April, May en June (2019)

Aangezien we de laatste jaren overspoeld worden door slappe en voorspelbare romcoms van eigen bodem was het wel weer eens "verfrissend" een wat meer serieuze film te zien, het thema euthanasie is namelijk een onderwerp waar zeker wel een interessante film over te maken valt en eerlijk is eerlijk, het is dan wel niet de film van het jaar maar het is ook niet vervelend.
Misschien helpt het mee dat deze film de prachtige Elise Schaap gestrikt heeft en ze ook al gelijk in de eerste minuten van de film naakt door het beeld loopt, daar hoor je mij zeker niet over klagen. Prachtige vrouw!

Het acteren is eigenlijk ook wel in orde in deze film, maar met name de rol van Bas Hoeflaak als de autistische Jan vond ik nogal simpel geschreven. Hij laat hier het klassiek autisme zien en de inspiratie is ook (zoals bekend) duidelijk bij Kees gehaald. Ik had dit liever wat origineler en tevens ook wat minder cliché gezien, er zijn namelijk zo veel vormen van autisme dat met een beetje meer speurwerk en onderzoek het personage Jan zonder twijfel op een meer interessante manier geschreven kon worden. Bas Hoeflaak doet in ieder geval zijn best met het materiaal wat hij gekregen heeft.

Het mierzoete en super voorspelbare laatste half uur was dan weer totaal niet nodig, als je een pakkende drama film wilt maken probeer dan niet opeens krampachtig alle losse eindjes aan elkaar te lijmen, moeder gaat dan wel dood maar ach ze zijn in ieder geval weer gelukkig!

Ik zit heel sterk tussen een 2,5 en een 3, vooral door bovengenoemde minpunten en de soms ronduit luie manier van schrijven, maar aangezien de film mij toch nog wel heeft vermaakt en ik mij geen moment heb geïrriteerd aan de cast ga ik voor het voordeel van de twijfel.

Zo slecht is het nou ook weer niet!

Het basisverhaal rondom drie dochters die de aanstaande dood van hun moeder aan longkanker moeten verwerken, getuigt niet van een hoge mate van originaliteit. Bas Hoeflaak lukt het ook niet om zijn complexe teksten overtuigend uit te spreken in zijn rol als Jan, de jongste - en autistische - broer van April [Linda de Mol], June [Tjitske Reidinga] en May [Elise Schaap]. Het verhaal eindigt in feite precies zoals je van een formulematig familiedrama zou verwachten, maar toch is regisseur Will Koopman erin geslaagd om een film te maken die juist tijdens in de laatste akte zorgt voor een fraaie afwisseling van een lach en een traan.

Olga Zuiderhoek zwaait in alle opzichten de scepter en schittert als de moeder die het einde van haar leven op haar eigen manier wil laten verlopen en vooral de scènes met Elise Schaap zorgen voor een flinke brok in de keel. Haar rol als jongste dochter is op papier interessanter dan die van De Mol en Reidinga en Schaap verzilvert dat met een uitmuntende prestatie. Patrick Duffy en Gijs Scholten van Asschat komen op het einde ook nog even opdraven tegen het onvermijdelijke einde dat ondanks de wat geforceerd aanvoelende tranentreksoundtrack zijn effect absoluut niet zal missen. Dus houd de zakdoeken maar bij de hand!

Deze bioscoopgang was voor mij een bijzonder vreemde gewaarwording. Vanaf minuut één werd er direct een enorm verkeerde toon gezet. Wat was in vredesnaam de meerwaarde van Elises 'naaktscène'? Enfin, de film bewandelt al vrij snel een ultra-voorspelbaar pad en stapt hier niet meer vanaf. De drie personages (dochters) worden in een moordend tempo geïntroduceerd en blijken helaas erg vlak over te komen. Linda de Mol heeft duidelijk de hoofdrol en speelt vooral Linda de Mol. (Succesvol, elitair en ook nog eens sympathiek) Het personage van Tjitske - een betrokken moeder met veel ellende in haar eigen gezin - vind ik persoonlijk het interessantst, ik vind het dan ook bizar dat haar personage in de tweede helft van de film hooguit een bijrol speelt.

