Supernova (2020)

Aangrijpend drama, prachtig gespeeld door Colin Firth en Stanley Tucci. Vooral Tucci is heel erg goed, als ooit flamboyante schrijver die zijn levenskracht langzaam ziet wegsijpelen door de opmars van dementie. De film kent een enigszins vrijblijvend begin dat tegen het saaie aanzit, maar wanneer de emoties loskomen pakt de film je beet en laat niet meer los. Mooi klein gehouden en overal overtuigend, met veel rake momenten. De fraaie shots van het continu voorbij trekkende engelse landschap dragen ook flink bij aan de beleving.

Supernova een film met twee sterke acteurs tegen een geweldig decor. Ergens lijkt het verhaal ansich simpel te verlopen met toch enigszins weinig diepgang. Erg jammer!

Een prima cast maar het verhaal vond ik niet zo pakkend. Er zijn betere films over dementie, die films wisten me meer te raken dan deze prent. Ik vond dit niet zo interessant eigenlijk, zelfs een beetje saai soms. Ook het einde valt wat tegen. Geen voldoende.

Zelfs het vakwerk van Colin Firth en Stanley Tucci kan dit zwaarmoedige gezever niet redden. Zij spelen een somber gesteld echtpaar dat met een camper door Engeland rijdt en plaatsen aandoet uit hun gezamenlijke verleden voordat ze aankomen bij een familiebijeenkomst. Het is niet zo moeilijk om te raden wat er aan de hand is en welke kant dit op gaat en regisseur en scenarist Macqueen doet geen enkele moeite om het niveau van de ‘ziekte-van-de-week’-film te ontstijgen. Dat laat hij over aan Firth en Tucci en die weten dit in ieder geval nog deels te redden.

Degelijk in elkaar gezette en goedgespeelde dramafilm over een homostel waarvan één de stabiele, saaie en de ander de impulsieve, flamboyante is en dat zo aldoor een leuk, interessant samen- en tegenspel levert, maar dat tegelijk niet van de gebaande paden treedt: een van de twee is gediagnosticeerd met dementie en de ander zal moeten leren om los te laten.

Ik keek met de nodige verwachtingen uit naar Supernova. Niet in het minst om Stanley Tucci die ik in de veelal kleinere rollen die hij speelt, steeds opmerkelijk is. Prima film over liefde, liefhebben en loslaten. Erg warme en serene film over hoe dementie een schaduw werpt over een relatie.

We zitten nog niet in het stadium van Anthony Hopkins in The Father want Tusker kreeg pas de diagnose en buiten wat verward zijn, is hij nog goed bij de pinken. Hij verwoordt het dan ook treffend wanneer hij vertelt dat hij herinnerd wil worden als wie hij was en niet wat hij zal worden.

Een film ook over familiebanden, vriendschap en geborgenheid. Angst ook over wat onvermijdelijk komen zal. Een aantal scènes waren zeer de moeite zoals de speech, de cassetteband, de sterrenhemel met het meisje en niet te vergeten de prachtige natuurbeelden doorheen het glooiende Britse landschap.

Een trage film, maar verder erg subtiel en authentiek. Een film die de gevoelige snaar raakt zonder één spatje melig of sentimenteel te zijn. Knap!

Supernova. Dat wil zeggen: de explosie van een ster. Een uitbarsting van licht. Het is dat licht dat Tusker op zijn omgeving afstraalt, in wat de laatste etappe van zijn leven is. Dementie, met onderliggend: kanker? En dus: de notie van een nakende teloorgang, hulpeloosheid, meer lichaam dan mens, zijn zonder te zijn?

Harry Macqueen laat opvallend weinig details los over het hoe, wat, wanneer en wat dies meer. Wat hij toont, is enerzijds Tuskers weg, steeds dieper en almaar verder, weg van de dierbaren, diep in de eenzaamheid, geworpen op zichzelf en op Sam, zijn laatste steun en toeverlaat. En anderzijds: emotie. Hoe Sam het perspectief van Tusker uit het oog verliest. Hoe Tusker niet ziet dat hij niet ongezien de bühne die het bestaan is kan verlaten, zonder zijn geliefde(n) een hak te zetten.

Op het laatst groeit het aandoenlijke duo onherroepelijk intens naar elkaar toe, leren ze elkaar via het vergrijp van de woede (louter substraat voor angst en verdriet) grondiger kennen, duurt de verkenning van elkaar en het ontzag voor de omvang van hun gedeelde liefde almaar toe…tot op het orgelpunt, wanneer Tusker het onmogelijke vraagt van Sam, en Sam het al even onmogelijke mogelijk tracht te maken, accepteert, vergeeft…

Jazeker, ‘Supernova’ woelt groot gevoel omhoog. Pathos zonder pathetisch te worden, integendeel: Macqueen toont zich een meester van landschappen, bochten, bomen… ’s Levens wegen, in een film die grote gebaren schuwt, evidenties aanraakt, maar in zijn uitgeklede kaalheid wel degelijk tot essenties weet te komen.

