Nr. 10 (2021)

Deze maandag(!) schreef ik nog:

En ja hoor, daar was ze weer. En weer op de automatische piloot/lege huls/niet overtuigend/enzovoort. Man man man. Castingbureaus, kijk nou eens verder dan je neus lang is.

Dan nu over de film.

Ik had zeer lage verwachtingen na het delirium Borgman, maar deze film wist me wel te verrassen. Sterker nog, ik wilde méér.

Het duurde even voordat hij op gang kwam. En/of totdat ik er een beetje in zat. De droge humor kon ik wel waarderen (vooral Hans Kesting was weer goed), maar het ging allemaal net iets te langzaam in de zin van dat het niet duidelijk was welke kant het nou op ging. Er was een spannend observatiestukje, er waren mysterieuze personen en toen opeens dat stukje met de hamer en spijker. Daarbij dacht ik: we gaan toch niet weer deze kant op.

Maar gaandeweg wist de spanning me toch te pakken. Het was goed te volgen en de onthulling vond ik wel leuk en interessant. Ik zat geboeid te kijken. Maar toen opeens kwam de aftiteling al. Hè, was dat alles? Het begon net leuk te worden. Ik zat er net lekker in. Ik was wel benieuwd naar die hereniging op die planeet en zo.

Er blijven dus nog wat dingen onbeantwoord. Die locatie van die kinderfoto's was nep? Waarom? Waarom moest die vrouw van Marius dood en wat had hij er überhaupt mee te maken? De boodschap zal vast iets zijn van "mensen maken gebruik (misbruik?) van je goedheid, totdat ze je niet meer nodig hebben, dan laten ze je keihard vallen (of schieten ze je de ruimte in)".

Het was dus best goed, maar te kort, onbevredigend.

De eerste zin van de review over "ga blanco de film in" kan ik wel absoluut onderstrepen. En wat Van Warmerdam zelf zei in het interview. "Laat het gewoon over je heen komen."

6,5/10

Regisseur Karl [Hans Kesting] heeft heel wat te stellen met de cast van zijn nieuwe toneelstuk. Veteraan Marius [Pierre Bokma] lukt het door privéomstandigheden maar niet om zijn tekst te onthouden en hoofdrolspeler Günter [Tom Dewispelaere] heeft een affaire met Karls vrouw Isabel [Anniek Pheifer], iets waar Günters dochter Lizzy [Friede Barnhard] ook lucht van heeft gekregen. Laat het maar aan Van Warmerdam over om een pastoor [Dirk Böhling] in de mix te gooien en te komen met een intrigerende vertelling vol verrassende en enkele ronduit bizarre twists. Van Warmerdam toont zich opnieuw een meester van de visuele vertelling: elke camerahoek en -beweging is duidelijk uitgedacht en de vreemde locaties onderstrepen dat dit verhaal balanceert op de rand van realiteit en surrealisme. Let op het enorme gestrande schip in de duinen en de vreemde locatie van het kerkgebouw waar de ontknoping van deze meesterlijk geregisseerde en geschreven aanklacht tegen een zekere vorm van hypocrisie zich afspeelt.

In een commentaar over deze nieuwste Van Warmerdam las ik het volgende:

‘Stel geen vragen, zak weg in je stoel en laat de abstracte alledaagsheid van Nr. 10 over je heen walsen’

Juist verwoord en dat heb ik dan ook gedaan. Van Warmerdam staat voor mij voor absurde cinema, misschien te vergelijken met het werk van Yorgos Lanthimos (Dogtooth (2009), The Lobster (2015) waar het realisme ook ver te zoeken was. Ik houd er wel van maar ik moet er wel voor in de stemming zijn. Dit soort films eisen veel geduld van de kijker. Mooiste en meest hilarische scène: De drie geestelijken die door de ruimte zweven met een groot christus kruis achter hun aan.

Het overkomt me niet zo vaak, niet bij de vele films die ik zie en niet bij de films van Van Warmerdam in het bijzonder, maar nu is het hem gelukt: met deze film kan ik weinig tot niets.

