Little Women (2019)

Nog maar eens Little Women...

Vanaf 30 januari 2020 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing, via Universal)

Oscar bait lijkt me.

Of het bait is zal moeten blijken, maar het zou me niet verbazen als dit hoge ogen gaat gooien. Miss Milton kan in elk geval niet wachten.

Goed acteerwerk, maar erg zoet. Vooral het einde gaat over de top. Had voor mij wat realistischer gemogen, nu was het wel erg hollywood.

Allemaal goede rollen, erg onder de indruk. Vooral Florence Pugh vond ik de rol van Amy erg goed spelen, toch nog wel likeable. Timothée Chalamet stelt nooit teleur en hij speelt Laurie uitmuntend. Wel veeel flashbacks, voor mij te volgen maar mijn ouders hadden er meer moeite mee.

Precies anderhalve eeuw geleden schreef Louisa May Alcott de semi-autobiografische roman “Little Women”. Het boek is bij mijn weten tenminste vier keer eerder verfilmd. Met uitzondering van de versie die vorig jaar verscheen, heb ik al die films gezien (1933, 1949 en 1994). Het zijn stuk voor stuk prachtige films. Logisch, want het is een prachtig, ontroerend verhaal.

Die eerdere films worden echter overtroffen door deze indrukwekkende bewerking van regisseur/scenarist Greta Gerwig. Zij is er wonderwel in geslaagd om het verhaal wat eigentijdse accenten te geven, zoals feministe Alcott dat destijds wellicht bedoeld heeft.

Het resultaat is betoverend. Het is een prachtige, meeslepende film geworden. Een goedgevoel film pur sang. Naast het script en de regie van Gerwig is dat mede te danken aan een ijzersterke cast, die over de volle breedte uitmuntende acteerprestaties neerzet. Zonder iemand tekort te willen doen, geldt dat in het bijzonder voor Saoirse Ronan (uiteraard), Florence Pugh en Laura Dern.

Waarlijk een juweel van een film.

Mijn eerste kennismaking met het werk van Alcott. Kende het alleen van titel, en eerdere verfilmingen spraken me nooit aan. Het verhaaltje is zoals verwacht braaf en mierzoet, maar Gerwig weet er toch wel een vlotte draai aan te geven. De scene waarin Ronan door de straat rent lijkt zelfs een knipoog te zijn naar de renscene uit Francus Ha.

Het grote minpunt vond ik echter de warrige structuur. Het verhaal wordt zonder enig gevoel van timing back and forth geslingerd en dat ging me op een gegeven moment irriteren. Echt zonde dat Gerwig haar film bijna compleet om zeep helpt op deze manier. Het is dat de vlotte aanpak en de uitstekende cast de film nog redden van een onvoldoende.

3*

Ik ben gek genoeg niet bekend met dit werk, maar ik kon Little Women prima pruimen. In het begin is het heen en weer gaan in de tijd even verwarrend, maar naarmate de sterke cast je steeds meer in het verhaal trekt vergeet je de tijd en zit je voordat je het weet naar de aftiteling te kijken. Er zitten een paar dingetjes in die me niet geheel overtuigen. Zo komt nergens echt goed naar voren dat Amy (gespeeld door Florence Pugh) al jaren verliefd was op Laurie, krijgt niet elke acteur de kans om te shinen en vind ik het bezoekje van die vriend op het laatst een beetje geforceerd. Nu vraag ik me wel af of ze dit gedeelte van het verhaal ook al voor die uitgever heeft verzonnen, of alleen het gedeelte "under the umbrella" bij het treinstation. Wat ik wel een sterk aspect van de film vindt.

Je kan dit happy end erbij inbeelden, maar uiteindelijk bleef ze een sterke, onafhankelijke en bovenal ongehuwde vrouw. Uiteindelijk dus een inspirerende fikm.

3,5*

Nja.. Het umbrella gedeelte weet ik het wel zeker van. Het stukje ervoor blijft een twijfel. Maar dat maakt het ook wel weer sterk idd. Het is zo random dat het wel een verzinsel moet zijn voor de uitgever. Is dit met de andere adaptaties ook zo gegaan? Of zijn die wat rechtlijniger?

Prachtige film met geweldig acteerwerk die bij de academy awards hoge ogen zal gooien. Wederom een schot in de roos van Greta Gerwig.

