Little Women (2019)

Is dit een aanrader voor mannen? En een film van voor de oorlog kijken

Niks mis met deze zoveelste verfilming van Little Women maar - het moet gezegd worden - dat in meer dan in welke film in dit genre ook het bij mij erom gaat of ik me kan inleven in de vrouwelijke hoofdpersonages. Daar had ik dus zeker geen moeite mee, in ieder geval niet als het betreft Saoirse Ronan - voor mij een van de favoriete vrouwelijke actrices - in de rol van Jo en vooral Florence Pugh in de rol van de zeer aantrekkelijke Amy. Het verhaal mag dan allemaal niet zo veel voorstellen maar niettemin heb ik mij zeker best geamuseerd in dit romantische drama dat zich op de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelde maar dat voor mijn gevoel wel enigszins te lang duurde. Maar goed, ik ging na het zien van deze film toch best wel voldaan naar huis. Met uitzondering helaas van het trieste overlijden van Beth was het verder toch optimisme wat in dit kostuumdrama de boventoon voerde. Zeer aangenaam voor mijn gevoel en in ieder geval beter dan al dat zielige drama gedoe waar je de laatste tijd al te veel mee wordt doodgegooid.

4,0*

Het is bijna 70 jaar geleden dat ik voor het eerst een film heb gezien (omstreeks 1951). Ik ken eigenlijk maar drie categorieën films. Films die ik (heel) mooi vind, films die ik wel aardig en het aanschouwen waard vind en films die ik zonde van mijn tijd vind. Deze film valt bij mij in de eerste categorie, want heel mooi.

Dat heeft wat mij betreft niets met gender te maken. Films voor mannen of voor vrouwen, daar doe ik niet aan. Dat is een tamelijk kunstmatig onderscheid, waarmee ik niet uit de voeten kan.

Leuk antwoord, bedankt ... beetje jammer dat romantiek niet mijn ding is.

Little Women komt zo te zien zeer positief binnen. Ik vond het een trutterige film waarbij ik moeite had om het te kijken. Vond het allemaal wat langdradig en saai. Zat geen swing in waar ik naar zocht. Het zal vast aan het genre hebben gelegen, aldaar ik toch ruim van patroon ben.

Het idee dat dit een film voor mannen of vrouwen zou zijn is eerlijk gezegd ook geen moment in mij opgekomen. Zou niet weten waarom het alleen voor vrouwen zou kunnen zijn?

Ik ging zonder verwachtingen naar de film, en dan is hij zeker niet onaardig. In het begin voelt het als een 13 in een dozijn film, maar met name de bij vlagen wat chaotische sprongen in de tijd maken het wel de moeite waard. Ook zitten er leuke knipogen in: de dames proberen niet een accuraat beeld van de 19e eeuw te geven, en zo nu en dan zijn ze enorm 21e eeuws, wat het ook erg grappig maakt.

Gerwig lijkt in mijn ogen een beetje de draak te steken met de romantische momenten in de film, maar ik merkte dat ik de enige was die bij de overdreven drama moest lachen. Dus het is ofwel heel grappig, ofwel slecht geacteerd.

Beetje een wat saaie film. Het gespeel met tijd kan niet verhelpen dat dit gewoon een vrij degelijk verhaal is en niet de meest interessante momenten worden gekozen. Soms dacht ik: had deze film niet iets aangepast kunnen worden en naar het heden verplaatst? Ik begrijp dat dit een boekverfilming is, maar ik miste een beetje het waarom, dat het in die tijd afspeelde. Er zit een laagje feminisme in, iets dat in die tijd uiteraard tot andere situaties leidde dan tegenwoordig, maar toch.

Ook visueel zit er weinig bijzonders in, hoewel een enkel moment eruit schiet en dan het spelen met de tijd ook helpt. Het verleden is warm geel, het heden kil blauw. Zo merk je direct wanneer je in een andere tijd weer zit. Ergens halverwege zit een shot van een oog, in warm geel licht dus het verleden en vervolgens een shot van een leeg bed en dan een scène aan tafel waar het zieke zusje zit, weer genoeg opgeknapt. Daarna weer een shot, nu in kil blauw en dan weer datzelfde lege bed en diezelfde tafel, maar waar het zieke zusje niet meer zit. Enorm sterk gedaan.

