Saint Maud (2019)

Saint Maud is een trage film maar de grimmige sfeer laat dat compleet toe. Momenten van bezinning en transcendente ontmoetingen geven de hoofdpersoon goed weer hoe ver ze vervreemd is van de "werkelijkheid". Heb me er kostelijk mee vermaakt.

Een film die de grens aftast tussen persoonlijk lijden en bovennatuurlijke fenomenen. Saint Maud is het filmdebuut van de Britse Rose Glass, die al wel eens een korte film had geproduceerd maar met langspelers geen ervaring had. Ze houdt blijkbaar niet van half werk want ze is zowel verantwoordelijk voor het script als voor de regie. Ze maakt met Saint Maud een interessante film die een mengeling is van drama, horror en mysterie.

De basis voor het verhaal staat meteen vanaf het begin vast. Een streng gelovige verpleegster neemt de zorg op zich van een doodzieke danseres. De film besteedt in eerste instantie wat oppervlakkige aandacht aan de wederzijdse kennismaking. Die oppervlakkigheid krijgt langzaam meer substantie als het verhaal beide vrouwen nauwkeuriger onder de loep neemt en de nadruk legt op de wezenlijk verschillende levensvisies van beide vrouwen..

Aan de ene kant de flamboyante Amanda die zelfs in het aangezicht van de dood het leven zo glamoureus en genotvol mogelijk wil beleven. Aan de andere kant de wereldvreemde en naïeve Maud die nooit helemaal in de gaten lijkt te hebben, wat zich in haar gezichtsveld afspeelt, omdat al haar opmerkzaamheid aan de Here is toebedeeld. Het contrast tussen het vleselijke en het geestelijke is groot, spannend en amusant. De confrontaties tussen beide vrouwen zijn indringend, dreigend en soms grappig..

Hoe dieper in de film hoe zwaarder de contrasten gaan wegen. Hoe dieper in de film hoe meer verstevigd de personages vasthouden aan hun visie. Als waan en visoenen de film betreden, doet ook de horror zijn intrede. Uit waan en visioen komt duisternis voort.

En op dat punt maakt de film de meeste indruk. De afgang naar de duisternis is bezaaid met tragiek en verontrusting. Gevat in afwisselend poëtische en afschuwwekkende beelden wordt de kijker meegesleurd in een surrealistische en bizarre wereld. Glass laat immer open wat schijn is en wat werkelijkheid. Die keuze is aan de kijker. Onbegonnen werk. Bezienswaardig is het echter alleszins.

De eindvoorstelling is een grandioze hypnotiserende mix van hilarische, aangrijpende en angstaanjagende beelden die nog een tijdje op het netvlies nabrandt en de overprikkelde hersenen nog een tijdje lam legt.

Goede film.

Ik deel de teleurstelling die ik van anderen soms hoor totaal niet eigenlijk. Dit soort psychologische horror die zwaar op horror leunt kan ik altijd heel goed waarderen. Geen debiele jump scares maar een film vol ongemakkelijke en griezelige beelden die langzaam overkookt. Vooral Clark maakt er zo'n boeiende film van. Echt een geweldige rol, zo intens. Goed samenspel ook met Ehle. De relatie tussen die twee tegenpolen is erg interessant.

Ondanks dat de film een echte slow burn is gaat het verhaal nooit slepen. Clark eist simpelweg in iedere scène de aandacht op, en je weet nooit wanneer de bom nou precies gaat barsten. Het algehele niveau van de productie is ook gewoon klasse. Niet alleen de score en cinematografie, maar ook het sounddesign en de verschillende locaties maken de film echt beter. De laatste minuten zijn creepy. Ik zag die "duivelse" Amanda echt niet aankomen, en de allerlaatste scène is onvergetelijk. 4.0*.

Prima film. Iets minder van verwacht. Waarschijnlijk omdat ik er al meer dan een jaar naar uitkeek. Maar geen moment verveelt. En Clark zet een pracht rol neer.

Mooi debuut.

Visueel is dit een genot om naar te kijken. Glass is zelfverzekerd en gooit haar stijl nooit te grabbel. Zag dat deze film hoge ogen gooide op horror filmlijstjes, dat kan wel verraderlijke verwachtingen scheppen. Snap het genre wel, maar het zal toch eerder de drama liefhebber aanspreken dan de klassieke horror fanaat.

Waarom ik toch op maar 3.5 sterren blijf steken, is toch puur omdat het nog een tandje steviger mocht allemaal. Waardoor het niet die indruk achterlaat die Glass haar talent in zich heeft. Maar alle hoop in haar volgende feature.

