Let It Snow (2019)

Netflix begint nu met het droppen van de kerstfilms. Qua originaliteit hoef je bij dit soort voorspelbare meuk niet veel te verwachten. Er worden een aantal verhaaltjes gevolgd over een groep tieners in een klein dorpje dat te maken krijgt met een sneeuwstorm. Elk personage/koppeltje/groepje dat gevolgd wordt heeft zo z'n eigen dingetje en alles en iedereen komt aan het einde allemaal netjes op hun pootjes terecht. Het nadeel van dit perspectief is dat niet elk verhaaltje even leuk is en sommigen soms wel te lang uit beeld blijven. Op een gegeven moment kijk je zo 20-30 minuten niet meer naar Kiernan Shipka's verhaallijn. Terwijl ik dat juist het leukste verhaaltje vond.

Dat de film goed uit te zitten valt komt door het blik met opkomende, talentvolle acteurs die is open getrokken. Er spelen veel bekende koppen mee die je in de bioscoop langs hebt zien komen in grote films en er lopen een aantal sterren uit Netflix series in deze film rond. Iedereen doet hun werk met veel plezier en doordat de film doorspekt is met talent valt deze kerstfilm met een mweh oké plot reuze mee.

Mocht je dit wel een ontzettende rukfilm vinden, wat had je anders verwacht van een feelgood kerstfilm?

3,0*

Aardige film die zich afspeelt op kerstavond in een dorpje dat ondergesneeuwd is. De verschillende verhaallijntjes zijn simpel en voorspelbaar, maar er is een prima afwisseling en de film duurt niet te lang. Gelukkig niet te flauw of te zoetsappig. De voornamelijk jonge cast weet het met genoeg jeugdig enthousiasme te brengen.

Ik vond dit een erg fijne film, met een frisse cast die met zichtbaar plezier speelt en geen rare typetjes, malle fratsen of overgeile pubers maar gewone normale tieners die op een dag worden gevolgd. Niet elke verhaaltje vond ik even bijzonder om over originaliteit maar te zwijgen en het is net te kort allemaal om echt meegetrokken te worden, maar als geheel is dit gewoon een prettige film om te zien met genoeg koppeltjes met chemie. En sfeervol, leuke locaties en een fijne soundtrack. 3,5*.

Een beetje cliché! Niet fantastisch en zeker niet kijken als je al lang geen student meer bent.

Kerstflix.

De film kwam er al vroeg op, aangezien de kerstdagen pas volgende maand aankomen. Maar om mezelf alvast op het kerstgevoel voor te bereiden heb ik toch maar eens een kerstfilmpje aangezet, en hij beviel toch wel redelijk.

Vooral omdat het een redelijk bekende, jonge cast bevat met enkele namen die ik in het algemeen graag terugzie. Rush, Merced, Shipka en Batalon zijn in het algemeen acteurs en actrices die ik toch wel graag zie staan. En ook hier stellen ze niet teleur.

Zo is er een bekende cast bijgehaald, die waarschijnlijk niet te veel heeft gekost en daarom dus waarschijnlijk ook gekozen is. Allen doen ze het best aardig, alhoewel er af en toe wel wat houterigheid te spotten is. Sommige dialogen zijn ook redelijk slap, en daar kan je in het algemeen weinig mee.

Het verhaal is erg voorspelbaar, en de gehele film kan je eigenlijk al snel raden. Het is dus de uitwerking die moet slagen, en deze is redelijk aardig. Er hangt een redelijk sneeuwachtig sfeertje en de beelden zijn best aardig.

Het echte kerstgevoel ontbreekt nog wel een beetje, aangezien de nadruk hier vooral op romantiek en een feestje liggen. Nu is het vooral een wintergevoel dat komt opborrelen, dat niet vervelend is. Maar heel happy wordt je er ook niet van, daarvoor is alles net wat te standaard en is de uitwerking net niet effectief genoeg.

Wel is het allemaal gewoon vermakelijk en duurt het niet lang. Het is wel een groot opgezet verhaal met een redelijk simpele opzet, maar dat maakt in het algemeen weinig uit. Gewoon een vermakelijk winterfilmpje, niks mis mee op z'n tijd.

Snow can make a difference!

Especially on Christmas Eve.

And sometimes it's not just the eve of Christmas,

it's the eve of everything,

of the rest of your life.

