Saint Maud (2019)

Net zoals Hunter Hunter (2020) een film ie 90% uit opbouw bestaat en de laatste 10% de anticipatie van ie opbouw waar moet maken. Als je verwachtingspatroon niet opgeblazen is door de laaiende recensies en de releasedata ie constant werd uitgesteld door de pandemie - wat de "hype" alleen maar aanvult - dan kan ie wellicht erg goed meevallen. Voor mij kon ie het gewoon niet waarmaken. Clark is fantastisch, Bzowski's score is onheilspellend en de dreigende atmosfeer is uitstekend vastgelegd door Fordesman, maar het script door regisseuse Glass zelf is gewoon te mager; zelfs te mager om een korte speelduur van 80 minuten te kunnen invullen.

Op momenten een beetje te geforceerd en het had voor mij ook een nog donkerder randje mogen hebben, maar Morfydd Clark is echt ijzersterk als jongedame die langzaam de grip op het leven verliest. Heel benieuwd wat Rose Glass nog meer in petto heeft want dit smaakt wel echt naar meer, mooie shots om naar te kijken en de soundtrack is perfect. Het einde van de film zal ik de komende week overigens niet vergeten.

A24 is de laatste jaren flink naam aan het maken als dé indie uitgever om in de gaten te houden wat betreft psychologische drama/horror films. En alhoewel ik deze niet bij hun allerbeste titels vind horen misstaat hij zeker niet tussen de rest van hun werk. De sfeervolle cinematografie, het uitermate sterke acteerwerk en de onheilspellende soundtrack maken dit wel weer gewoon een erg fijn filmpje.

Saint Maud mag dan minder eng zijn dan ik stiekem had gehoopt, er hangt wel voortdurend een donkere sluier over het geheel heen. En bij dat laatste shot kon ik een kleine rilling toch echt niet onderdrukken.

"How long have you been doing this?"

Een nieuwe horror uit de stal van A24 is altijd wel de moeite waard.

Maud is een palliatieve verpleegster die de zorg op zich neemt van de stervende Amanda. Laatstgenoemde leidt een hedonistische lijfstijl waar Maud maar al te graag verandering in wil brengen met haar geloof. De relatie die deze twee opbouwen lijkt zalvend te werken, maar neemt langzamerhand gevaarlijke vormen aan...

'Saint Maud' kent een lange aanloop waarin veel tijd besteedt wordt aan de psyche van Maud. Als kijker kan je nooit echt je vinger erop leggen, maar ik was wel benieuwd waarnaartoe het zou leiden. Dit wordt sfeervol gebracht en Morfydd Clark acteert geweldig.

Het merendeel is helaas wel meer drama dan horror, waardoor je weleens bedrogen zou kunnen uitkomen als je hier met de verkeerde verwachtingen ingaat. Desondanks blijft het duistere randje aanwezig, hoewel de score allicht iets scherper kon. Gelukkig is het slot het wachten meer dan waard.

Al met al een gedegen debuut van Rose Glass. Dit smaakt op zich naar meer.

3,0 Sterren.

Goeie film over een gelovige, jonge vrouw die voor een zieke vrouw zorgt die nog maar kort te leven heeft. Traag opgebouwd, maar de film duurt zeker niet te lang. Een boeiend hoofdpersonage dat hier ook prima wordt neergezet door Morfydd Clark. De toch wat onheilspellende sfeer wordt goed vastgehouden. Zeker geen verkeerd regiedebuut van Rose Glass.

Niet helemaal geslaagd en als horrorfilm schiet dit flink tekort, maar als portret van iemand die krankzinnig is weet de film wel te overtuigen. Morfydd Clark is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Sfeervol geschoten ook, maar het script is net niet boeiend genoeg om hier iets echt bijzonders van te maken. Al zal ik die laatste fractie van een seconde niet snel vergeten.

Bijzonder.

Dat Saint Maud een film met heel veel lovers and haters zou worden stond natuurlijk al vast. Artsy en sfeervolle horrorfilms worden door een groot deel van het publiek niet echt gewaardeerd, maar de groep die het wel wat vind kan er van genieten. Zo kon ook ik wel genieten van deze film.