Niets legendarisch aan, en toch: bijna anderhalf uur brok in de keel.

3,25*

Goeie film over een koppel die moeten omgaan met dementie en samen een trip in de camper maken. Een mooi, gevoelig drama dat hier en daar zeker wel weet te ontroeren. Nergens echt verrassend, maar wel gewoon goed. Mooie plaatjes van het Britse platteland en de film wordt gedragen door het samenspel van Colin Firth en Stanley Tucci. Met gemak 3.5 sterren.

Deze roadmovie eens bekeken en het was niet mis. Prima cast en het verhaal was eenvoudig, maar verveelde niet.

Het einde mocht misschien iets uitgebreider geweest zijn, maar voor de rest de moeite om eens gezien te hebben.

De slotscène met Colin Firth die het mooie "Salut d'Amour" brengt, mag dan nog zo emotioneel zijn, het topmoment in deze topfilm ligt wanneer Sam aan Tusker uiteenzet wat hij allemaal voor hem wil doen en er aan toevoegt "Je hebt me nodig" waarop Tusker die laatste beaamt en er dan een lange stilte volgt. Later herhaalt Tusker "Ik wil herinnerd worden zoals ik vroeger was. Niet zoals ik de laatste jaren van mijn leven zal zijn."
Aangrijpende film, dramatisch in het laatste gedeelte, niet zonder humor (de handtekening scène) daarvoor.
Schitterende acteerprestaties van Stanley Tucci en Colin Firth.

Een behoorlijk hoog gemiddelde voor een film die ik zelf niet echt geweldig vond. Ik vond dit nou echt zo’n film waar koppels van 55+ voor naar een filmhuis gaan in een kleine provinciestad en achteraf met een bevriend stel met koffie napraten.

En dat ligt niet aan het onderwerp (want heb vaker films gezien die een vergelijkbaar thema behandelen) of aan de wat oudere hoofdrolspelers, maar vond het geheel gewoon erg gezapig. Ook teveel een idee op papier (‘stel moet beide in het reine komen met naderende dood van de een’), zonder dat dit nou echt als film ging leven. Was me er ook heel de tijd van bewust dat ik naar acteurs aan het kijken was. Niet omdat ze slecht waren, zeker Tucci is erg overtuigend, vooral door wat hij soms met zijn lichaamstaal doet, maar doordat het allemaal erg toneelachtig is. Afgezien van de shots van de camper en de natuur is het typisch zoiets dat je ook als toneelstuk zou kunnen zien.

Nee, aardig acteerwerk, maar verder was dit te mager.

2,5*

Prachtige film, klein in opzet, cast en lokaties, maar groot in reikwijdte, vertolkingen en emotionele impact. De schrijver/regisseur mag dan misschien in z'n handjes knijpen dat hij zulke zwaargewichten voor z'n tweede film heeft weten te strikken, maar hij geeft ze dan ook meer dan genoeg te doen, en als een soort studie van wat deze ziekte in een relatie kan betekenen laat de film mij tegelijkertijd hopen dat dit lot niet voor mij zal zijn weggelegd, want op zo'n manier je hele identiteit bij stukjes en beetjes zien verdwijnen wens je zelfs je ergste vijand niet toe. Ontroerend en met superbe spel.

Zeer sterk acteerwerk van Tucci die er naar mijn mening meer menselijkheid en gevoel in weet te leggen dan Firth zonder dat er ook maar iets buiten de lijntjes van geloofwaardigheid gaat. Erg knap.

De scene in het landhuis met z'n 2-en aan tafel als Tusker Sam uitlegt hem nodig te hebben in zijn proces en beslissing is zeer sterk. Het verhaal is wat gerekt en dun maar het geloofwaardige en menselijke (acteerwerk) maken veel goed.

Tegenvallend. Ik snap dat sommige hier helemaal voor vallen, maar het was niet zo mijn ding. Het was een trage film. Zoals hieronder al een keer aangegeven: ook ik was me er continu van bewust dat ik naar acteurs aan het kijken was. Ik kan er niet de vinger op leggen, want op zich wordt er goed geacteerd. Veel lange shots die weinig toevoegen voor een film met een toch al korte speelduur.... de tijd had beter benut kunnen worden. Het verhaal is gewoon echt flinterdun en letterlijk in 5 zinnen samen te vatten zonder dat je iets mist. Zeker geen film die je moet kijken als je al wat slaperig bent. Het laatste half uur was overigens beter dan de rest van de film. 2,5 ster.