1917 (2019)

Tijdens de eerste 30 minuten had ik het gevoel dat het echt wat zou kunnen worden. Wanneer de muziek wat subtieler is, de twee soldaten zich door de desolate, grauwe landschappen manoeuvreren en de camera rustig volgt en rondcirkelt, is de film op zijn best. Helaas sijpelt er naarmate het narratief vordert steeds meer opgeblazen heroïek in de film, krijgen we steeds meer typische oorlogfilmperikelen voor de kiezen en slaat de soundtrack om van sfeervolle ambient naar triomfantelijk getoeter. Met het beeld van de rennende McKay en de bombardementen toch wel als dieptepunt. Ook de structuur van de film, met steeds een 'intense' actiescene gevolgd door een (te lang) rustmoment gaat al snel voorspelbaar en repetitief aanvoelen.

Het sfeerelement lijkt bovendien mettertijd wat naar de achtergrond te verdwijnen en het one-take camerawerk verwordt meer tot een gimmick die uiteindelijk vooral in functie moet staan van een heroïsch verhaaltje over een korporaal die zijn overleden kameraad wilt eren. Zo voelt het hele immersion aspect van de film ook maar een beetje als half werk aan. Aanvankelijk wordt er uitgepakt, maar al gauw wordt er braaf teruggeschakeld naar een makkelijk relateerbaar narratief, vermoedelijk om de kijker niet teveel murw te slaan.

De (quasi) one-take zelf kent zoals gezegd zijn momenten, maar is verre van vernieuwend en de cinematografie is wat aan de saaie en veilige kant. Het zal vast in de smaak vallen bij de serieuze critici/recensenten, die om voor mij onbekende redenen wel vaker helemaal extatisch worden als het om dit soort puur technische hoogstandjes gaat. Alle bekende superlatieven worden weer van stal gehaald, terwijl ze, kort van memorie dat ze zijn, alweer lijken te zijn vergeten dat films als Victoria en Birdman (en vast nog een paar) al eerder en beter zo'n one-take voor elkaar bokste. Wat mij betreft wint creativiteit het altijd van technisch vernuft en van dat eerste zie ik maar weinig terug hier. Snap in ieder geval niet zo goed waar de heisa vandaan komt.

Toch, voor een oorlogsfilm is dit geen slechte poging. Van het eerste halfuur oprecht genoten, later in de film nog een spaarzame sterke scene, maar als 'ervaringsfilm' (kan zo gauw geen ander woord verzinnen) is het gewoon te halfbakken wat mij betreft. 2,5*.

Leuke stijloefening meer niet..

Amen

En daar blijf ik ook bij, film hangt verder aan elkaar met een zwak verhaal en ongeloofwaardig voorspelbare gebeurtenissen...