France (2021)

Laat Nederland haar souvereiniteit opgeven, ten gunste van Frankrijk. Of een culturele planeconomie invoeren. Of beide. Dan pas kan men zeker zijn van vertoning van films van Bruno Dumont in Nederland en hangt het niet van de vrije markt of van marktuitval bij pandemieën. Zal ik deze film nou ooit nog eens zien? En Dumonts Jeanne, deel 2 na Jeannette, over D’Arcs jeugd?

Deze film werd blijkbaar met boe-geroep onthaald op Cannes.

Dat soort films maken me altijd wel nieuwschierig.

Vanaf 26 mei 2022 in de bioscoop (Paradiso Entertainment)

“Zijn er vragen?” Binnen een mum van tijd ziet Emmanuel Macron een zee van opgestoken handen. France begint met actuele archiefbeelden van de zittende president, maar het hongerige journaille dat hem aanstaart bestaat uit acteurs. Een van hen is de Franse steractrice Léa Seydoux, en de bubbel van de fictie barst als haar titelpersonage de eerste beurt krijgt.

Mijn recensie van France voor Fantomas: klik

Dit is de eerste keer dat Dumont in Parijs filmt en zijn minachting voor de hoofdstad is tastbaar. Hij insisteert om in elke frame nutteloze weelde in beeld te brengen, alsof Parijs een elitair, protserig landschap zou zijn en haar bewoners groteske kluchtfiguren. Niks 'past in deze France: de acteurs lijken niet in overeenstemming met hun rol en Dumont, die nochtans wel een mooi plaatje kan schieten, wil elke compositie zo ongemakkelijk mogelijk maken en weigert pertinent alle schoonheid. Tenzij misschien in een vluchtig shot van een modderig akker in Frans Vlaanderen.

Moet ik dan besluiten dat Bruno Dumont opzettelijk wil ergeren en frustreren? De hele nieuwsdienst gimmick lijkt in ieder geval gedaan om elke scène van een aangenaam ritme te ontnemen, met nadruk op de apparatuur die operationeel gebracht wordt etc... ik had veel liever gewoon een film gezien rond het vermoorde meisje (cf. de reportage die het personage van Seydoux op het einde inblikt)

Uiteraard denkt Cahiers er anders over, zij plaatsen deze miskleun in hun top 10 van 2021, met al de gekende post-modernistische, post-Serge Daney argumenten van dien: Dumont zegt net iets heel verstandig over de leegheid van hedendaagse beelden, hij recycleert als het ware beeldcultuur, etc.. etc... Natuurlijk niet de eerste keer dat Cahiers zo een fopartiest op het harnas hijst.

Helemaal aandoenlijk vind ik echter dat de - euhm - minder 'belezen' vakpers van de lage landen de film prijst als geslaagde satire over het medialandschap. Ha ja, want nieuwszenders anno 2021 zijn ervoor gekend dat ze heel erg sensationele interviewtjes trukeren in shot-reverse-shot? Wanneer zou Dumont nog eens naar TV gekeken hebben? Ach, iemand die er met een bewust slechte film in slaagt om naïeve filmjournalisten om de tuin te leiden, verdient eigenlijk enkel mijn respect.

Fuck off. Serieus, ik meen het. Fuck off.

Bruno Dumont, een pseudointellectuele regisseur waar nog zowat nooit iemand van gehoord heeft, produceert een film die niets meer of minder is dan een twee uur lange aanklacht tegen de integriteit van de msm. Vanzelf zonder enige kriteria voor de eigen integriteit, want dat hoort niet in die kringen. Het is wel een teken van de absolute wellust, het toppunt van het kapitalisme van het vrije westen, dat dit soort volslagen lariekoek over het publiek uitgestort mag worden, en dat er niemand in de hele distributieketen hardhandig genoeg tegen in opstand komt dat we van deze bullshit gevrijwaard zouden blijven. Godgeklaagd dat dit een release krijgt, en dat er uberhaupt nog iemand kritieken schrijven wil. En bewaar me voor dat mijn reactie politiek is - daar is de hele film van doordrenkt, onmogelijk om er een politiekloze mening over op te schrijven.

Triest dat Seydoux zich hiervoor heeft laten strikken. Kennelijk ook meer pijn in haar portemonnaie dan aan haar integriteit. Heeft ze zich naief laten gebruiken voor dit vehikel dat toch overduidelijk enkel en alleen maar de ondermijning van het resterende vertrouwen in de vrije nieuwsgaring ten doel heeft? Want laten we wel zijn. Net zoals je bij de slager niet precies moet willen weten wat hij nou precies in de worst verwerkt heeft, moet je ook niet precies willen weten op welke manier de beelden van het journaal tot stand zijn gekomen. Maar dat is niet waar het om gaat. De media is niet fout, of tenminste, niet fouter dan je zelf al wist dat ze waren. Als je de roddelrubriek in de Prive of zo leest, dan weet je allang dat wat daar staat niet precies waar is. Maar als de NOS bericht over de oorlog in Oekraine, dan is dat heel wat anders. Dat zijn geen grappen. En ik neem het Dumont echt heel erg kwalijk dat hij ook over dat soort berichtgeving twijfel zaait, en dat doe ik mede namens de vrienden en kennissen die ik daar heb. Nogmaals, fuck off.