3.5 sterren.

Ontzettend sterke film. Eng...tja het ligt eraan hoe je dat woord omschrijft, maar ik vond het doodeng. Heb sinds 'Hereditary' niet zo'n nare, onheilspellende film gezien.

Sterk horrorfilmpje inderdaad, met een interessant en rustig opgebouwd verhaaltje, geloofwaardig neergezet ook.. Fijne debuutfilm, dat belooft nog wat.

DIT ZIJN DE NIEUWE SUSPENCE FILMS VAN NU ECHT GOED INTENSE GEMAAKT FILM

Prima film hoor!

Geen standaard horrorfilmpje met veel gore en boordevol jump-scares, maar een sterk drama met een horror sausje.

Ik ben niet zo enthousiast over deze film zoals de meeste hier. Wel is het acteren vrij goed, weinig tot niks op aan te merken. Maar persoonlijk doet een dergelijke film mij vrijwel niks. Wel jammer, want ik las eerder al op internet dat Saint Maud zo'n goeie film moest zijn, misschien dat er daarom zo'n hoge waardering voor gegeven wordt.

Fijn. Sluimert, suddert, brandt aan en kookt ondanks gas terugdraaien alsnog over. Wat had ik deze graag in de bios gezien.

Ik ben er ook niet erg enthousiast over. Beetje te gelovig allemaal voor mij. Ik dacht een horrorfilm te gaan zien maar dat is deze in mijn ogen niet. Volgens mij is dit meer voor liefhebbers van een Rosemary's Baby bijvoorbeeld, waarbij ik ja echt geen voeling mee heb. Ik zal vast een gen missen om dit soort films goed te vinden. Dusja het is erg traag maar helaas weinig intrigerend vond ik. Ik werd op geen enkel moment echt in de film gezogen.

Dat kan hoor. Ze worden weinig meer atheïstisch gemaakt dan John Milton, maar Rosemary’s Baby kon ik ook erg waarderen. Ook een zwak voor folk horror. Suspension of disbelief doet wonderen op dat vlak, al had ik die hier niet heel erg nodig, ik zag vooral een meisje dat heilig in haar waanideeën geloofde. Dat gebeurt aan de lopende band toch? Of het je intrigeert is een tweede, mij wel.

Maar ik snap absoluut dat mensen er weinig mee kunnen.

Goede film, maar ik zou het meer een psychologisch drama willen noemen. Sterke rollen, goed uitgediept en uiteindelijk een verrassende twist. Maar gelezen termen hier en in krantrecensies als "angstaanjagend" en "luguberste laatste seconden" vind ik zwaar overdreven.

3 sterren wat mij betreft.

Dit is natuurlijk helemaal geen horror maar een serieus drama over een jonge verpleegster, geestelijk nogal labiel, die worstelt met haar geloof. Ze denkt dat god haar op de proef stelt en een plan met haar heeft. Ze is bij het ziekenhuis ontslagen en werkt nu als verzorgster van een terminale choreografe wier ziel ze probeert te redden. Ik moest denken aan de films van Ulrich Seidel, die ook elementen van ultieme devotie, eenzaamheid en ontworteling in zijn films verwerkt. Rose Glass houdt het nogal afstandelijk. Je probeert wel mee te leven met Maud, maar het is ook duidelijk dat de jonge vrouw, die op een gegeven moment ook de losbandige kant van het leven opzoekt, al te ver weg is en steeds verder vereenzaamt. Ik vond dat wel tragisch.

Zo heel veel gebeurt er niet in deze film, op de laatste twintig minuten na. Dan komt de film in een stroomversnelling. De film speelt zich af in de Schotse badplaats Scarborough, aan de oostkust. Het is opvallend hoe al die Britse badplaatsen op elkaar lijken: een pier, een reuzenrad, diverse speelhallen, cafetaria's met te harde verlichting en allemaal aan lager wal. Er moet ooit een tijd geweest zijn dat ze wel warm en uitnodigend oogden. Maar wanneer was dat dan? En waren de mensen toen wel blij en gelukkig? Voor deze film met zo'n zwaar onderwerp het perfecte decor. Je weet het al bij voorbaat, het komt niet meer goed. De hier en daar wat geforceerde 'occulte' gebeurtenisjes nemen we maar op de koop toe. Het einde is gruwelijk.

