K-12 (2019)

Melanie Martinez... werd ooit derde bij de Amerikaanse Voice en is blijkbaar mateloos populair onder (ik doe maar een gok) edgy, alternatieve en bovendien problematische tieners(/meisjes). Erg uitdagend is het in ieder geval niet, al lijkt ze er zelf wel in te geloven. Doordrenkt met boodschappen rondom ongelijkheid, body positivity en andere onderwerpen die het goed doen bij die specifieke doelgroep. Allemaal verhuld in een ontzettend 'zacht' jasje met pastel kleuren te over en (''dark'')fantasy-invloeden die doen denken aan een Tim Burton. Ik werd vooral getrokken door de horror-tag op IMDB, maar daar moet je niet teveel (liever gezegd niks) van verwachten. Het is niets meer dan een aaneenschakeling van videoclips die qua cinematografie dat niveau ook nergens ontstijgen. Het doet de locaties en stilering van zowel cast als de aankleding van de set weinig eer aan. Véél te braaf.

Maar ondanks dat ik de doelgroep niet ben en de muziek bepaald niet mijn smaak is, is het binnen z'n segment wel een ambitieus project. Gratis aangeboden op Youtube en volledig inspelend op wat de fans graag van haar zien. Dat haalt wellicht de grove randjes er een beetje af, ze heeft wel duidelijk gevoel voor stijl en losse ideëen, maar ze heeft een zwaargewicht in de filmwereld nodig om het qua narratief wat meer als een echte film te laten voelen. Met een duidelijke(re) rode draad, daarmee lever je niet per sé iets in op de ''weirdness'', in hoeverre dat er dan überhaupt al was.

Ze heeft overigens wel een fijne sound, direct erg eigen en herkenbaar. Wil het nog wel eens los van de ''film'' luisteren. Bovendien lijken haar fans, afgaande op de reacties, toch wel erg veel te hebben aan haar boodschap. Ik hoop in het vervolg dat ze gewoon wat meer uit handen durft te geven. Zelf schrijven, regisseren en acteren is gewoon te ambitieus. Gemiste kans.

Njah.

Martinez kende ik niet, wist ook niet echt wat dit ging worden vooraf. Enkele blitse plaatjes en de beschikbaarheid op Prime waren echter voldoende om me er toch eens aan te wagen. Uiteindelijk is het een kleine tegenvaller geworden, maar het is een film waar ik verder moeilijk negatief over kan zijn.

Op zich is het vooral een logische evolutie van een aantal recentere muziekfilms. Na Lana del Rey en Beyonce was het duidelijk dat muziekalbums en films dichter naar elkaar toe aan het groeien zijn. Er zijn nog wel projecten te verzinnen (Sigur Ros en Daft Punk bijvoorbeeld) die binnen dit plaatje passen, ongetwijfeld dat ik er nog een paar andere vergeet.

Het is best apart dat een jong zangeresje de kans krijgt om haar eigen project ook te verfilmen, maar al snel wordt duidelijk waarom dat zo is. Martinez lijkt een duidelijk eigen stijl te hebben, een mix van Alice in Wonderland, Japanse lolita en Koreaanse K-Pop die werkelijk van het scherm spat. Dan is het gewoon goed dat je iemand de creatieve vrijheid geeft om dat vol uit te werken. Aan budget blijkbaar ook geen gebrek, want uitgezonderd een matig effectje links of rechts is de stilering rijkelijk.

Het potentieel van een meesterwerk is de hele film lang aanwezig, maar er zijn twee grote euvels. Enerzijds de muziek zelf. Niet de meeste slechte pop, maar het is wél erg veel van hetzelfde. En aangezien het pop is verder ook erg gebouwd rond de lyrics, die niet zoveel voorstellen. Daarnaast is het toch vooral de opzet van dit project, die iets te vaak verzandt in simpeler videoclipwerk (met random dansjes enzo). Er wordt wel gepoogd om tussendoor een verhaaltje op te zetten, maar dat komt amper uit de verf en te vaak wordt een nummer gestart en het plot even achterwegen gelaten.

Ofwel wat korter, ofwel wat meer variatie in de muziek, en dan een betere mix van film en muziekvideo. 90 minuten was echt te lang voor dit, uiteindelijk kwam ik qua score ergens uit tussen de 3* en 3.5* Maar gezien de lol en de strakke uitvoering van dit project rond ik toch maar af naar boven. Visueel echt wel de moeite, veel leuke en aparte ideeën, erg mooi uitgevoerd, alleen de volgende keer iets minder een coherente videoclip compilatie en een iets coherentere film.

3.5*

Spijtig.

Melanie Martinez zit ondertussen ook al even in de muziekwereld en dat dergelijke "eigen" artiesten uiteindelijk overspringen naar een andere industrie is dan niet ongewoon. Ik heb haar een aantal keer op de radio voorbij zien komen en die nummertjes kon ik wel hebben. Jammer dat ze die niet kon herhalen voor haar eigen project.

K-12 is een film die duidelijk wat te vertellen heeft en dat op een aardig aparte stijl doet. Er zit vast veel in de film verstopt waar de liefhebbers en Martinez-fanaten wat aan hebben. Zelf kan ik er in mindere mate wat mee, zeker omdat de presentatie ervan het nogal verstoort. Er zit nogal wat poeha in deze film waardoor je de wat diepere laag minder snel serieus kan nemen.

Bovendien vind ik dit soort albumfilms nooit echt effectief. De nummers passen nergens echt in de film en de stilering werkt ook maar half. Aan de ene kant grenzeloos creatief en ambitieus, aan de andere kant ook wat karig. De extraatjes missen eigenlijk gewoon, maar in het algemeen is het ook de nogal vervelende acteerprestatie van Martinez die te excentriek is om de wat zwaardere laag beter te laten werken.

Ik vond de constante, nogal onstabiele mix van muziek, fantasy en drama maar matig samengaan. Er wordt veel ingezet op de presentatie en kleur, maar vrijwel alle elementen binnen de film werken elkaar op minimaal één vlak tegen. Het vreemde karakter werkt zoals eerdergenoemd de diepere laag tegen, de energieke ideeën zitten de rustige afwerking in de weg en de vrolijke en poppige kleurtjes zitten de duisterdere toonzetting in de weg.

Het zou me benieuwen als er nog een film vanuit Martinez komt. Ik hoop alleen dat ze voor die film qua stijl wat opgroeit. Niks mis met artiesten die in hun eigen wereldje leven en die ook graag willen laten zien, maar dan adviseer ik wel om je gewoon in die wereld te houden. Vervolgens kleine overstapjes maken naar allerlei thema's en genres werkt het al snel tegen. Ik kon er in ieder geval maar weinig mee.