Al gaat Glass net wat te pretentieus te werk. De film zo traag en leeg mogelijk maken kan werken, maar heeft niet altijd het beste effect. Ook hier zorgt dat voor een iets te trage scene hier en daar waardoor je aandacht erbij houden niet altijd de makkelijkste opgave is. De film heeft ook het nadeel dat het nergens echt optimaal intrigerend is.

Clark doet het in ieder geval erg goed. Bijzonder personage en met veel overtuiging uitgevoerd. Haar gekte gaat wel erg snel van start, maar verder lost ze het goed op. Ook Ehle speelt naar behoren, al draait de film vooral om Clark. Toch kunnen goed acterende bijpersonages nooit kwaad.

Visueel ziet het er solide uit. Dreigende hoekjes en sterke belichting. Qua cinematografie ziet het er ook erg goed uit, de sfeer brandt er soms goed mee los. Niet elke scene is even sfeervol, zeker de buitenscenes zijn wat leger, maar in het huis kijken we tegen een sterk ingerichte horrorfilm aan.

De film duurt niet lang, maar de opbouw lijkt wel wat langer te duren. De film werkt lang naar een redelijk bijzondere finale toe, die wel erg lekker is. De film zelf is verder kort, wat ik wel kon waarderen. Niet elke horrorfilm van A24 hoeft dan ook per definitie langer dan 2 uur te duren. Glass toont zich inderdaad een talent. Soms mag het meer all-the-way gaan en misschien iets spannender, maar Saint Maud is een lekker eigenaardig projectje waar ik wel van kon genieten.

Door deze film werd ik compleet in beslag genomen . Het Greep me bij de strot .

De actrice / hoofdrolspeelster Morfydd Clark is ongelofelijk sterk en geloofwaardig als godsdienstwaanzinnige , met rare trekjes des desondanks je sympathie wint , en haar gedachtekronkels zijn opmerkelijk genoeg goed te volgen . Dat is bijzonder .

productiebedrijf A24 Films bewijzen voor de zoveelste keer dat ze een neusje hebben voor Indie/ horror producties Die er bovenuit steken . .

Soundtrack ( niet heel bijzonder maar treffend ) camera werk , ( licht donker ) en karakter ontwikkeling , het klopte .

Wat een einde ook . Je mag zelfs eventueel een eigen conclusie er aan verbinden . Alhoewel je het ook als een duidelijk verhaal mag zien .

Over Regisseur Rose Glass ( die verder nog 5 kleine films heeft geregisseerd ) hoop ik dat ze snel met meer komt .

4* .

Saint Maud is een trage film maar de grimmige sfeer laat dat compleet toe. Momenten van bezinning en transcendente ontmoetingen geven de hoofdpersoon goed weer hoe ver ze vervreemd is van de "werkelijkheid". Heb me er kostelijk mee vermaakt.

Een film die de grens aftast tussen persoonlijk lijden en bovennatuurlijke fenomenen. Saint Maud is het filmdebuut van de Britse Rose Glass, die al wel eens een korte film had geproduceerd maar met langspelers geen ervaring had. Ze houdt blijkbaar niet van half werk want ze is zowel verantwoordelijk voor het script als voor de regie. Ze maakt met Saint Maud een interessante film die een mengeling is van drama, horror en mysterie.

De basis voor het verhaal staat meteen vanaf het begin vast. Een streng gelovige verpleegster neemt de zorg op zich van een doodzieke danseres. De film besteedt in eerste instantie wat oppervlakkige aandacht aan de wederzijdse kennismaking. Die oppervlakkigheid krijgt langzaam meer substantie als het verhaal beide vrouwen nauwkeuriger onder de loep neemt en de nadruk legt op de wezenlijk verschillende levensvisies van beide vrouwen..

Aan de ene kant de flamboyante Amanda die zelfs in het aangezicht van de dood het leven zo glamoureus en genotvol mogelijk wil beleven. Aan de andere kant de wereldvreemde en naïeve Maud die nooit helemaal in de gaten lijkt te hebben, wat zich in haar gezichtsveld afspeelt, omdat al haar opmerkzaamheid aan de Here is toebedeeld. Het contrast tussen het vleselijke en het geestelijke is groot, spannend en amusant. De confrontaties tussen beide vrouwen zijn indringend, dreigend en soms grappig..

Hoe dieper in de film hoe zwaarder de contrasten gaan wegen. Hoe dieper in de film hoe meer verstevigd de personages vasthouden aan hun visie. Als waan en visoenen de film betreden, doet ook de horror zijn intrede. Uit waan en visioen komt duisternis voort.

