedt nog geen garantie voor een pakkende film. Althans, met name als je kijkt naar de reacties van de consument op deze film. De critici zijn over het algemeen een stuk beter te spreken over Relic maar ik heb het idee dat vanuit de critici de druk ervaren wordt wel positief te moeten zijn, omdat er amper negatieve reacties vanuit deze hoek gegeven lijken te worden. De symboliek in combinatie met de emotionele lading die de regisseur neer heeft proberen te zetten blijkt hier de aanleiding voor te zijn, maar ik werd hier op geen enkele manier in meegevoerd.

Ondanks een speelduur van slechts anderhalf uur is het verloop veel te traag en gebeurt er simpelweg te weinig om mij als kijker te blijven boeien. Daarnaast zijn de momenten die daadwerkelijk creepy zijn erg dun gezaaid, en alweer voorbij voordat je er erg in hebt. Dat oma zelf, om wie het allemaal draait mij totaal geen schrik aanjoeg op de momenten dat dit de bedoeling zou moeten zijn, zorgt ervoor dat deze horror ook op op dit gebied ernstig tekort schiet in mijn ogen.

Relic werd geprezen als een van de beste horror titels van het afgelopen jaar en hoewel het verhaal emotioneel, persoonlijk en origineel is heb ik het geheel met name als slepend en langdradig ervaren waardoor de diepere lagen mij al gauw weinig meer konden schelen.

2,0*

Een horrorfilm over een rotziekte. Je zou het allemaal als een metafoor kunnen zien (de entiteiten die je er dan weer bij haalt)

Geen Amerika dit keer, maar Australië. Moeder en dochter raken in beroering als grootmoeder van huis is weggelopen en keren naar het ouderlijk huis. Zoektochten worden georganiseerd, maar niet veel later staat moedertje lief in de keuken. Ondanks de dementie heeft ze op eigen houtje keurig de weg teruggevonden.

Dan gebeuren er vreemde dingen in huis, maar lijkt het erop dat er niet veel bijkomend materiaal bijkomt zoals ik vele andere horror-clichés. De linken met dementie zijn hier goed in verwerkt en het is eigenlijk vrijwel de realiteit.
Alleen besloot men de boel een beetje in een grimmige sfeer te gieten om er een horrorfilm van te maken; terwijl het eigenlijk niets meer dan een drama is. Op de tweede helft lijkt oma toch steeds dominanter en gevaarlijker te worden. Wat die verborgen gangen ermee te maken hadden kan ik nog steeds niet bevatten. Het einde daarentegen is wel vrij ziek.

Toch ga je met valse verwachtingen deze film bekijken; gezien de makers volgens mij iets te graag zo'n typische horrorfilm ervan wilden maken. Maar de combinatie werkt gewoon niet goed genoeg en het werd op de tweede helft net iets te geforceerd gedaan. Had het nou gewoon bij het Alzheimer project gehouden of wat meer geduld en creativiteit opgehaald.

Een soortgelijke horrorfilm uit coronajaar 2020 The Dark & the Wicked deed het toch stukken beter en wist je op alle gevoelige punten te grijpen en de linken te leggen.

Wel vond ik het acteerwerk goed en die oude vrouw schiet wel de pan uit. Maar qua structuur is het een rommeltje.

2,5*

Eerder een mysterieus drama dan het genre horror. Centraal staat een dementerende vrouw en zo goed als de gehele film kan daaraan opgehangen worden. Men poogt er wat mysterie aan te koppelen, maar daar slaagt men maar matig in. Met wat goedkope geluiden en 'spanningsopbouw' probeert men dingen te verkopen die er helemaal niet zijn.

Het meest intrigerende vond ik nog het huis met de verborgen ruimtes waarin Sam verdwaalde, maar achteraf gezien blijk dat qua spanning ook maar een flauwe sof. Wat met de verkeerde verwachtingen de film ingestapt. De film is zeker niet superslecht, maar verwacht zeker geen horror.

Je kunt vaak zien als een horrorfilm is gemaakt door een vrouw. Het gaat uiteindelijk toch teveel over relaties en drama en sfeer. En als je dan niet de beste acteurs, een creatief en gevat script en een originele premisse in huis hebt dan is de kans groot dat je film flut gaat worden.

Nu is dat helaas gedeeltelijk wel het geval voor relic. Het verhaal van de grimmige grootmoeder, demoon of dementerend? Dat is de vraag waar het om draait. En is dat nou horror? Hoe geloofwaardig is het nou om de dreiging van een oma die niet kan lopen te laten komen?

De oma in kwestie zij acteert prima en ook de rest van de cast houdt zich goed. Maar echt spannend word het nooit, geen verrassingen in deze film. Wat goede sfeer, redelijke moeder vrouw dochter drama, beetje mild griezelig met wat suggesties (oa een was machine die opeens aangaat midden in de nacht (deze film doet geen enkele moeite)). nee dit hebben we vaker gezien en beter.

2.5 ster