In het eerste deel van Nr. 10 is Van Warmerdam zoals we hem kennen, maar eerlijk gezegd heeft hij het kleinburgerlijke gedoe weleens vileiner uitgebeend dan hier. Nieuw is wel dat hij met zijn fileermes regelmatig het décor van het theater verlaat en ons confronteert met bestaande, buitengewone locaties. Aangenaam, af en toe een grimlach. Ja, dat licht absurdistische realisme beheerst hij tot in de finesses. Niks mis mee.

Dan volgt deel 2, wederom uitblinkend in buitengewone locaties, waarin Van Warmerdam het realisme definitief verlaat en het SF-genre zijn intrede doet. De aanvankelijke thematiek van (overspelige) relaties verdwijnt naar de achtergrond en de welhaast epische verhouding tussen moeder en zoon wordt in een religieuze context geplaatst die aardse grenzen overschrijdt. Met die religieuze context heeft Van Warmerdam niet veel, zoals wederom blijkt.

Tja, en dan is film afgelopen, kijk ik nog even naar de aftiteling en besluit te film de laten bezinken. Mogelijk dat ik mijn schouders ophalen nog een zinvolle invulling kan geven. Het lukt me niet, ook niet na het lezen van interviews met Van Warmerdam en van weinig zeggende recensies in landelijke dagbladen en in De Filmkrant. Blijkbaar ben ik niet de enige, zij het wel in mijn waardering, want het aantal sterren in de dagbladen is groots.

Doe ik de film tekort? Zou best kunnen. Wil ik altijd alles begrijpen? Neen, integendeel. Wil ik geraakt worden? Ja, en misschien mis ik dat wel. Wat zijn eerdere films wel bewerkstelligden net als de films van zijn 'partner in crime' Roy Andersson, overkomt me nu niet. En daar baal ik van.

De napret is fijner dan het incomplete gevoel middenin de film. De film sprak me iets minder aan dan bv Borgman en Schneider vs Bakx. Ik zat net te lang te wachten. Niet persé op duidelijkheid, maar wel op een andere weirde plottwist. Het laatste deel maakt veel goed en maakt de film compleet ook al zal dat vaag klinken bij een voor velen gevoelsmatig incomplete film. Dan de napret. Geweldige verklaringen lees ik. In dezelfde lijn doe ik een duit in het zakje. Van Warmerdam lijkt de teksten op het toneel zo te quoten dat ze exemplarisch zijn voor het volgende deel van het verhaal van de film zelf. Een zoektocht in het toneelstuk, van de spelers in het toneelstuk, de regisseur zijn slechts het voorspel van de zoektocht van Günther als speler in de film. Zijn zoektocht naar zijn moeder is de enige rode draad. Verderop in het ruimteschip lijkt ook dit een illusie, dan wel een manipulatie. Günther zijn script is geschreven. Door god? Door Lunabor.

En dan dit:
van Warmerdams obsessie- volkskrant.nl

De score hier van deze film is toch wel aan de hoge kant. Rare film. Snapte het allemaal niet zo goed. Wat had het 1e gedeelte nu precies met het 2e gedeelte te maken. Uiteindelijk maar een vreemd en eenvoudig verhaal. Maar je blijft wel kijken tot het eind en daar gaat het natuurlijk om. Denk niet dat deze film op de EO-jongerendag uitgezonden gaan worden.

Deze film na een half uur uitgezet. Heel traag verloop voor een thriller/komedie. Geen 1 keer gelachen en totaal geen spanning. Wij vonden het zonde van de tijd. Helaas meningen zullen verschillen.

hele wazige vreemde film.

weet niet wat de film oftewel Warmerdam hiermee wil vertellen.

raar einde alles raar.

zal m wel niet snappen.

als er iemand is die helderheid voor deze film kan brengen ....,..graag

Normaalgesproken geniet ik van de Warmerdam films en kijk ik ze graag terug. Deze keer viel het me echt zwaar tegen. De filmstijl / conversaties / personages zijn typisch de Warmerdam-stijl, maar daarmee dus ook weer weinig vernieuwend. Deze film kon echter niet boeien en sleepte zich voort. Tevens moest ik zelden lachen. En vervolgens kwamen de verhaallijn en plot-wendingen erg op me over als 'moeilijk doen om het moeilijk doen'.

Kortom, ik vond het niets (uiteraard mijn mening). Jammer.

Leuk.