Goede recensie van Collins, die ik nog eens heb gelezen en nu beter de verhouding tussen waan en werkelijkheid in de film begrijp. Dat is eigenlijk wel knap gedaan door Glass. Misschien zit ik toch wat te laag in m'n beoordeling.

Het is een indrukwekkende film. Ik vond met name de wazige scheidslijn tussen waan en werkelijkheid intrigerend. Ben het overigens met je eens dat het ondoenlijk is om nader tot Maud te komen. Die afstandelijkheid ergerde mij soms een beetje. Ik vind het altijd prettig om een bepaalde verbintenis met een karakter te hebben. Als een soort houvast. Dat ontbrak hier.

Geen idee trouwens of Britse badplaatsen ooit warm en uitnodigend waren. Zou ik wel eens willen zien. In films zijn ze dat nooit

Saint Maud heeft een opvallend korte speelduur en gaf daarom de doorslag om even snel nog een film te kijken. Heel erg onder de indruk was ik niet, vele thema's en effecten zijn verre van origineel en de uitwerking is niet bijster vernieuwend. Het meisje heeft duidelijk problemen de werkelijkheid, religie en haar fantasieën een plek te geven. Zodra dat uit de hand gaat lopen zien wij typische horrorfilm-effecten, niets nieuws onder de zon. Ik mis het echte inzicht in Maud, nu wordt ze als het ware gebruikt als kapstok om lekker vage beelden te kunnen presenteren, soms gewelddadig, soms mysterieus. Daar zitten zeker memorabele scenes tussen, maar echt onderscheidend wordt Saint Maud nergens.

Heftige film over geloof en psychose. Het staat een beetje in lijn met films als 'glaube' en 'hadewijch'. Maar waar 'glaube' en 'hadewijch' realistisch zijn daar is deze film wat meer horror. Het is zoals sommigen hier al zeiden niet echt een horror film. Meer een film zoals black swan of grave. Het is een coming of age film met horror-elementen.

Het is misschien een teken van onze tijd dat we geloof zo vaak interpreteren als een mentale ziekte. Misschien zijn we het verschil tussen een psychose en geloof aan het vergeten. Maar misschien is de film ook niet een kritiek op religie in het algemeen maar veeleer een kritiek op zelfvoldaanheid en verbeelding. Hoe dan ook, saint maud greep mij naar de keek.

En het riep ook vragen op: hoe kunnen we ons verzetten tegen de psychose? Hoe kunnen we ons wapenen tegen geloof? Erg spannend was de film! En met een diep randje. Meer dan de moeite waard!

De film is eigenlijk een kritiek op de Romantiek, denk ik.

William Blake geloofde dat de rede materialistisch, fatalistisch en nihilistisch was. De rede van Locke en Newton maakt alles gelijk. Locke en Newton verklaren de wereld in dezelfde termen die voor iedereen geldig zouden moeten zijn. De wereld moet slechts begrepen worden vanuit de zintuigen. Dus wat eigen is aan mijn perspectief t.a.v. jouw perspectief is simpelweg balast. Het is irrelevant of jij boos wordt van een paard en ik blij. Waar het om draait is wat er hetzelfde is in onze waarneming: het paard als object. Van al het andere moeten we abstraheren. Blake noemt het: "the barren waste of Locke and Newton"

Daarvoor in de plaats wou Blake de verbeelding redden van de verlichting. Waarheid moet niet worden begrepen in termen van waarneming maar in termen van verbeelding. We moeten vrij kunnen verbeelden dat het paard staat voor God of dat een mug staat voor Satan. Juist door de verbeelding maken we de wereld weer interessant, en dus waar. Blake was dan ook een idealist, net als Berkeley. De wereld als zodanig bestaat niet. Wat wel bestaat zijn onze waarnemingen. En onze waarnemingen zijn afhankelijk van onze verbeeldingskracht. Als we engelen zien, ja, dan zijn ze er.

In Saint Maud zien we een meisje dat Blake leest. Zij heeft ook een rijkelijke verbeeldingskracht. Namelijk, ze ervaart God, en ze ziet een apocalypse. Ze weet dat het gevecht hier beneden eigenlijk een gevecht is tussen grotere machten. Namelijk, het is in werkelijkheid een gevecht tussen goed en kwaad, satan en God. Maar hoewel deze verbeelding haar leven meer betekenis geeft (ze is immer getraumatiseerd); het geeft haar niet de kracht en schoonheid die Blake ons beloofd heeft. In tegendeel, omdat ze de werkelijkheid niet kan accepteren doet ze het meest afschuwelijke.