Voor mij was dit de 6e versie van Little Women op het witte doek en t.v. Vreemd genoeg heb ik het boek nooit gelezen. Iedere keer blijft het leuk om het verhaal van de zussen March te volgen. Greta Gerwig maakt dit keer een feministische variant. Er lopen veel sterke vrouwen rond in haar versie, mooie rollen van Ronan en Pugh. Veel acteertalent. Maar Gerwig maakt er een rommeltje van. Alsof alle hoofdstukken van het boek zijn geschud en in die volgorde zijn gefilmd. We springen echt van hot naar her, ik zal de voorbeelden niet vermelden in verband met spoilers. De film mist ook een hart, Gerwig probeert angstvallig het romantische aspect te omzeilen, want we hebben hier wel te maken met zelfstandige sterke vrouwen die het liefst onafhankelijk door het leven willen gaan. Anno 2020 prima, maar tijdens de burgeroorlog discutabel. De uitgever van Jo’s boek geeft aan dat een boek niet verkoopt als de hoofdpersoon op het einde niet trouwt. Boeken over een oude vrijster verkopen niet. Gerwig perst er dus een wat geforceerd en tegenvallend slot uit, dat niet zorgt voor ontroering. Althans bij mij niet. Al met al een teleurstellende versie, die wel bewierookt wordt in de pers, dus misschien ligt het aan mij. Ik ga de versie uit 1949 maar weer eens afspelen, mierzoet maar lekker sentimenteel.

Sinds de meesterlijke - en nog steeds onovertroffen - eerst verfilming in 1933, is er voor elke generatie weer een nieuwe versie gemaakt. Waarom er maar liefst 3 bewerkingen binnen 2 jaar uit moesten komen is mij een raadsel, ook al staat de rol van vrouw (opnieuw) nadrukkelijk in de schijnwerpers. Het verhaal van vier, qua karakter behoorlijk verschillende, zussen die zich op de rand van volwassenheid bevinden, blijft plezierig en in de wetenschap dat grote namen als Katherine Hepburn, Joan Bennett, June Allyson, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Winona Ryder en Kirsten Dunst al succes boekten met hun rollen in eerdere versies, betekent dat jonge actrices in de rij staan om één van de hoofdrollen op zich te nemen. De rollen van de meisjes zijn goed bezet en Greta Gerwig zorgt dat de combinatie van sentiment en humor goed in balans blijft en dat het verhaal voldoende raakvlak vertoont met de moderne tijd. Maar de sterkste vertolkingen komen van Timothée Chalamet als Theodore Laurence, de excentrieke jonge vriend van de familie en Meryl Streep, die de film steelt in haar rol als de beschermende, steenrijke tante die haar nichtjes op haar eigen wijze enkele levenslessen voorschotelt. Het mist helaas de glamour van de versies uit 1933 en 1949, maar dat mag geen verrassing zijn.

Typisch - en jammer - dat ik alweer op twee plaatsen heb moeten lezen dat de film ''feministisch tekort schiet''. Gerwig zelf:

Misschien verklaart dit deels ook waarom ik eigenlijk veel meer over de film te spreken ben dan dat ik van tevoren verwacht had [ik vreesde dat expliciete subteksten LW dramatisch tekort zouden kunnen doen]. Wel, de film is overduidelijk politiek, maar tegelijkertijd geloofwaardig en begrijpelijk. Ook verdonkeremaant Gerwig de mannelijke helft van de cast geen moment, wat ik de laatste tijd regelmatiger andersom zie.

Ik ken de eerdere versies niet maar deze versie, die zeer goede recensies heeft gekregen, vond ik zo saai als een kostuumdrama saai kan zijn. De film gaat erover dat vrouwen (in die tijd dus in de 19de eeuw) niet zelfstandig in hun levensonderhoud kunnen voorzien en alleen vooruit kunnen komen c.q. een leuk leven kunnen leiden door met een – liefst rijke – man te trouwen. Het verhaal voegt daar de leuke metalaag aan toe dat de schrijfster van dit verhaal Little Women een van de eerste vrouwen is die wel zelfstandig succesvol werd maar dat wel doet door de heldin van haar verhaal te laten trouwen om zo aan de romantische verwachting van de vrouwelijke lezers te voldoen. Net als Marx en Engels al op filosofisch-historische gronden deden wordt zo het romantische huwelijk ontmaskerd als een in wezen economische kwestie die het patriarchaat in stand moet houden.