Kerstmis. Dat is de periode dat iedereen weer vrolijkgezind is. Familiereünies. Een bruingebakken kalkoen met een verfijnde vulling die door het engste gaatje werd geperst. Kerstbomen vol fonkelende kerstballen, engelenhaar en zachtgele LED-lampjes. Om de haverklap wordt er een kerstliedje de ether in gelanceerd. Kerstcadeautjes stapelen zich op. En iedereen hoopt dat op deze christelijke feestdag het firmament zich vult met zwangere sneeuwwolken die het aardoppervlak bedekt met een zacht, donzig sneeuwtapijt. Ik word er zowaar lyrisch van. Spijtig genoeg is dit niet overal het geval. Als je een gematigd zeeklimaat hebt, zoals in België, dan is het met de kerst eerder druilerig en herfstachtig. En een bijkomend fenomeen zijn de welbekende kerstfilms die men dan van onder het stof haalt. Op Twitter komt dan de jaarlijks terugkerende vraag “Wat is de ultieme kerstfilm?” weer razendsnel voorbij geflitst. Spijtig genoeg zal “Let it snow” niet vaak worden vermeld.

Als je, net zoals ik, een grondige hekel hebt aan “Love actually”, dan zou ik deze jongeren-versie zeker mijden. “Love actually” is nu echt zo’n typische film die tijdens de kerstdagen tot vervelens toe op verschillende televisiezenders getoond wordt. Misschien zorgt de film bij sommigen voor extra magie tijdens deze winterse feestdagen. Bij mij zorgt het voor een extreme vorm van racekak telkens ik die grijns van Hugh Grant op het scherm zie. En “Let it snow” gebruikt hetzelfde concept als deze laatste film. Een verstrengeling van verschillende verhaallijnen die dan samenkomen in een extatisch crescendo. Alleen zijn de hoofdrolspelers nu allemaal tieners. Elk met hun eigen liefdesleven-gerelateerde issues. De film is dan ook gebaseerd op een populair winterboek waarin drie auteurs een kortverhaal brengen.

Spijtig genoeg had ik na enkele minuten al door dat ik niet echt behoor tot het doelpubliek. Niet dat ik me stierlijk verveeld heb. Uiteindelijk volgen de verhalen het stramien van een triljoen andere rom-com verhalen. Allen bewandelen ze het befaamde spreekwoordelijk pad van de liefde vol valkuilen, struikelblokken en obstakels. En aan de meet is alles koek en ei, peis en vree en stijgt het liefdesgevoel met enkele graden Celsius. Kortom, het is zo voorspelbaar als een verhaaltje van Wickie de Viking. Een ultieme feel-good film dus waar tienerachtige bakvissen eens meelevend bij zullen zuchten en kreunen terwijl ze met grote kalverogen naar het scherm kijken en zien hoe de koppeltjes elkaar innig besnuffelen en knuffelen. Tja, mijn besnuffel-periode ligt ver achter mij. Vandaar.

Meest positieve in deze film zijn de deelnemende acteurs. De meeste ken ik wel niet, want ik ben niet zo’n een aanhanger van Netflix series. Alleen Julie (Isabela Merced) herkende ik direct (Ja hoor, “Dora and the Lost City of Gold” heb ik nog onlangs gekeken met mijn twee deugnieten). Zij heeft dan ook toevallig de meest bevallige en overtuigende rol toebedeelt gekregen. De wijze waarop ze de verantwoorde Julie neerzet is bewonderenswaardig. Het is de meest aandoenlijke en triestige rol in het hele verhaal. Zelfs het popidool Stuart (Shameik Moore) kon ik appreciëren. Hij paste dan weer wonderwel bij de lieftallige, snoezige Julie als de eenzame, door roem geteisterde zanger die de kerst eenzaam en alleen doorbrengt op een hotelkamertje. Tristesse alom. Ook al zal hij zich wentelen in alle luxe die hij zich kan veroorloven. Ook de rol van Tobin (de voor mij onbekende Mitchell Hope) vond ik geslaagd. Maar enkel en alleen omdat zijn humor en timide houding perfect paste in deze stroperige film. En ook hier wisten ze de perfecte gezellin te vinden in de vorm van The Duke (Kiernan “The Silence” Shipka). Meest grappige personage was die van Jacob “Spider-man: Homecoming & Far from home” Batalon als de hyperkinetische Keon.