Cynisch inkijkje in de wereld van de televisiejournalistiek. Afgezien van een paar overbodige subplotjes en wat meer-van-hetzelfde-momenten, vind ik het een onderhoudende film. Veel van de verdiensten gaat natuurlijk naar Léa Seydoux, die er haast een one-woman show van maakt. Kortom, geen bijzondere film, maar zeker niet slecht.

France is een beruchte journaliste die voor niets terugschrikt om in haar tv-show indringende, sensationele en spraakmakende reportages te kunnen laten zien. Haar werk gaat voor alles. Het contact met haar gezin gebeurt kunstmatig en is gevoelsarm. De aansluiting bij het alledaagse leven is zij volledig kwijt. Een klein voorval maakt dat zij aan zichzelf en aan haar werk gaat twijfelen. Zoals France in haar tv-show haar publiek een blik op de wereld biedt, gunt regisseur Bruno Dumont de kijker een blik op het huidige medialandschap door zich te verdiepen in de functionele en emotionele strubbelingen van het personage France.

En zo reist France met regelmaat naar oorlogsgebieden om daar pakkende reportages te maken. In plaats van een gefundeerd verhaal bestaan die reportages uit spectaculair geregisseerde beelden en geflatteerde poses van France die haar enorme eigendunk omzet in gespeelde betrokkenheid en gespeelde interesse in de mensen die zij als emotionele versiering voor haar reportages gebruikt. In de waarheid is niemand geïnteresseerd. De interesse geldt alleen de kijkcijfers.

De ontwikkeling die France doormaakt na het voornoemde voorval leidt ogenschijnlijk tot meer persoonlijke betrokkenheid in haar werk en haar gezin. Toch vraag je je steeds af of die ontwikkeling wel echt plaatsvindt en niet meer is dan een toneelstukje. Ook na het voorval laat regisseur en schrijver Dumont zijn hoofdpersonage in gebeurtenissen verwikkelt raken waarin haar optreden geheel in contrast is met de emotionele ontwikkeling die zij zo prominent heeft doorgemaakt. Het is onduidelijk of ze echt is veranderd.

Als satire is de film niet geheel geslaagd. Het ontbreekt de film niet aan de overdrijving (hoop ik) van het mediacircus, maar het ontbreekt de film wel aan de bijtende spot om die overdrijving stevig te ridiculiseren. Het middendeel van de film is zelfs vrij tam en soapachtig en behoorlijk aan de saaie kant.

Lea Seydoux speelt het personage France op een geweldige manier. Via haar strubbelingen neemt de kijker kennis van een wereld waarin holle woorden en emotieloosheid regeren. Een wereld waarin het moeilijk is om echtheid (als die al bestaat) van namaak te kunnen onderscheiden.

France is een aardige film die mij in de toonzetting wat te tam was. Lea Seydous is erg goed in de hectische scènes maar ook in het intiemere werk. Fijne actrice, die met haar inbreng film en verhaal boven de middelmaat uittillen.

Dus als ik het goed begrijp zijn er 4 niveaus van interpretatie:

1. Eerst heb je de mensen die de film aannemen zoals het eruit ziet: i.e. de film is voor hen zeer irritant en slecht.

2. Dan heb je de minder (tussen aanhalingstekens) belezen vakpers. Zij vinden de film ook irritant maar doen net alsof het toch een goede film is.

3. Ten derde heb je Dumonts interpretatie van zijn eigen film. Hij heeft namelijk de film misschien wel met opzet slecht en irritant gemaakt.

4. Tot slot heb je Yeyo die dan weer door Dumonts intenties heenkijkt. Hij vindt de opzet van Dumonts slechte film gewoon slecht. Want Dumont is toch zo'n vervelende postmodernist!

Bruno Dumont weet zijn film wel te timen. Al in 2019 werkte hij aan deze film. Een satire naar televisie, media, bekendheid en elite. Nieuws en fake nieuws. Tegen dat de film uitkwam zaten we met een pandemie en ondertussen ook de oorlog in Oekraïne. De film zweeft wat tussen een echte aanklacht en een komische satire. Het duurt net iets te lang, maar kent toch enkele interessante scènes. Het is vooral Léa Seydoux die film mee recht houdt. Het blijft vooral bij wat goede ideeën, maar de uitwerking laat toch te wensen over.