Wel op een subtiele manier, het gesoebat over het toneelspel moet je wel een beetje liggen. En de grof geschilde pieper, ook dat is wel iets waar de een van blauw ligt en de andere vragend zit te kijken waar het nou over gaat. Toch wel een mooie verzameling absurde ideeen, en mooi bij elkaar geharkt in een narratief dat achteraf mooi bij elkaar komt. Knap gedaan.

En natuurlijk ook altijd een feest om naar Nederland's beste acteur te kijken. Heerlijk de scenes waar hij weer zijn tekst kwijt is, zo dom als die man uit zijn ogen kijken kan. Dat is toch wel een zeldzaam talent.

Mijn derde Warmerdam nog maar, maar de reputatie van de opmerkelijke regisseur is me lang niet onbekend. Zijn volledige oeuvre staat op Cinemember (behoudends deze Nr. 10 dan), waardoor ik de rest ook snel zal inhalen. Voorlopig toch de meest vreemde film die ik van hem zag. Waar je bij Borgman ook met een 'what the f*ck-gevoel" achterblijft, ben je hier helemaal het spoor bijster.

Zeer vreemd plot dat in mijn ogen weinig logica bevat. Meer zelfs, ik vond de film best slordig uitgewerkt. Een film ook die uiteen valt in twee delen en vervolgens schijnbaar onduidelijk deze twee delen met elkaar probeert te verzoenen. Wel, die mayonaise pakte niet. Het enige verband dat ik zie is dat je inderdaad kan concluderen dat het "vermengen" van personen afkomstig van Lunabor en de Aarde geslaagd is. Günther is het prototype van de aardse man: hij leidt een saai doorsnee leven, heeft werk, houdt er een affaire op na met de vrouw van zijn werkgever en zal ongetwijfeld braaf zijn belastingen betalen ...

Toch maar een muf plot of doel om je film aan op te hangen. Ook de uitwerking zat niet helemaal snor. Hoewel verbaasd, zijn er weinig of geen kritische noten van ongeloof of waanzin bij het aanhoren van hun herkomst. Het bewijs ligt hem zogezegd in het hebben van slechts één long, hoe lame is dat? Kon men nu echt niets beters verzinnen? Wat was trouwens de rol van Gene Bervoets in de film? Wat met die 11 anderen? En zo stond de film bol van ondoordachte lossen eindjes ...

En toch heb ik er graag naar gekeken. Ik heb het wel voor die absurde toestanden, alleen vond ik de aanpak niet zo geweldig. Jammer. Het acteerwerk maakte trouwens veel goed met Dewispelaere en Bokma op kop.

Goeie film waarin een toneelacteur een verhouding heeft met zijn tegenspeelster die getrouwd is met de regisseur. Een film waarbij je je constant blijft afvragen waar het allemaal naartoe gaat (zelfs na de grote plot-twist). Desalniettemin vond ik het eerste gedeelte net wat vermakelijker dan het tweede. Verder de kenmerkende, droge, absurdistische benadering van alles die deze tiende van Alex van Warmerdam een typische van Warmerdam maakt.

Oh boy, wat een onzin film was me dit sech. Thriller, komedie, euhm, waar dan, alvast niet in deze mja film, vond hier werkelijk geen reet aan.

Vreemd? Ja. Maar ik zie van Warmerdam liever een volbloed komedie maken. Hij is wat mij betreft de enige Nederlandse regisseur die onze overschatte acteurs en actrices kan laten excelleren. De vaak houterige acteerstijl wordt een komische lading meegegeven waardoor je het idee krijgt dat het er allemaal bij hoort. De humoristische dialogen mis ik hier teveel waardoor het enkel om het absurde draait. Dat is niet zo erg, maar het beslaat pas het tweede deel van de film. Het eerste deel is toch echt wel té tam.

Verder wel een interessant project, zeker richting het einde. Maar van Warmerdam heeft ze absoluut beter gemaakt.

Op zich leuke film, die in alle verschillende elementen me wel wist te vermaken en ik heb er ook geen noemenswaardige, concrete kritiek op. Dat gezegd hebbend, blijft er bij mij toch een gevoel van betekenisloosheid hangen.

Héél apart en dat is wat deze film zo interessant maakt. Een boeiend plot waarbij je je constant afvraagt waar dit naartoe gaat. Het slot was duidelijk en meesterlijk. Ik blijf helaas een beetje moeite hebben met de Nederlandse manier van uitvoeren. Neemt niet weg dat het geheel meer dan voldoende scoort voor mij.