Gooi er nog een lesbisch meisje bij met liefdesperikelen en een vriendin die niet haar beste dag heeft, en je hebt alle cliché-typetjes die een film als “Let it snow” nodig heeft. Laat iedereen vervolgens de gehele film worstelen met zijn emoties en brei er tenslotte een happy-end aan vast. Niet mijn meug, maar wie ben ik om daarover te klagen. ’t Is tenslotte een kerstfilm. En moet een kerstfilm niet over geluk en liefde gaan? Ook al druipt de meligheid er vanaf en is het zo suikerzoet dat een spontane buikkramp opkomt. Ik gun het de romantische zielen. Dus koppeltjes dezer aarde, verenigt u en ga deze film massaal kijken. Het is jullie gegund. Op naar de volgende film dan maar weer!

2*

Ontiegelijk saaie en zwakke film was dit zeg. Een komedie film die zich gewoon als romcom mag gaan verkopen want ik heb nog om geen enkele seconden kunnen lachen in deze film. De film voelt traag aan, en buiten dat om is het verhaal erg slecht en dun. De cast deed het wel leuk, maar de film zat soms wat saai in elkaar gezet met meerdere liefdesverhalen in één. En vooral op het begin verwachtte ik wel erg veel van deze film en kwam hij erg leuk over met een fijne kerstsfeer.

Zoals eigenlijk elk jaar ben ik druk op zoek naar leuke kerstgerelateerde films om zo in de stemming te komen van mijn favoriete feestdagen maar, ook vind ik de films vaak leuk. ‘Let it Snow’ was ook zo’n film waarvan ik kan zeggen dat het mij een hele leuke film leek tot de film zijn eerste half uur had afgerond. Daarna kakte de film volledig in met sentimentele scene na scene en het werd doodvermoeiend hoe de knipperlicht relaties elkaar in de weg zaten.

Het was dus echt overduidelijk dat het niet mijn film was. Hoewel ik op het begin wel lekker in de film zat en hij nog redelijk leuk was, was het gewoon een saaie film die doodvermoeiend werd. Dus ik ga nu maar lekker naar bed.

1.5*

Aah, heerlijk. Rond de kerst zo'n standaard en voorspelbare kerstfilm. Heb af en toe wel gelachen en vond hem vrij vermakelijk, vooral door de wisselingen van karakters, dus daarom alsnog een 5/10.

Best een gezellig niemendalletje voor kerstavond met een aantal gevarieerde verhaaltjes en meer dan een handvol jonge acteurs/actrices, die het heel aardig doen. Het zou best eens kunnen dat Isabela Moner, die zichzelf inmiddels Isabela Merced noemt, een leuke carrière tegemoet gaat. Ze heeft in ieder geval haar looks en haar mimisch vermogen mee.

“Have you ever been with someone, and you stay up until like 4AM just talking about everything, and you're just like, I can't believe I get to exist at the same time as you?”

“No, but like I'm really happy for you?”

Misschien komt het door de tijd van het jaar, maar ik heb echt genoten van Let It Snow. Allemaal bekende jonge acteurs worden samengebracht, en ze doen het allemaal goed en hebben een fijne chemie. Maar Shameik Moore en Isabela Merced steken er wel met kop en schouders bovenuit (Liv Hewson is ook sterk). Fantastische jonge acteurs met een heerlijke chemie. Niet alle verhaallijnen werken even goed, maar zodra de film weer terug gaat naar Moore en Merced stijgt het niveau. Voor de rest is het allemaal uitermate feel good, en tegen het einde van de film komt uiteraard alles goed.

Zeker niet verveeld met deze kerstfilm die toch anders oogt dat de meeste gemiddelde kerstfilms. De film is een coming of age drama met hier en daar een glimlach. Het verhaal draait om een aantal personen die gaandeweg verliefd worden op elkaar of elkaar terug vinden. En dat alles komt in orde tijdens de party die Keon (Jacob Batalon) organiseert in zijn wegrestaurant. De ster van de film is de mooie Julie (Isabela Merced) die haar rol overtuigend speelt met een zeer warme genietbare uitstraling. Addie (Odeya Rush) deed me aan Mila Kunis denken toen ze jonger was. 6/10