France de Meurs [Léa Seydoux] is een succesvolle, maar ook vrij zelfingenomen politieke journalist die onder anderen op goede voet staat met President Macron. Zowel haar carrière als haar privéleven komen in opschudding wanneer France een lichte aanrijding veroorzaakt. Hoewel ze er alles aan doet om het slachtoffer [Jawas Zemmar] zowel moreel en financieel te steunen, kampt ze met een schuldgevoel dat versterkt wordt door de niet aflatende aandacht van de media. Ze stort zich op haar werk om haar integriteit te bevestigen. Begint uitstekend, mede dankzij de chemie tussen Seydoux en Blanche Garden, die de rol speelt van persoonlijke assistent Lou. Maar de overgang van luchtig komisch drama naar tragedie is te abrupt en niet effectief, mede omdat Dumont alle registers opentrekt om onze sympathie op te wekken voor France. De reconstructies van verslaggeving in oorlogsgebied zijn wél overtuigend.

Er is genoeg op deze film aan te merken. De kritiek op de media is nogal kort door de bocht en weinig doordacht (al zou het op een metaniveau natuurlijk ook een parodie op mediakritiek kunnen zijn); het hoofdpersonage is bij vlagen extreem irritant (maar bij andere vlagen weer niet, waardoor je vrij zeker weet dat het een keuze is); en de wisselwerking tussen gebeurtenissen en beslissingen ligt er nogal dik bovenop, terwijl keerpunten in het 'echte' leven meestal juist diffuus zijn, meer keerzones dan keerpunten eigenlijk.

Maar toch vond ik het een prima film. Dat zat hem in de terloopsheid van de vertelling, het durven afsluiten van subplotten die in eerste instantie het hoofdplot lijken, en in de hier en daar geslaagd experimentele manier van filmen, of in ieder geval in de stijlbreuken. Die scène waarin man en kind verongelukken bijvoorbeeld, die vond ik prachtig, ook al was het het meest ongeloofwaardige auto-ongeluk uit de filmgeschiedenis.

Ik denk dat het voor mij toch belangrijker is hoe iets verteld wordt, dan wát er verteld wordt. En dan heb je aan Bruno Dumont een goede.

Wat een ellende om deze film door te komen. Een paar keer gedacht hem af te zetten, zeker toen mijn aandacht er echt vanaf ging, maar dat vind ik een zwaktebod.
Het begint allemaal prima, met de narcistische hoofdrolspeler, een luchtige invalshoek in een zwaar nieuwsthema en de duidelijke kritieke blik op de journalistiek. Waar je de traagheid in het begin nog ter harte neemt, met een kijkje in hoe er op locatie nieuwsitems worden gemaakt, maar gaandeweg gaat het echt in de weg zitten. De hoofdpersoon is aantrekkelijk, irritant en dramatisch tegelijk, wat wellicht zijn charme heeft. Helaas zit ze pakweg de helft van de film te janken, wat echt bloedirritant is en zeker niet meer functioneel.
De eerste kronkel begon bij het auto-ongelukje, waar iemand stapvoets wordt aangeraden, maar vervolgens 3 maanden moet revalideren. De inzichten, de ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt, voelen niet logisch, teveel voor de stijl. En die traagheid dus. Zeker vanaf de kliniek is het bijna niet te doen. Het voelt te cliché aan, met de beroemde persoon die depressief wordt. De scene met het auto-ongeluk van de man en zoon heb ik gewoon nog een keer teruggekeken; hoe onrealistisch en slecht was dat, ik heb echt hardop zitten lachen en dat leek me allerminst de bedoeling. Dra-ma-tisch. En dan nog maar even de romance die mislukt en toch lukt.
Oh, en wil iemand alsjeblieft het genre komedie uit de beschrijving halen? Totaal ongepast en misleidend; ik had veel meer cynisme verwacht in dit thema (waar het in het begin ook even op leek) en dat was ook de reden waarom ik de film ging kijken. Het is één en al drama, en dat omschrijft behalve het genre ook de inhoud. Poeh.

Een cynische film over de media en over het leven in het algemeen.

Een prachtige rol van Léa Seydoux. Zij laat een achtbaan aan emoties zien. Ondanks haar emotionele instabiliteit zie ik toch een veerkrachtige vrouw.

Het verhaal is erg merkwaardig. De film had nog wel een vleugje Albert Dupontel en Quentin Dupieux kunnen gebruiken. Wat meer ironie ipv cynisme.

Toch vind ik het een zeer originele film met enkele verrassende scènes en vanwege de mooie en sterke Seydoux is het sowieso de moeite waard.