Typische Warmerdam weer. Abstract, afstandelijk, droog, bot, onderhuids, subtiel, absurd. Hij heeft hier zijn tiende film afgeleverd.

Een typerend begin weer; de diepe gefrustreerde tonen bij de dialogen. In dit geval Pierre Bokma als Marius, die doodmoe wordt van zijn ernstig zieke vrouw en ook op zijn toneelschool overal tegenaan loopt. Zeker met zijn tegenspeler Günther en regisseur Karl. Om Günther te dwarsbomen vertelt hij Karl over de geruchten dat hij vreemd zou gaan met zijn vrouw. De manier hoe Karl dan wraak neemt op het toneel is echt fenomenaal. En typisch Warmerdam. Maar Günther, is niet zomaar iemand. En daar draait het verhaal zich naartoe.

En hoe langer we ons in Günther verdiepen, hoe bizarder de situaties worden. En nee... ik had niet verwacht dat van Warmerdam er een verhaal over buitenaardse wezens op nahield. De man blijft toch altijd verrassend.

Het is alleen jammer dat Van Warmerdam hier nu zelf geen rol meer in heeft, in tegenstelling tot zijn vorige films.

Leuk.

4,0*

Voor mij de minste van Warmerdam film maar mij nog altijd een 3.5 waard.

En andermaal met de typische van Warmerdam elementen: Absurd, wonderlijk,

eigenzinnig en doordacht. Maar voor mij niet van het niveau van eerdere films

die ik van hem heb gezien. Aan het slot van de film nogal een verrassing, en

blijkt eens te meer de unieke eigenzinnigheid van de regisseur wiens films

vaak nog zo Nederlands ook vaak met die droge, subtiele en eigenaardige humor

in mijn ogen vooral raakvlakken met films uit Scandinavie hebben.

Deze is van 2021, en ik hoop van harte dat er nog meerdere films van zijn hand

zullen volgen. Dat wordt waarschijnlijk wel wachten, aangezien hij films met vrij

lange tussenpozen maakt.

Dat is lang geleden dat ik live een film op tv gekeken heb. Maar dit is dan ook een film van Alex van Warmerdam die ik nog niet gezien had. En verder speelde mee dat deze film eindelijk eens op een vriendelijke tijd werd uitgezonden. Jammer is dan wel dat er op tv nauwelijks tijd is ingeruimd voor de aftiteling. En dat heb je bij deze film wel nodig. Want ook deze film van Alex van Warmerdam laat je weer in enige verwarring achter en het kost even tijd om te realiseren waar je naar gekeken hebt. De plotwending is namelijk enorm. Vooral als je bedenkt hoe de film begon en hoe de film uiteindelijk eindigt. Dit zijn twee totaal verschillende films, maar die dus toch op zijn Van Warmerdams bij elkaar gebracht zijn en tot één verhaal gesmeed. Dat is wel knap. Maar de film is ook wel wat gekunsteld. Onwaarschijnlijk. Leuk geacteerd. Leuke dialogen. Bijzondere decors. Maar absoluut een echte van Warmerdam. En zeker de moeite waard om te zien.

Deze was op tv en eens meegepikt. Ik kende deze niet, maar vond het niet mis. Nog een redelijk origineel verhaal, met wel een verrassend, maar vreemd einde. De cast deed het niet slecht en de film zag er nog goed uit.

Vond het wel eens de moeite om gezien te hebben.

Niet vreemd een vreemde film van van Warmerdam en zeker ééntje die niet verveelde, mij nieuwsgierig maakte en boeide over de ganse lijn: de grimmig-grappige perikelen van het toneelgezelschap en het SF-mysterieus tweede deel, knap ondersteund door geslaagde speciale effecten.

Misschien zullen sommigen zich ergeren aan het slot - en mogelijks ook aan andere momenten - maar wat doe je aan van Warmerdam ?

Een dikke 3,5 is zeker verdiend.

Qua absurde toon en magisch-realistische (SF-)stijl ligt deze in het verlengde van Borgman. Hier is echter nog minder touw aan vast te knopen en daarmee minder geslaagd.

Af en toe wat (expres?) houterig acteerwerk. De bijrol van Bokma is wel vrij hilarisch.