Maar afgezien van de leuke metalaag heeft de film niets te bieden. De film is bovendien vermoeiend doordat je aldoor nieuwe personages en namen moet proberen te onthouden en aldoor nieuwe kleine, plotontwikkelingen moet proberen te volgen (terwijl de film heen en weer in de tijd en van hot naar her springt in de ruimte), zonder dat het ergens ook maar een beetje interessant wordt. De film bestaat uit weinig anders dan 132 lange minuten van oninteressant vrouwengeklets. Zoals in de film al wordt gezegd is dit verhaal over een alledaags leven van een paar zussen en al hun romantische en andere sores ronduit oninteressant. Maar anders dan de film suggereert wordt zo’n leven niet opeens interessant door het op te schrijven. Althans, ook een alledaags leven kan beslist op een boeiende manier worden verteld of uitgebeeld maar daar is dit verhaal c.q. deze film voor mij (misschien omdat ik een man ben?) totaal niet in geslaagd.

Beter dan de versie van 1994, hoe groot het zwak ook is voor de voor mij wel bekendste drie van de vier zussen (Winona, Kirsten en Claire).

Ik genoot van Emma Watson, die na Noah zoveel meer gegroeid is. Of het lag aan die film. Ze komt echt meer overtuigend over met wat ik daar, bij die film, geschreven heb.

De energie was zo ontzettend aanstekelijk. Dat laagje magie dat de meeste films meteen hebben, ik zag het aan alles.

Maar vooral in de glinsterende ogen van Timothee Chalamet, het gemak waarmee Saoirse Ronan haar teksten oplepelde en de kracht van Eliza Scanlen.

Genoten van de hele ervaring. Dus ook van de redelijke stilte met een bioscoopzaal waarvan de meeste mensen niet onder de 40 waren. (meen ik in de gauwigheid gezien te hebben...)

Wat een hartverwarmende film weer van Gerwig. Haar interesse in de gezusters March is zo overduidelijk, en als een door zulke goed uitgewerkte personages gedreven film dan ook nog eens zo'n geweldige jonge cast achter zich heeft staan kan het al bijna niet mis. Is Saoirse Ronan ooit ook eens minder dan fantastisch? Ze is echt mijn favoriete actrice, en keer op keer bewijst ze het. Ook Pugh is weer geweldig. Ze steelt in vrijwel iedere scène de show met een vermakelijk vurige rol. Geen actrice gaat denk ik zo als een komeet als zij de laatste twee jaar of zo.

Gerwig maakt nog wat interessante regiekeuzes, met name in de vertelstructuur. Tot de romantiek wat door begint te slaan is de film echt een schoolvoorbeeld van een film die weet te ontroeren zonder te overdrijven in het sentiment. De film laat je zo van zijn personages houden. Er wordt veel geïnvesteerd in de vier zussen. Hun familieband overtuigt enorm, en hun passies, verlangens en onzekerheden komen allemaal sterk naar voren, met name bij de door Ronan en Pugh vertolkte Jo en Amy. Een van de grootste genoegens van de film is om die twee steeds met elkaar te zien botsen.

Wel moet gezegd dat het bronmateriaal de film af en toe wat naar beneden lijkt te halen. De acteurs verkopen het nog wel, maar de romantiek is een tikkeltje van het foute zwijmelige soort, en mede daardoor wordt het op het einde wel echt wat klef en simpel. Enerzijds is Little Women een verhaal over jonge vrouwen van bescheiden komaf die hun plaats in de maatschappij proberen te vinden, anderzijds lijkt het ook een beetje zo'n typisch romantiekverhaal van uit die tijd. Ook zijn de mannelijke personages vaak niet de meest uitgewerkte. En om opeens Odenkirk te zien opdagen is wel wat afleidend. Een ruime 3.5*.

Het einde met de paraplu was expres zo over de top omdat de echte schrijfster van Little Woman werd gedwongen door de uitgever dit einde te schrijven. Ze had er later spijt van.

