Mary Lennox komt uit een welgesteld Brits gezin in India en is gewend op haar wenken te worden bediend. Wanneer beide ouders kort na elkaar komen te overlijden vindt ze onderdak bij haar oom Archibald Craven. Bij aankomst op het ooit zo fraaie Misselthwaite Manor blijkt het een troosteloze plaats te zijn. Archibald worstelt bovendien enorm met het verlies van zijn vrouw, de tweelingzus van Mary's moeder, en zondert zich af. Mary moet in alle opzichten erg wennen aan haar nieuwe omgeving, maar vindt afleiding door vriendschap te sluiten met een rondzwervende hond. Die leidt haar naar een mysterieuze tuin waar ze kan ontsnappen aan haar troosteloze bestaan.
Beetje saaie film, vooral als dit bedoeld is voor kids. Op zich een mooi verhaal over verlies en familiewaarden, maar wel lichtelijk uitgekauwd. Op zich een fijn sfeertje, maar hierboven geeft TrudeVinke de mankementen van de film goed weer. Net niet voldoende.
Veelvuldig verfilmd, tijdloos kinderboek krijgt opnieuw een fraaie bewerking met dank aan het verbluffende spel van hoofdrolspeelster Dixie Egerickx en solide ondersteuning van acteerkanonnen Colin Firth en Julie Walters. Regisseur Marc Munden weerstaat bovendien de verleiding om de film onder te dompelen in opzichtige CGI-effecten en zorgt er zo voor dat de visuele effecten nooit de karakters overschaduwen. Het prachtige camerawerk van Lol Crawley staat immer in dienst van het verhaal en draagt zo bij aan een film met een volwassen boodschap over vriendschap, rouwen en de kracht van herinneringen.
Ik heb redelijk nostalgische gevoelens naar de 1993 versie, maar bij deze 2020 versie miste ik een ziel. Er wordt geprobeerd om er een vermakelijke film van te maken en het verhaal lijkt allemaal trouw te zijn aan hetgeen wat ik kende. Ik vond alleen visueel de film af en toe wat too much met de Avatar achtige wereld en de personages werden net even te vlak geacteerd. Ik denk toch dat dit verhaal beter werkt in de nostalgische oude films, want ondanks dat Munden zich gelukkig nog weet in te houden met de CGI meuk, kon ik helaas niet echt in de film komen.
Draak van een film. Dit ding gaat nergens leven, het meisje weet niks te brengen en irriteert vooral en visueel is het af en toe lelijk. De hele beedltaal is ook enorm saai, de muziek inspiratieloos. Zo'n film zou magisch moeten zijn, maar is bijna het tegenovergestelde. Soms zie ik nog wel punten in een film, maar hier vond ik geen spoortje van liefde in terug. 0,5*.
De film uit '93 had ik vroeger een aantal keren gezien en vond ik destijds wel leuk, dus tijd om de nieuwe ook eens te bekijken.
Natuurlijk wat andere elementen, maar de grote lijnen komen wel overeen. Het was zeker geen slechte film en zag er goed uit. Het is te lang geleden dat ik de andere versie heb gezien, dus of die beter is ga ik niet zeggen.
Het boek heb ik krap 50 jaar geleden wel eens gelezen, maar van de 5(!) verfilmingen is dit de eerste pas die ik zie. Wel ietwat aangepast - misschien om het wat dichterbij te brengen, en ook misschien om de cast wat kleiner te houden. Geen stugge tuinman met zachte pit, maar een krulharige teddybeerhond, om maar even een makkelijk voorbeeld te geven.
Verder is het wel zo'n beetje zo mierzoet als je verwachten zou, en is er eigenlijk ook weinig wat opzien baart. Een aardig liedje tijdens de aftiteling, dat is het wel zo ongeveer.