Made in Italy (2020)

Vader Liam Neeson en zoon Micheál Richardson (die de achternaam van zijn moeder Miranda gebruikt) verschijnen hier als vader en zoon in een formulematige, voorspelbare komedie. Neeson en komedie gaat sowieso niet goed samen en zijn gebrekkige timing verpest het handjevol potentieel aardige grappen in het verhaal over een zoon die wil dat zijn vader een amper gebruikt huis verkoopt zodat hij de kunstgalerie van zijn aanstaande ex-vrouw kan overnemen. Oud zeer komt naar boven en blablabla. Alleen voor diehard-fans van de sterren.

Rommelige film met fraaie muziek, fraai landschap ook, maar zonder chemie tussen de acteurs.

Neeson speelt de rol die hij sinds Taken al speelt, een beetje getroebleerde oudere man. Meestal pakt hij een pistool en gaat aan de slag, nu blijft de film bij drama. Het drama zelf komt niet altijd even goed uit de verf, eerst is het weinig en aan het eind drama en drama en nog eens drama. Maar ook is het allemaal wel een beetje gekend en weet de film niet te verrassen al doet Neeson het wel prima. Richardson als zoon vond ik dan weer minder, Maar tussendoor is dit wel fijn kijkvoer, daar helpt de Toscaanse natuur en cultuur ook aan mee. Je waant je als kijker even helemaal op vakantie met de warme fotografie. 3,0*.

You only have twelve followers!

You know who else had twelve followers?

Dat is dan ook wel zo’n beetje het enige moment van de film waarvan ik het idee krijg dat de schrijvers iets gedaan hebben. Verder is het volstrekt zielloos jatwerk - het script lijkt wel een regelrechte remake van A Good Year. Maar Valeria Bilello is geen Fanny Chenal, en haar bil krijgen we ook al niet te zien. Wel een erg moeizaam acterende Micheál Richardson, en een op halfwat draaiende Neeson.

De rood-en-zwarte muurschildering is zo ongeveer het enige wat de hele film de moeite waard maakt - en je zou van pure ellende zelf zoiets op je muur zetten halverwege. Mijn advies - zorg dat je geen potten verf hebt staan als je tegen alle goede raad in toch deze film gaat bekijken.

Een zoetig vader-zoon drama dat zich afspeelt tegen de achtergrond van een schilderachtig Toscanië en van extra suiker wordt voorzien door een romantische liefdesgeschiedenis. Dat klinkt weinig oorspronkelijk en dat klopt ook.

Het drama heeft op papier nog enig fundament. De vader lijdt onder de dood van zijn vrouw. De zoon lijdt onder de dood van zijn moeder. Ze zijn uit elkaar gegroeid, hebben weinig contact, maar worden gedwongen samen iets op te pakken. Een emotionele blokkade is het sleutelwoord. De uitwerking van het plotje is erg lichtzinnig. In de film ontbreekt het fundament volledig. Wat er in Toscane gebeurt is eigenlijk alleen maar erg voorspelbaar.

De personages zijn ééndimensionaal gekneed. Liam Neeson geeft zijn personage nog wat flair mee, waardoor de magere invulling van zijn karakter om eerste instantie minder opvalt. Het acteren van zoon Micheál Richardson (die overigens Neeson‘s echte zoon is) en van de mooie Valeria Bilello is te matig om wat dan ook te verbergen.

De bijrollen die in zoetige drama‘s als deze nog wel eens voor wat kleur zorgen, doen dat hier niet. De ergste bijrol is voor een overdreven aangezette parvenu, die in plaats van een luchtige- een zeer ergerlijke werking heeft op het gemoed. De andere bijrollen zijn ook erg. Comic relief kun je in deze film wel vergeten.

De film is vooral gericht op de traan. Die komt niet. Daarvoor leunt de film gewoon te veel op lachwekkende clichés. De clichés, het verlepte verhaaltje en het matige acteerwerk staan een intense beleving van het drama in de weg. De Toscaanse setting is prachtig, maar het alledaagse camerawerk weet die pracht niet uit te buiten. Ook op dat vlak raakt de film geen emotionele snaar.

Made in Italy is een ergerlijk niemendalletje.