Wederom een uitstekende film van Greta Gerwig. Was persoonlijk totaal niet bekend met het boek of eerdere verfilmingen. Maar mede door de geweldige cast komt het er heel goed uit. Ben al jaren verkocht aan Ronan en sinds vorig jaar ook aan Pugh. Wat een fantastische actrice is dat zeg. Heerlijk sfeertje ook, prachtige score en mooie setting. Heel erg genoten.

4*

Hmm. De verhalen zijn toch wel positief. Nu ben ik ooit aan het boek begonnen, maar dat was echt een verschrikking (Victoriaanse moraliserende saaiheid), dus ik sta niet echt te springen om deze film te gaan kijken. Misschien op een loos moment toch maar weer m'n Cineville aan het werk zetten.

Herzien, binnen een week. Doe dit zelden, maar bij deze excuses aan alle gebruikers voor mijn zure opmerkingen van vorige week. Was vandaag voorbereid op de gekozen vertelstructuur en heb nu wel genoten van mijn zesde Little Women. Wat heet. Dus Greta Gerwig, sorry, jouw versie is wel uitzonderlijk. En Florence Pugh heb ik inmiddels de liefde verklaard.

Dit is na Midsommar de tweede prent die ik zie met Florence Pugh. Ik ben onder de indruk! Deze vrouw heeft enorm veel talent en charme en ben benieuwd naar haar volgende projecten.

Sowieso is het acteren van een heerlijk hoog niveau in deze film. Naast Pugh maakten vooral 'nieuwkomer' Eliza Scanlen als Beth, en de betrouwbare Timothee Chalamet veel indruk.

Voornamelijk vrouwen in de zaal, na de film gezien te hebben ook wel begrijpelijk. De film kon mij nauwelijks bekoren of ontroeren, wel goed geacteerd, maar voor mij teveel Hollywood, geklets en rommelig van opzet.

Lieve help, hoe kan zo'n draak van een verhaal al acht keer ofzo verfilmd zijn? Omdat ik even genoeg had van alle seks en geweld, honger en ellende waar Woemi me doorgaans naar toe sleept krijg ik the opposite voor de kiezen.

Blijkbaar slikken vooral vrouwen deze Holleywood-ellende nog steeds voor zoete koek. Mevrouw Roman lacht de hele film lief en vrolijk in de camera, ze houdt onvoorwaardelijk van alles en iedereen. Zelfs van haar zus die haar toch aardig wat flikt.

De actrices zijn te overduidelijk preutser dan preutse Amerikaanse modepoppetjes, geen blote enkel te zien in deze film. Nog even, en de dames gaan gesluierd. Me Too.

Uitermate zwakke film, waar gerwig deze bewerking misbruikt voor een té duidelijke boodschap.

Flashbacks werkten niet, verhaal was totaal niet boeiend. Met de boodschap die gerwig wilde overbrengen was een adaptatie in het tijdsbeeld van 2019/2020 misschien een beter idee geweest.

Met zoveel talent aan boord zijn er natuurlijk ook positieve zaken te vermelden:

- kostuums

- desplats score

- Ronan en Pugh waren erg sterk

- production design

Stel je voor dat een man deze film gemaakt had, dan was deze (ook in Amerika) bijzonder hard afgebrand in de pers.

Ik begrijp niet zo goed waarom deze film geprezen wordt. Hij is rommelig (constant heen en weer springen in de tijd wat de film niet zozeer onbegrijpelijk maakt, maar verder ook totaal geen functie heeft, niks toevoegt, geen spanningsboog creëert) en volkomen oppervlakkig. De enige die de boel nog een beetje redt is Saoirse Ronan. Die sprankelt en bruist als altijd en trekt in haar eentje de kar. Maar wat een verspilling van talent, zonde van haar tijd.

Amerikaans zoetsappig, het komt niet boven Het kleine Huis op de Prairie uit.

Voor het eerst in m'n leven een film in Tuschinski gezien. Dat beviel erg goed, een prachtige zaal die een beetje bij het tijdsbeeld van de film past. 'Little Women' beviel me helaas een heel stuk minder. Net als mijn voorgangers hierboven vraag ik me ook af waarom deze film zo hoog scoort.

Jeetje, de film scoort enorm hoog en ik zie veel lovende reacties, maar ik vond het toch echt een pijnlijk lange zit. Een saai en degelijk verhaal dat me moelijk die twee uur en een kwartier kon boeien. Wel een hele leuke cast.