Het tweede uur vond ik wel beter, zonder dat ik er echt de vinger op kan leggen, maar het boeide me al meer en de film lijkt sneller te gaan. Verder prima geacteerd, Dern is erg fijn als moeder (hier had ze haar Oscar voor mogen krijgen, niet die verschrikkelijke rol uit Marriage Story), Ronan is altijd prettig al heb ik haar wel beter zien doen en Pugh is ook nooit verkeerd. 3,0*.

Wel bijzonder dat twee ouders met blauwe ogen een dochter (Watson) met bruine ogen krijgen. Wat er vroeger wel niet mogelijk was...

Little women. Kleine vrouwen. Groots in hun kleinheid.

Jo – vader der kleine vrouwen. In het vaderloze gezin waar ze opgroeit is zij de verbindende kracht, de creativiteit, de scheppende energie. Toch is ze ook de oudste onder de dochters, en dus diegene die de weg voor anarchie moet plaveien, voor de strijd tegen het verwachtingspatroon, kortom diegene die Freuds spreekwoordelijke vadermoord moet plegen – weg met de gehoorzaamheid!

Meg – het uithangbord der kleine vrouwen. Een aardig snoetje, geen onaardige maniertjes, kortom alles om het in binnen de society te maken, als ze maar lang genoeg kan wachten en zich niet te snel laat verleiden. Toch is zij ook een telg van het geslacht March, een ziel die goedheid herkent, die geven met geven beloond wil zien, die voorbij de schone schijn naar de warmte van een inborst zoekt – en dus voor de berooide doch goedmoedige leraar overstag gaat.

Amy – de hoop der kleine vrouwen. Althans dat wordt haar van jongs af aan ingefluisterd door Tante March, die meteen alles belichaamt wat de kleine grote vrouwen niet zijn: kleinburgerlijk, bekrompen, navelstaarders die vooral hun maatschappelijke positie belangrijk vinden. Amy worstelt: haar cultuur en haar genetica komen in botsing met haar ego, een ‘ik’ dat in opstand komt tegen haar rol als ‘minder begaafd’ ten opzichte van Jo en ‘minder knap’ ten opzichte van Meg. Ze heeft van alles een beetje, doch ook een beetje te weinig. Is het haar redding dat Laurie, die laveert tussen woelwater en oerdegelijk societyfiguur, voor haar zwicht?

Beth – de beste der kleine vrouwen. Best in de zin van goed, goed in de zin van genereus, delend, positief. Zij is wat elke nazaat van Marmee March probeert te zijn: puur, oprecht, eerlijk, deugdzaam. Voor haar kan en zal er nooit een vijandige society zijn – van meet af aan is ze te zuiver om daarin een plaats te hebben.

Ah, wat een prachtige karakters! Ah, wat een pracht van een vertelling!

Hoewel. Er werden wenkbrauwen gefronst tijdens de afwikkeling. Laurie en Amy, is dat niet vloeken in de kerk – want behoort hij als zachtzinnige schenenschopper niet voor eens en voor altijd Jo toe? En zij, Jo: kan zij zich schikken naar de romantische liefde zoals Friedrich die begrijpt? Het wordt in de finale allemaal wel erg klef, wel erg politiek correct (in Hollywoodiaanse termen), wel erg Oscar-minded. Toch?

Dat neemt evenwel niet weg dat ‘Little women’ harten breekt, doet smelten, en tegelijk: verwarmt. Mensen, wanneer is het nog eens Kerstmis?

3,5*

Een prachtige, geslaagde productie maar oh wat voegt de film inhoudelijk weinig toe; ook die moderne feministische elementjes zag je al van mijlenver aankomen. Zonde van de mooie sfeerzetting en het fijne acteerwerk.

Tijdens het kijken dacht ik ineens 'hee dit heeft wel heel veel weg van die film met Winona Ryder uit de jaren '90'. Blijkt het gewoon hetzelfde verhaal te zijn, haha.

Verrassend goed, met name door de dynamische vertelstijl. De afwisseling van scènes in het heden en verleden is knap gedaan en werkt uitstekend, vooral omdat de aaneenschakeling vaak iets toevoegt.

