Berlin Alexanderplatz (2020)

[...] Qurbani (Wir Sind Jung. Wir Sind Stark., 2014) zet het naïeve idealisme van Francis zo scherp af tegen de verstikkende realiteit dat die realiteit in de loop van de film steeds verder vervaagt. Berlin Alexanderplatz is een bedwelmend anti-sprookje, een donkere allegorie die religieuze types gebruikt om het lot van de personages kracht bij te zetten. Helaas trapt scenarist Martin Behnke (die ook meewerkte aan de hitserie Dark) daarbij in de valkuil die iedere allegorische film idealiter zou pogen te vermijden: als de referenties (in dit geval onder meer naar de duivel en de apocalyptische ‘hoer van Babylon’ uit het boek Openbaring uit het Nieuwe Testament; ook wordt Francis op Bijbelse wijze ‘Franz’ gedoopt) té expliciet zijn, kan dit ten koste gaan van de dramatiek. Dit is precies wat er in Berlin Alexanderplatz gebeurt: de lotgevallen van de hoofdpersoon hangen te veel van hardop uitgesproken ideeën aan elkaar, waardoor de film nogal hermetisch aanvoelt en je je als kijker beperkt kunt voelen in je beleving en interpretatie. Het helpt in dit kader ook niet dat het scenario is opgebouwd uit vijf episodes, die het noodlot verder faseren en onderstrepen. De eigenaardige epiloog valt uit de toon en weet in die zin wel weer te prikkelen, maar niet meer te overtuigen.

Berlin Alexanderplatz - Cine (volledig)

Ik vond dit wel een sterke prent. Zoals ohkino het hierboven zo goed verwoordt, is dit een 3-uur lang durende koortsdroom waarin we samen met vluchteling Francis afdalen in een soort van hel op Aarde waar niet aan je lot valt te ontsnappen.

De 2 hoofdrolspelers doen het erg goed, de pompende soundtrack is sterk en er zitten een aantal geweldige scènes in. Alleen al die opening doet vermoeden dat hier een eigenzinnige filmmaker aan het werk is die ook de panache in huis heeft om zijn rijke ambities waar te maken.

Vanwege de naargeestige toon en lange speelduur zal dit zeker geen film zijn voor iedereen, maar ik was wel mee. Ik heb sowieso een zwak voor films die een eigentijds portret tonen van een grootstad en Qurbani zorgt er met zijn klasse voor dat zijn film wervelt en je bij je nekvel grijpt. Soms dreigt hij uit de bocht te gaan en het is zeker geen foutloos meesterwerk, maar wel een film die beroert.

In een gulle bui kan ik hier wel 4* aan kwijt.

Een nieuwe verfilming van het gelijknamige boek van Alfred Döblin die het qua tijdsduur houdt tussen de 90 minuten van de versie uit 1930 en de 14 afleveringen serie uit 1980. Franz die in het boek een ex-gevangene is, is in de 2020 versie een vluchteling uit Guinea-Bissau. Ik heb het boek niet gelezen of de vorige versies gezien, zodat ik zonder vooroordelen deze film in kon gaan.

Een film van dik 3 uur die verdeeld is in 5 luiken. Misschien mocht het wel iets korter, want nu had ik het gevoel naar een miniserie te kijken. Met die 5 delen was het misschien ook wel zo initieel bedoeld. De langere tijd geeft ook meer tijd aan de personages. Zo zie je ook wel hoe Francis het goed bedoeld, maar zich wel moet wenden tot het slechte om te kunnen overleven. Steeds op een twijfelpunt met een verscheurende keuze hoe hij verder moet in het leven.

Visueel is het niet slecht met mooie muziek, al ligt de focus meer op de personages. De film is ook niet al te braaf en laat gelukkig genoeg zien, zodat het niet nog meer verzand in enkel dramatische dialogen. De film viel best wel mee, al mocht het toch af en toe iets pittiger. Volgens mij kon je gerust een paar scènes knippen en er zo meer vaart in brengen.

Ik heb ook geen ervaring met de productie uit 1980. Ik kon me dus ook niet laten (af)leiden door deze remake. Een echte remake was het niet echt las ik omdat het plot eigentijdser is met een asielzoeker in plaats van een gevangene.

Een vrij lange zit die drie uur. Best boeiend genoeg om me aan het scherm gekluisterd te houden, maar het had best korter gekund. Centraal staat Frans of Francis die een onzekere toekomst tegemoet gaat zonder verblijfsvergunning. Zijn nobele streven om als een goed man door het leven te gaan is een onmogelijke opdracht ter ere van zijn vrouw Ida als hij zich staande wenst te houden in de straten van Berlijn.

Geen slechte film, maar bleef toch wat op mijn honger zitten. Hij greep me net dat tikkeltje te weinig naar het strot om memorabel te zijn.

Moderne versie van een literair werk uit de tijd van de Weimar-Republiek. Ik heb het niet gelezen, en Fassbinders versie heb ik ook nooit gezien.

Het is een meeslepend doch somber drama geworden, met sterke acteerprestaties van Bungué, Haase en Schuch. Een in Europa aangespoelde Afrikaanse migrant probeert te overleven in de nieuwe samenleving, maar zijn vriend Reinhold dwingt hem om drugs te dealen en blijkt een smerig onderkruipsel te zijn die mensen gebruikt en vooral misbruikt. Iedereen verwittigt hem daarvoor, niet in het minst zijn goede vriendin Eva (een nachtclub-eigenares) maar zijn dankbaarheid jegens Reinhold weerhoudt hem ervan om zich los te rukken uit diens greep. Bijt nooit in de hand die je voedt! En dan leert hij Mieze kennen.

Je ziet een deprimerende wereld rond Francis/Franz... die bestaat enkel uit hoeren, drugdealers en ander crimineel gespuis. Het is deze wereld die Francis een kans biedt, maar uit deze wereld is geen ontsnappen mogelijk eens je erin zit. Niet met nobele gevoelens in ieder geval... Verveelt niet ondanks de drie uren, al vind ik het statement dat migranten geen toekomst in Europa hebben net te luid klinken.