Dat Elise Schaap in deze film zit is voor mij één groot raadsel. Begrijp me niet verkeerd, Elise Schaap is een fantastische actrice, maar ik snap niet waarom zij akkoord ging met deze rol en vooral met dit tenenkrommend script. Haar personage is enorm oppervlakkig. Het begint heerlijk cliché met een affaire met een getrouwde man. (In een eerder stadium communiceert de film dat het om een onenightstand gaat, maar goed) De hele film zit ze aan de grond en wil ze haar moeders vertrouwen winnen om voor autistische broer Jan te zorgen. Dat ze dan in haar moeders huis kan blijven wonen lijkt haar voornaamste motivatie. De oplossing? Trouwen met een succesvolle dokter. Ondanks gênante dialogen en een totaal gebrek aan chemie. De dokter wijst haar in een eerder stadium overigens direct af. Een kwartier later steekt hij echter zijn tong in haar mond en zie daar: tien minuten later in de film is Elise zelfs bevallen. De film laat echter tussen de afwijzing en de zoen nergens blijken dat er ook maar een vorm van een klik tussen beide personages was. Ronduit lui van de filmmakers.

Er worden zoveel bijzondere keuzes gemaakt in deze film die compleet de plank misslaan. Vanaf het moment dat Linda's man wil scheiden weet je precies hoe de film verder verloopt. De mensen in de zaal aten de film echter als zoete koek. Het einde is geforceerd emotioneel. Na anderhalf uur zwoegen heb je uiteindelijk 0,0 binding met alle personages. Olga Zuiderhoek (de moeder) is een lichtpunt, maar haar levensverhaal is dusdanig lachwekkend absurd dat ik geen enkele traan heb gelaten. Erg oppervlakkige film, waar desalniettemin veel mensen (volgens mij) enorm veel plezier aan hebben beleefd.

Aardige film, mooie verzameling karakters. Elise Schaap en Olga Zuiderhoek excelleren en tillen de film wat mij betreft naar 3 sterren. Het verhaal is gezocht, maar daarom niet minder leuk. Ik heb me vermaakt.

Ik had geen goed voorgevoel bij deze film, maar dat viel dus reuze mee. Ik werk zelf met 'normaal begaafde mensen met autisme' en mag dus best kritisch zijn. Natuurlijk is ieder mens met autisme anders en bijzonder, maar ik vond 'Jan' iets te overdreven neergezet. Vooral de woede aanvallen. Verder best goed gespeeld hoor, vooral de droge feitelijke gesprekken en opmerkingen komen bekend voor.

De dames speelden allemaal erg fris en passend bij hun personage. Tjitske sprong er wel echt uit.

Moeder vond ik wat verkeerde timing hebben en kwam soms wat knullig over.

Verder een zeer vermakelijke film. Had ik niet verwacht.

Meegekeken met de vrouw, niet te harden deze film, wat een amateuristisch geheel. Van die domme engelse zinnen ertussen, slecht acteerwerk, prul van een verhaal en dan ook nog linda de mol, pffff waardeloos.

Aangename film met de bekende Hollandse clichés, desalniettemin goed acteerwerk met een nog steeds wel lastig onderwerp wat filmisch goed wordt neergezet aan het eind van deze prent.

Opvallend goede Nederlandse film. Was bang dat het te zwaar zou zijn, maar blijkt romcom type te zijn met een wat serieuzere ondertoon. Maar niet te zwaar dus. De drie zussen acteren prima en maken een geloofwaardige ontwikkeling door. Soms gaat het iets te snel en iets té kort door bocht. De film blijft de hele speelduur boeien zonder echt in te kakken.

De grootste smet is de rol van Jan. Te cliché, te veel een karikatuur. Dat had véél subtieler gekund. En natuurlijk zitten er meer voorspelbare of cliché elementen in, maar daar valt prima mee te leven. Ik vond het eigenlijk een hele 'lieve' film. Het laat de goedheid van de mens zien: iedereen - of althans veruit de meeste mensen - doen wat ze doen vanuit de overtuiging dat het het goede is om te doen. Met dat perspectief ziet de wereld er al snel een stuk leuker uit. Voor mij 3,5 ster.