Thematisch is het bijna vanzelfsprekend dat dit verhaal opnieuw verfilmd werd, in dit post-me too tijdperk waarin de patriarchale samenleving en diens verwachtingen/rolpatronen stevig worden aangepakt. Ik heb andere verfilmingen en het boek zelf nooit gelezen, maar het leent zich perfect voor een nieuwe verkenning van genderverhoudingen, hier gesitueerd in de 19de eeuw. En nogmaals, dat komt uitstekend tot zn recht door de dynamische vertelwijze. Ik kon ook het einde waarderen, waarin mooi gespeeld wordt met de verwachtingen van vrouwenrollen in een commerciële roman of film. Het eind goed al goed-einde waarin onze heldin dan toch een levenspartner vindt is daarmee gelijk ironisch op te vatten.

Helaas is en blijft het Hollywood. Naast een té karikaturale, zelffeliciterende rol voor Meryl Streep, zijn de benodigde dramatiek en clichéuitspraken nu en dan te dik aangezet. Ook is het iets teveel een film van nu, en hebben de vrouwen eigenlijk anachronistisch veel zelfvertrouwen voor een film uit de tijd rond de Burgeroorlog. Dat is erg jammer, zeker gezien het belang om de zaak van gendergelijkheid van serieuze argumenten te voorzien. Maar afgezien daarvan gewoon een degelijke film.

Briljante film. Vertederend, maar niet té zoet. Ongelofelijk acteerwerk vooral van Ronan en Pugh. Prachtig tijdsbeeld en ongelofelijk mooi hoe Gerwig zorgt voor een subtiele vorm van feminisme, het is zelfs dusdanig subtiel dat je het gewoon humanisme kan noemen.

De beste uitvoering van Little Women én één van de beste films van het jaar.

Zou er een reden zijn dat de 4 Amerikaanse zussen worden gespeeld door 2 Britse, een Ierse en een Australische?

Jeetje wat een belegen film. Ik kon het met extreem veel moeite uitzitten. De structuur wil het iets minder saai maken. Maar het voelt allemaal zo ouderwets aan, wat het bronmateriaal ook is. Dat ik toch liever een eigentijdse versie had gezien met iets meer stijl en tempo. Heb ook nog steeds geen auteurschap in Gerwig herkend.

Ik ben sowieso fan van Saoirse Ronan, Florence Pugh en Greta Gerwig. En de film werd meermaals geprezen met de frustratie dat die regelmatig niet genomineerd werd bij filmprijzen (voor wat het waard is) of laat staan kon winnen. Hoge verwachtingen dus toen ik naar de film ging zien.

De film is vooral een verhaal en Greta Gerwig zet de personages centraal. Bovendien straalt het een stijl uit van romantiek en mooie kostumering. Maar dat is het niet, dit is het verhaal van 4 vrouwen die opgroeien met normen en waarde in een wereld van armoede en rijkdom met bepaalde verwachtingen die niet altijd stroken met hun dromen. 4 totaal verschillende vrouwen die gaandeweg hun eigen pad bewandelen. Greta Gerwig is er in geslaagd om ook mooi 4 personages neer te zetten die samen een familiale chemie uitstralen. Het zijn duidelijk zussen van elkaar, ondanks hun verschillen.

Je ziet de personages ook worstelen met hun dromen, idealen en normen en waarden. Eigenlijk schitteren de vier actrices (ook Laura Dern die ik hier beter vind dan in Marriage Story) op hun eigen manier. En opnieuw ben ik weer een beetje meer fan geworden van Saoirse Ronan en Florence Pugh die er wat uitsteken. Een film waar ik toch af en toe emotioneel van werd. Prachtig om te zien. Meer dan 2 uur genieten.

“Well, I believe we have some power over who we love, it isn't something that just happens to a person.”

Wat een schitterende film. Little Women is de zoveelste verfilming van het boek van Louisa May Alcott, maar Greta Gerwig drukt er wel echt haar eigen stempel op. Gerwig speelt met de verhaalstructuur, en de niet-chronologische vertelwijze werkt uitstekend. Heden en verleden lopen in elkaar over, en door het kleurengebruik, subtiele veranderingen qua kleding en kapsel en het fantastische acteerwerk blijft het allemaal goed te volgen. De regie en het script van Gerwig kan ik ook niet genoeg roemen.

