Saint Maud (2019)

Daar ben ik het niet mee eens. Julia ducournau, amy heckerling, mary harron, mary lambert, katheyn bigelow... etc: dames met ballen.

Nou dit was 'm toch duidelijk niet. Hij viel me uiteindelijk toch wel erg tegen. Horror heb ik niet gezien. Occult nou ja een beetje. Hij begint dan nog wel aardig. De interactie tussen de twee vond ik wel goed, maar het zakt daarna snel weg. Vooral het middenstuk zakt de film toch ver weg. Een vrouw dat eigenlijk zelf erg ziek is. Het had allemaal een stuk harder gemogen. Nu moest vooral de eentonige muziek het gaan doen. Het zwevende lichaam was dan wel aardig gemaakt. Maar dan geef mij toch maar Carrie of The Craft dat beklijft toch een stuk meer. Het eind was ook al niet echt verassend. Helaas!

Film 2.5
Beeld BD 4,0
Geluid 4,0

Ik vond Midsommar wel een hele aardige film.

Ook ik was net zoals vele denk ik misleid door het kopje " horror" wat erbij vermeld staat.
ALs je aantal horrors heb gezien is deze psychologische of evt bovennatuurlijke drama film dat absoluut niet.
Desondanks is deze film zeker de moeite waard.

verhaal is wat langzaam, maar de cast is zeker goed en het laat ook op het zeker korte / plotselinge abrubte einde zien dat elk verhaal 2 kanten heeft, en wat vertwijfeld achter, wat ik zeker goed vond aan deze film.

Intelligentie en sfeervolle horrorfilm die me ergens deed denken aan Taxi Driver. Mooi portret van een meisje dat door psychose en wanen geteisterd wordt.

4*

Wat een wereld film!

Waarschijnlijk door die straat drummer, ik moest er ook gelijk aan denken.

En natuurlijk het sobere en de aftakeling

Verlos ons van het kwade

Ik had al veel verhalen over Saint Maud gehoord, maar probeerde mijn verwachtingen al gelijk te temperen toen ik hoorde dat dit eerder een drama met horror elementen is. Qua stijl zijn er raakvlakken met Hereditary, al wist Ari Aster mij wel meer mee te voeren dan dat hier het geval is. Belangrijk is dan ook dat je hier met de juiste verwachtingen in stapt.

In feite draait het hier om een jonge vrouw die steeds verder aftakelt in haar psychoses. Het enige houvast wat zij nog heeft is haar geloof in god, terwijl zij steeds verder in zichzelf gekeerd raakt en vervreemd van de buitenwereld. Dit klinkt als voldoende om wel meer dan een speelduur van 83 minuten mee te vullen, maar toch begint Saint Maud naar een prikkelend begin toch wat slepend en te traag aan te voelen. Ik heb de film geregeld moeten pauzeren om mijn aandacht erbij te houden. Kies hier dan ook zeker niet voor op het moment dat je de voorkeur hebt voor een gemakkelijke wegkijker.

Het einde komt aan als een mokerslag en laat je als kijker verdwaast achter. Was Maud nog te helpen geweest als meer mensen haar echt hadden zien staan? We zullen er nooit achter komen.

3,0*

Allereerst ben ik aangenaam verrast door de film. Voormalig werkend in de geestelijke gezondheidszorg, kan ik instaan ​​voor veel van de scènes die worden afgebeeld met betrekking tot de kenmerken van de persoon. Het is een goed onderzocht werk over visuele hallucinaties en grootse wanen. Eerlijk gezegd hield ik van het werk dat op dat gebied werd gedaan met minimale tot geen ingrepen in de menselijke persoonlijkheid.

Nu, als filmkijker, ben ik onder de indruk van de film. De regisseur heeft geweldig werk geleverd door het team van enkele goede filmmakers samen te stellen. De cinematografie, montage, zowel geluid als videomixen komt allemaal goed overeen, waardoor het een zeer plezierig en vermakelijk geheel is.

Wat helaas minder was, ik had het leuker gevonden als we iets meer wisten over hoofdpersoon Maud.

Misschien wat extra filmtijd waarin de twee verpleegsters praten over het verleden. Het is oké, maar alleen een beetje vreemd, want als ze een vreselijke geschiedenis had, hoe mag ze dan privé werken?

In Nederland moet je minimaal ingeschreven staan als verpleegkundige in het BIG-register.

Eindoordeel: zeker een aanrader en een kleine 8 als waarderingscijfer.

Nog wat tijd over, dus deze korte film nog bekeken. Het is er wel eentje waar je wat in moet komen. De film moet het toch vooral van sfeer hebben. Het verhaal zelf was eenvoudig en toch wat mysterieus. Het laatste half uur herpakte de film zich toch wel en zat er toch wat meer tempo in het verhaal. Het einde vond ik wel goed. Toch niet de meest toegankelijk film, maar uiteindelijk toch goed voor een keertje.

Hmmm okay spooky maar ging uit als een nachtkaarsje

Dat allerlaatste, split-second shot

Ik geef er gewoon een halve punt extra voor. Ronduit geniale manier om een film als deze af te sluiten.

Een horrorfilm zou ik het niet meteen noemen, al zat er wel één heus schrikmomentje in. Ik had het gewoon ook niet verwacht, vandaar misschien ook wel. Het ging over de scène - redelijk naar het einde toe - waarbij Amanda bezeten leek door de duivel. Ze liet er dan wel het leven bij doordat Maud haar dood stak.

Ik hou eigenlijk wel van die mysterieuze sfeer gecombineerd met dat religieuze kantje, vaak ook met overdreven fanatisme waardoor uit overtuiging vreemd en extreem wordt gehandeld. Want religie neemt een erg belangrijke plaats in bij Maud's leven. Ze is niet opdringerig, maar houdt er ook niet van dat Amanda zich wel zondig gedraagt.

In de loop van de film zijn er dan wel scènes waarbij ze twijfelt aan zichzelf en de teugels laat vieren, maar daar krijgt ze toch gauw spijt van. Sterk einde ook, blind fanatisme ook waarbij realiteit en fictie vervaagt of enig kritisch denkvermogen totaal weg is.

De perfecte definitie van slowburn horror.

En nee, dan heb ik het niet zozeer over de eindscene - die perféct was - maar Saint Maud weet je geduldig mee te nemen in een vertelling waar gradueel een tweedeling in interpretatie doorheen groeit en de film weet die spagaat met toenemende spanning steeds verder op scherp te zetten.

Er zijn denk ik verschillende momenten aan te wijzen waarop je kunt beginnen te vermoeden dat onze protagonist wellicht niet de meest betrouwbare verteller is: de momenten dat Maud “met Hem in contact staat”, de confrontatie die ze aangaat met de prostituée, of wanneer er bij een plotse ontmoeting met een oud-collega wat stukjes op hun plek vallen.

Ik krijg al snel de kriebels van mensen die zo kopje onder gaan in religie, zo blindelings scripturen navolgt, dat de verdenking voor mij vrij spoedig overheerste (die vrouw is gék), maar Glass regisseert dit nagenoeg perfect, waardoor er tot het einde altijd net dat beetje twijfel overblijft.

Een film vol broeierige spanning en ongemak maar zeker in het laatste kwartier een bevrijdende climax. Ik kon dit zeer goed smaken. 4*