En op dat punt maakt de film de meeste indruk. De afgang naar de duisternis is bezaaid met tragiek en verontrusting. Gevat in afwisselend poëtische en afschuwwekkende beelden wordt de kijker meegesleurd in een surrealistische en bizarre wereld. Glass laat immer open wat schijn is en wat werkelijkheid. Die keuze is aan de kijker. Onbegonnen werk. Bezienswaardig is het echter alleszins.

De eindvoorstelling is een grandioze hypnotiserende mix van hilarische, aangrijpende en angstaanjagende beelden die nog een tijdje op het netvlies nabrandt en de overprikkelde hersenen nog een tijdje lam legt.

Goede film.

Mooi debuut.

Visueel is dit een genot om naar te kijken. Glass is zelfverzekerd en gooit haar stijl nooit te grabbel. Zag dat deze film hoge ogen gooide op horror filmlijstjes, dat kan wel verraderlijke verwachtingen scheppen. Snap het genre wel, maar het zal toch eerder de drama liefhebber aanspreken dan de klassieke horror fanaat.

Waarom ik toch op maar 3.5 sterren blijf steken, is toch puur omdat het nog een tandje steviger mocht allemaal. Waardoor het niet die indruk achterlaat die Glass haar talent in zich heeft. Maar alle hoop in haar volgende feature.

3.5 sterren.

Ik ben er ook niet erg enthousiast over. Beetje te gelovig allemaal voor mij. Ik dacht een horrorfilm te gaan zien maar dat is deze in mijn ogen niet. Volgens mij is dit meer voor liefhebbers van een Rosemary's Baby bijvoorbeeld, waarbij ik ja echt geen voeling mee heb. Ik zal vast een gen missen om dit soort films goed te vinden. Dusja het is erg traag maar helaas weinig intrigerend vond ik. Ik werd op geen enkel moment echt in de film gezogen.

Dit is natuurlijk helemaal geen horror maar een serieus drama over een jonge verpleegster, geestelijk nogal labiel, die worstelt met haar geloof. Ze denkt dat god haar op de proef stelt en een plan met haar heeft. Ze is bij het ziekenhuis ontslagen en werkt nu als verzorgster van een terminale choreografe wier ziel ze probeert te redden. Ik moest denken aan de films van Ulrich Seidel, die ook elementen van ultieme devotie, eenzaamheid en ontworteling in zijn films verwerkt. Rose Glass houdt het nogal afstandelijk. Je probeert wel mee te leven met Maud, maar het is ook duidelijk dat de jonge vrouw, die op een gegeven moment ook de losbandige kant van het leven opzoekt, al te ver weg is en steeds verder vereenzaamt. Ik vond dat wel tragisch.

Zo heel veel gebeurt er niet in deze film, op de laatste twintig minuten na. Dan komt de film in een stroomversnelling. De film speelt zich af in de Schotse badplaats Scarborough, aan de oostkust. Het is opvallend hoe al die Britse badplaatsen op elkaar lijken: een pier, een reuzenrad, diverse speelhallen, cafetaria's met te harde verlichting en allemaal aan lager wal. Er moet ooit een tijd geweest zijn dat ze wel warm en uitnodigend oogden. Maar wanneer was dat dan? En waren de mensen toen wel blij en gelukkig? Voor deze film met zo'n zwaar onderwerp het perfecte decor. Je weet het al bij voorbaat, het komt niet meer goed. De hier en daar wat geforceerde 'occulte' gebeurtenisjes nemen we maar op de koop toe. Het einde is gruwelijk.

Drama: mee eens. Maar voor mij was dit daarnaast meer mystery dan horror. Erg goed en met de juiste sfeer in beeld gebracht. Zonder de smartphones etc. had dit net zo goed 50 jaar geleden kunnen spelen. De begeleidende muziek, met name het gedreun, had iets minder gemogen. Ik vraag me af wat ze daarmee willen bereiken. Muziek met een mysterieus/religieus tintje had het net zo goed, voor mij zelfs beter gedaan. Clark en Ehle zaten erg goed in hun rollen. Voor de rest is zo'n beetje alles hierover gezegd door de 4 sterren beoordelaars; erg goede recensies van de leden hier, zelfs nog net iets beter dan de film zelf.....

