Panku-Zamurai, Kirarete Sôrô (2018)

Geweldige nieuwe Ishii.

Had er eigenlijk niet zo héél veel van verwacht, samurai films scoren zelden echt hoog bij mij, maar Ishii maakt er toch weer een hele belevenis van. Vooral de verschillende soorten comedy die hij hier door elkaar mixt wisten mij positief te verrassen. Je krijgt zowel Mitani, als Fukuda en zelfs Matsumoto, dat zijn toch referenties voor een regisseur die normaal niet echt veel comedy maakt.

De cast is ook amper te bevatten. Van iets oudere culthelden (Asano en Nagase), tot jonger cultgeweld, tot commerciële namen en zelfs half legendes als Jun Kunimura. Voor een niche regisseur als Ishii kan dat toch echt wel tellen. Beste Asano rol in jaren trouwens, hij gooit zich weer eens helemaal.

Het is gek, maar ik heb het gevoel dat wanneer deze film in 2004 was uitgebracht, het met z'n ogen dicht een cultfilm was geworden (zoals een Taste of Tea of Survive Style 5+). Nu kijkt er niemand meer naar om, de reden ervan ontgaat mij een beetje. Ik heb er in ieder geval enorm van genoten, Ishii laat zien dat hij meer is dan de Godfather van de Japanse punk.

4.5* en een uitgebreide review

Ik ben er dan wat minder enthousiast over. Er mag veel gebeuren, het is allemaal niet bepaald coherent. Ik denk dat ik toch soms wat meer aan plot hecht dan vroeger en hier is het plot nogal warrig en random. Dit levert een eerste helft op die nogal stroperig aanvoelt; de tweede helft heeft zeker meer vaart. De verteller is overigens wel gortdroog zoals hij de gedachten van de personages weergeeft. Visueel is de film wel erg fraai. De cameravoering is strak, achtergronden weelderig (op een gegeven moment zelfs kaleidoscoopachtig), de aankleding is elegant en soms krijgen we zelfs poppenspel. Een film die interessante momenten heeft, maar onevenwichtig is. 3*.