De focus ligt duidelijk op de levens en de relatie tussen Jo en Amy March, en Pugh en Ronan zijn geweldig. Vooral de karakterontwikkeling die Amy doormaakt wordt indrukwekkend gespeeld door Pugh. Het ingenieuze script van Gerwig helpt haar daar ook bij. Amy en Jo zijn beide assertief, creatief en hebben een vrije geest, maar waar Jo hierin erg dogmatisch is en verkondigd dat ze geen man nodig heeft, daar is Amy wat pragmatischer. Amy’s beslissing om te trouwen met Laurie komt hier ook uit voort. Ze is verliefd, maar Amy zorgt door dit huwelijk er ook voor dat haar familie niets tekort komt. Chalamet is uitstekend als Laurie, en ook Streep, Dern en Watson zijn sterk op dreef. Er is al veel gezegd over het einde dat voor meerdere interpretaties vatbaar is, maar ik denk wel dat Alcott met dit einde zeer blij en tevreden was geweest.

Prachtige film, met personages die echt tot leven komen. Ik wist hiervoor niets van Little Women (behalve dan dat ik ooit al gespoilerd was door de serie Friends dat 'Beth dies' ), maar ik snap na het zien van deze film de populariteit zeker.

Saoirse Ronan zet een geweldige rol neer, wat een actrice is dat toch, van mij had ze de Oscar eigenlijk wel mogen winnen. Samen met Timothée Chalamet steelt ze echt de show, en het zijn wat mij betreft twee van de meest interessante jonge acteurs van hun generatie. Die scène waarin hij haar eindelijk de liefde verklaart in het mooie herfstlandschap is een van de mooiste die ik de laatste tijd heb gezien.

Daarnaast ook prachtig geschoten en met een erg leuk en interessant tijds- en vrouwbeeld.

Hulde aan Greta Gerwig voor dit.

Kostuumdrama's zijn vaak niet echt mijn ding, maar dit was wel mooi gefilmd en goed geacteerd door een cast met veel bekende gezichten.

Soms behoorlijk druk (wat wil je met 4 jonge zusjes in één huis) en de sprongen in de tijd zijn soms even verwarrend, maar al snel zit je goed in de film.

Ik kende het boek nog niet, maar zag dat er al heel wat filmversies van Little Women zijn geweest, waaronder noemenswaardige verfilmingen in 1949 en 1994. Aan de trailer van de laatste te zien zijn er veel overeenkomsten met deze versie, maar die kon wel een update gebruiken na 25 jaar.

Verder weinig op aan te merken.

Heeft de wereld behoefte aan weer een verfilming van de (blijkbaar) onverwoestbare klassieker van L.M. Alcott? In 1994 hadden we reeds een solide verfilming; in 2017 was er nog een miniserie en in 2018 een moderne update van het verhaal. Laten we er voor het gemak maar van uitgaan dat deze verfilming van Greta Gerwig de definitieve versie is. Want, hoe bekend het verhaal inmiddels ook mag zijn, dit is wel heel goed gedaan. De casting is subliem en het script steekt fraai in elkaar, met aandacht voor cruciale zaken die ik in de versie van 1994 in ieder geval niet heb gezien. Met het tempo zit het ook snor en de film ziet prachtig verzorgd uit, zonder te vervallen in mooifilmerij. Direct bij de openingsscene voel je dat het goed zit. Ik had er aanvankelijk eigenlijk helemaal geen zin in, maar uiteindelijk heb ik van de film genoten.

Mooie productie, maar wel erg degelijk en gezapig. Het eerste anderhalf uur is niet vooruit te branden. Romantisch verhaaltje is ook dertien in een dozijn. 2*

De zoveelste verfilmig van dit verhaal, maar zeker niet de slechtste.

De zoveelste verfilmig van dit verhaal, maar zeker niet de slechtste.

Poeh, had hier wel behoorlijke verwachtingen van, maar het is mij toch veel te truttig. Niet echt mijn ding. Ik kon eigenlijk ook heel weinig sympathie opbrengen voor de meeste personages, komen soms zelfs onnodig egoïstisch over.