Van af het eerste moment is het wachten op spanning. Dit word zelden opgebouwd. Is het er dan eindelijk wel is het slap weg gezet. Dit is geen hoogvlieger. Midsommar is wel de ergste film ooit gemaakt maar deze film staat daar niet ver vanaf. Het zou geen horror mogen het. DRAMA verdient hij wel.

Verlos ons van het kwade

Ik had al veel verhalen over Saint Maud gehoord, maar probeerde mijn verwachtingen al gelijk te temperen toen ik hoorde dat dit eerder een drama met horror elementen is. Qua stijl zijn er raakvlakken met Hereditary, al wist Ari Aster mij wel meer mee te voeren dan dat hier het geval is. Belangrijk is dan ook dat je hier met de juiste verwachtingen in stapt.

In feite draait het hier om een jonge vrouw die steeds verder aftakelt in haar psychoses. Het enige houvast wat zij nog heeft is haar geloof in god, terwijl zij steeds verder in zichzelf gekeerd raakt en vervreemd van de buitenwereld. Dit klinkt als voldoende om wel meer dan een speelduur van 83 minuten mee te vullen, maar toch begint Saint Maud naar een prikkelend begin toch wat slepend en te traag aan te voelen. Ik heb de film geregeld moeten pauzeren om mijn aandacht erbij te houden. Kies hier dan ook zeker niet voor op het moment dat je de voorkeur hebt voor een gemakkelijke wegkijker.

Het einde komt aan als een mokerslag en laat je als kijker verdwaast achter. Was Maud nog te helpen geweest als meer mensen haar echt hadden zien staan? We zullen er nooit achter komen.

3,0*

Nog wat tijd over, dus deze korte film nog bekeken. Het is er wel eentje waar je wat in moet komen. De film moet het toch vooral van sfeer hebben. Het verhaal zelf was eenvoudig en toch wat mysterieus. Het laatste half uur herpakte de film zich toch wel en zat er toch wat meer tempo in het verhaal. Het einde vond ik wel goed. Toch niet de meest toegankelijk film, maar uiteindelijk toch goed voor een keertje.

Een horrorfilm zou ik het niet meteen noemen, al zat er wel één heus schrikmomentje in. Ik had het gewoon ook niet verwacht, vandaar misschien ook wel. Het ging over de scène - redelijk naar het einde toe - waarbij Amanda bezeten leek door de duivel. Ze liet er dan wel het leven bij doordat Maud haar dood stak.

Ik hou eigenlijk wel van die mysterieuze sfeer gecombineerd met dat religieuze kantje, vaak ook met overdreven fanatisme waardoor uit overtuiging vreemd en extreem wordt gehandeld. Want religie neemt een erg belangrijke plaats in bij Maud's leven. Ze is niet opdringerig, maar houdt er ook niet van dat Amanda zich wel zondig gedraagt.

In de loop van de film zijn er dan wel scènes waarbij ze twijfelt aan zichzelf en de teugels laat vieren, maar daar krijgt ze toch gauw spijt van. Sterk einde ook, blind fanatisme ook waarbij realiteit en fictie vervaagt of enig kritisch denkvermogen totaal weg is.

De perfecte definitie van slowburn horror.

En nee, dan heb ik het niet zozeer over de eindscene - die perféct was - maar Saint Maud weet je geduldig mee te nemen in een vertelling waar gradueel een tweedeling in interpretatie doorheen groeit en de film weet die spagaat met toenemende spanning steeds verder op scherp te zetten.

Er zijn denk ik verschillende momenten aan te wijzen waarop je kunt beginnen te vermoeden dat onze protagonist wellicht niet de meest betrouwbare verteller is: de momenten dat Maud “met Hem in contact staat”, de confrontatie die ze aangaat met de prostituée, of wanneer er bij een plotse ontmoeting met een oud-collega wat stukjes op hun plek vallen.

Ik krijg al snel de kriebels van mensen die zo kopje onder gaan in religie, zo blindelings scripturen navolgt, dat de verdenking voor mij vrij spoedig overheerste (die vrouw is gék), maar Glass regisseert dit nagenoeg perfect, waardoor er tot het einde altijd net dat beetje twijfel overblijft.

Een film vol broeierige spanning en ongemak maar zeker in het laatste kwartier een bevrijdende climax. Ik kon dit zeer goed smaken. 4*