De verbeelding mag dan sterk zijn, zij zal nooit de wereld overtreffen. We moeten ons heil niet zoeken in onze verlangens, onze waanbeelden, onze grootheidswaanzin. Willen we gelukkig worden dan moeten we daarvoor in de plaats niet de wereld onze verbeelding opleggen maar onze verbeelding de wereld opleggen. We moeten ons ervan bewust worden dat wij niet onderdeel van een groter plan uitmaken. Maar dat de wereld zoals het is, is zoals het is, en het is prachtig. We have to snap out of it. We moeten ons onttrekken aan de verbeelding. Als we dat niet doen lopen we het risico dat we onszelf kapot lopen tegen de muur van de werkelijkheid. Dit werd goed geïllustreerd in de slot-scene van de film: hoe wij de wereld verbeelden, daar trekt de wereld zich niets van aan.

Ik vind dit echt een heel erg goede film, maar ik had wel een ander type film. Ik vond hem verrassend toegankelijk, relaxt en sfeervol. Ik had eigenlijk een zeer moeilijke film verwacht, maar dit vlot erg goed. Sowieso kan ik tragere horrors veel beter verdragen dan tragere drama's, maar echt traag vond ik dit totaal niet. Het is inderdaad meer drama dan horror, maar het einde kan wel tellen. Ik denk dat Saint Maud vrij duidelijk gaat over een eenzame vrouw die kampt met depressies en mentale problemen, en vanuit die eenzaamheid meer vervreemd geraakt van de samenleving en de realiteit. Dat is zelfs iets dat niet echt heel ongewoon is. Dat gebeurt vrij veel denk ik. Ook ex-collega's verwijzen naar dit in de film. Ik merkte dat ook bij mezelf. Ik merk dat ook bij anderen. De vorm waarin dit uiting neemt is bij iedereen anders, maar depressie en eenzaamheid doet wat met een mens, dat zeker en vast.

Ik moet wel zeggen dat dit soort films me enorm liggen. Er zijn tot nu toe weinig films met religieuze thema's die me niet liggen, maar dan eerder iets waar religie centraal staat, dan waar religie als moraal gebruikt gewordt in de meer conventionele films, en meer films die het vraagstuk opzoeken in plaats van een antwoord. Ook films over sektes, occultisme, ideologie, het bestaan en in het algemeen de psychologie achter de mens vind ik erg boeiend. Als je heel breed kijkt, zou je wel kunnen zeggen dat het merendeel v/d films daar wel onder valt. Maar wanneer het erg naar voor komt in een film, vind ik dat echt enorm boeiend. Zeker folk horror en psychologische horrors vind ik erg boeiend.

Toch Netflix, helemaal geen biosrelease meer? Eeuwig zonde, had 'm graag weer willen zien. In bios toch meer op z'n plek, vind ik. Dan dvd maar 'ns opsnorren tzt.

Dat klopt. Vanaf 29 juli te zien op Netflix.

Drama: mee eens. Maar voor mij was dit daarnaast meer mystery dan horror. Erg goed en met de juiste sfeer in beeld gebracht. Zonder de smartphones etc. had dit net zo goed 50 jaar geleden kunnen spelen. De begeleidende muziek, met name het gedreun, had iets minder gemogen. Ik vraag me af wat ze daarmee willen bereiken. Muziek met een mysterieus/religieus tintje had het net zo goed, voor mij zelfs beter gedaan. Clark en Ehle zaten erg goed in hun rollen. Voor de rest is zo'n beetje alles hierover gezegd door de 4 sterren beoordelaars; erg goede recensies van de leden hier, zelfs nog net iets beter dan de film zelf.....

Trage film die me niet kon pakken. Saaiige personages, voorspelbaar script. Mooie beelden konden voor mij de film niet redden.

Wellicht nog eens herzien, vond het aspect horror echt nauwelijks aanwezig en had me daar juist zo op verheugd.

Van af het eerste moment is het wachten op spanning. Dit word zelden opgebouwd. Is het er dan eindelijk wel is het slap weg gezet. Dit is geen hoogvlieger. Midsommar is wel de ergste film ooit gemaakt maar deze film staat daar niet ver vanaf. Het zou geen horror mogen het. DRAMA verdient hij wel.

Sterk geacteerd,erg beklemmende sfeer in een film zonder verdere opsmuk. 3 stars.

Gaat deze film over een gestoorde Engelse muts??? Laat maar dan.

Ook nog een vrouwelijke regisseur ...dan weet ik het wel. Btw 80% van de vrouwen zijn neurotisch, of psychotisch....smiley