De film is 'mooi geschoten', maar ook niet zo overdreven sfeervol als veel mensen doen vermoeden. Er zit eigenlijk ook nauwelijks een verhaal in, de rommelige flashbacks hielpen ook niet echt. Helaas toch een beetje teleurgesteld, gezien de cast.

Goeie film over vier zussen die opgroeien in de tweede helft van de negentiende eeuw. Een mooi verhaal dat hier niet voor de eerste keer verfilmd wordt. Wellicht wat veilig allemaal, maar de film heeft wel de juiste toon en sfeer. Een mooie aankleding en uitstekend acteerwerk van de gehele cast. De wisselwerking tussen de twee periodes waarin de film zich afspeelt, loopt niet overal even lekker.

Wat een saaiheid. De niet Oscar nominatie van Gerwig was dubbel en dik verdiend.

Ik ben niet echt bekend met het werk van Jane Austen, maar ben wel eens in dezelfde ruimte geweest als vrouwelijke familieleden verfilmingen van haar boeken aan het kijken waren. Kennelijk is Louisa May Alcotts Little Women meerdere verfilmd, dit is slechts de laatste in de reeks. Mijn indruk is dat het de Amerikaanse evenknie van Austens werk is. Veel drama om romances waarbij de dames hopen dat er een huwelijk uit voortvloeit; het boeit me eerlijk gezegd maar weinig.

Wat wel aardig is, is dat deze verfilming een extra laag aan het verhaal toevoegt, namelijk we beginnen en eindigen met schrijfster Alcott zelf, die model stond voor haar eigen hoofdpersone, maar in tegenstelling tot haar hoofdpersone nooit getrouwd is. De keuze van de hoofdpersone voor het huwelijk voelt geforceerd aan; het gaat tegen haar persoonlijkheid in en we krijgen zo weinig van het karakter van de bruidegom te zien dat het ongeloofwaardig aanvoelt. De eindscène waarin wordt uitgelegd dat de uitgever dit einde van het verhaal eiste, maakt dit beter te verteren.

Maar goed, zelfs dit maakt de film niet bepaald boeiend. Het ziet er verder wel verzorgd uit en het acteerwerk is in orde, maar ik verwacht veel meer. 1,5*.

De film is prima gedaan. Ik heb alleen het probleem dat mijn aandacht verslapt bij een dergelijk voortkabbelend verhaal, waarbij het eigenlijk onduidelijk is waar de film over gaat. Ergens halverwege hebben we overwogen hem niet af te kijken . . . Toch nog 3,5 sterren.

Door de titel vreesde 'k dat het een beetje een vrouwenfilm ging zijn, maar de film viel heel goed mee. Toch wel een boeiend levensverhaal over de schrijfster en haar zussen/familie. De cast deed het ook uitstekend en kwam overtuigend over. Verder zag het er knap uit en ook de kostuums waren mooi.

De lange speelduur stoorde ook niet, hij verveelde zeker niet.

Door de lage verwachtingen viel de film reuze mee, heb me er prima mee vermaakt.

Ik ben minder enthousiast. Hoewel ik fan ben van de geweldige Saoirse Ronan kon de film me maar matig boeien. Een film die licht feministisch is en bij deze de klemtoon legt op vier levendige zussen met elk hun visie op de wereld en eigen persoonlijkheid. Zo is de één vrijgevochten, vindt ze het huwelijk een economische verbintenis en wil ze op eigen benen staan door als vrouwelijke auteur te slagen. De ander wil dan weer zekerheid en wil niets liever dan te trouwen met een rijke man.

Visueel is dit kostuumdrama prachtig met zijn mooie locaties, knappe decor en fraaie kostumering. Ook op de acteerprestaties is nauwelijks iets op te merken, iets wat niet mag verwonderen met zo'n sterrencast. Saoirse Ronan komt hier toch het best uit de verf al vond ik ook Laura Dern een mooie rol vervullen. Minpunt vond ik de rommelige flashbacks waarbij ik steeds even de aandacht verloor, al kon dat laatste ook aan het magere plot toegeschreven worden...