Little Women (2019)

Precies anderhalve eeuw geleden schreef Louisa May Alcott de semi-autobiografische roman “Little Women”. Het boek is bij mijn weten tenminste vier keer eerder verfilmd. Met uitzondering van de versie die vorig jaar verscheen, heb ik al die films gezien (1933, 1949 en 1994). Het zijn stuk voor stuk prachtige films. Logisch, want het is een prachtig, ontroerend verhaal.

Die eerdere films worden echter overtroffen door deze indrukwekkende bewerking van regisseur/scenarist Greta Gerwig. Zij is er wonderwel in geslaagd om het verhaal wat eigentijdse accenten te geven, zoals feministe Alcott dat destijds wellicht bedoeld heeft.

Het resultaat is betoverend. Het is een prachtige, meeslepende film geworden. Een goedgevoel film pur sang. Naast het script en de regie van Gerwig is dat mede te danken aan een ijzersterke cast, die over de volle breedte uitmuntende acteerprestaties neerzet. Zonder iemand tekort te willen doen, geldt dat in het bijzonder voor Saoirse Ronan (uiteraard), Florence Pugh en Laura Dern.

Waarlijk een juweel van een film.

Ik ben gek genoeg niet bekend met dit werk, maar ik kon Little Women prima pruimen. In het begin is het heen en weer gaan in de tijd even verwarrend, maar naarmate de sterke cast je steeds meer in het verhaal trekt vergeet je de tijd en zit je voordat je het weet naar de aftiteling te kijken. Er zitten een paar dingetjes in die me niet geheel overtuigen. Zo komt nergens echt goed naar voren dat Amy (gespeeld door Florence Pugh) al jaren verliefd was op Laurie, krijgt niet elke acteur de kans om te shinen en vind ik het bezoekje van die vriend op het laatst een beetje geforceerd. Nu vraag ik me wel af of ze dit gedeelte van het verhaal ook al voor die uitgever heeft verzonnen, of alleen het gedeelte "under the umbrella" bij het treinstation. Wat ik wel een sterk aspect van de film vindt.

Je kan dit happy end erbij inbeelden, maar uiteindelijk bleef ze een sterke, onafhankelijke en bovenal ongehuwde vrouw. Uiteindelijk dus een inspirerende fikm.

3,5*

Sinds de meesterlijke - en nog steeds onovertroffen - eerst verfilming in 1933, is er voor elke generatie weer een nieuwe versie gemaakt. Waarom er maar liefst 3 bewerkingen binnen 2 jaar uit moesten komen is mij een raadsel, ook al staat de rol van vrouw (opnieuw) nadrukkelijk in de schijnwerpers. Het verhaal van vier, qua karakter behoorlijk verschillende, zussen die zich op de rand van volwassenheid bevinden, blijft plezierig en in de wetenschap dat grote namen als Katherine Hepburn, Joan Bennett, June Allyson, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Winona Ryder en Kirsten Dunst al succes boekten met hun rollen in eerdere versies, betekent dat jonge actrices in de rij staan om één van de hoofdrollen op zich te nemen. De rollen van de meisjes zijn goed bezet en Greta Gerwig zorgt dat de combinatie van sentiment en humor goed in balans blijft en dat het verhaal voldoende raakvlak vertoont met de moderne tijd. Maar de sterkste vertolkingen komen van Timothée Chalamet als Theodore Laurence, de excentrieke jonge vriend van de familie en Meryl Streep, die de film steelt in haar rol als de beschermende, steenrijke tante die haar nichtjes op haar eigen wijze enkele levenslessen voorschotelt. Het mist helaas de glamour van de versies uit 1933 en 1949, maar dat mag geen verrassing zijn.

Ik ken de eerdere versies niet maar deze versie, die zeer goede recensies heeft gekregen, vond ik zo saai als een kostuumdrama saai kan zijn. De film gaat erover dat vrouwen (in die tijd dus in de 19de eeuw) niet zelfstandig in hun levensonderhoud kunnen voorzien en alleen vooruit kunnen komen c.q. een leuk leven kunnen leiden door met een – liefst rijke – man te trouwen. Het verhaal voegt daar de leuke metalaag aan toe dat de schrijfster van dit verhaal Little Women een van de eerste vrouwen is die wel zelfstandig succesvol werd maar dat wel doet door de heldin van haar verhaal te laten trouwen om zo aan de romantische verwachting van de vrouwelijke lezers te voldoen. Net als Marx en Engels al op filosofisch-historische gronden deden wordt zo het romantische huwelijk ontmaskerd als een in wezen economische kwestie die het patriarchaat in stand moet houden.

Maar afgezien van de leuke metalaag heeft de film niets te bieden. De film is bovendien vermoeiend doordat je aldoor nieuwe personages en namen moet proberen te onthouden en aldoor nieuwe kleine, plotontwikkelingen moet proberen te volgen (terwijl de film heen en weer in de tijd en van hot naar her springt in de ruimte), zonder dat het ergens ook maar een beetje interessant wordt. De film bestaat uit weinig anders dan 132 lange minuten van oninteressant vrouwengeklets. Zoals in de film al wordt gezegd is dit verhaal over een alledaags leven van een paar zussen en al hun romantische en andere sores ronduit oninteressant. Maar anders dan de film suggereert wordt zo’n leven niet opeens interessant door het op te schrijven. Althans, ook een alledaags leven kan beslist op een boeiende manier worden verteld of uitgebeeld maar daar is dit verhaal c.q. deze film voor mij (misschien omdat ik een man ben?) totaal niet in geslaagd.

Wederom een uitstekende film van Greta Gerwig. Was persoonlijk totaal niet bekend met het boek of eerdere verfilmingen. Maar mede door de geweldige cast komt het er heel goed uit. Ben al jaren verkocht aan Ronan en sinds vorig jaar ook aan Pugh. Wat een fantastische actrice is dat zeg. Heerlijk sfeertje ook, prachtige score en mooie setting. Heel erg genoten.

4*

Herzien, binnen een week. Doe dit zelden, maar bij deze excuses aan alle gebruikers voor mijn zure opmerkingen van vorige week. Was vandaag voorbereid op de gekozen vertelstructuur en heb nu wel genoten van mijn zesde Little Women. Wat heet. Dus Greta Gerwig, sorry, jouw versie is wel uitzonderlijk. En Florence Pugh heb ik inmiddels de liefde verklaard.

Lieve help, hoe kan zo'n draak van een verhaal al acht keer ofzo verfilmd zijn? Omdat ik even genoeg had van alle seks en geweld, honger en ellende waar Woemi me doorgaans naar toe sleept krijg ik the opposite voor de kiezen.

Blijkbaar slikken vooral vrouwen deze Holleywood-ellende nog steeds voor zoete koek. Mevrouw Roman lacht de hele film lief en vrolijk in de camera, ze houdt onvoorwaardelijk van alles en iedereen. Zelfs van haar zus die haar toch aardig wat flikt.

De actrices zijn te overduidelijk preutser dan preutse Amerikaanse modepoppetjes, geen blote enkel te zien in deze film. Nog even, en de dames gaan gesluierd. Me Too.

Uitermate zwakke film, waar gerwig deze bewerking misbruikt voor een té duidelijke boodschap.

Flashbacks werkten niet, verhaal was totaal niet boeiend. Met de boodschap die gerwig wilde overbrengen was een adaptatie in het tijdsbeeld van 2019/2020 misschien een beter idee geweest.

Met zoveel talent aan boord zijn er natuurlijk ook positieve zaken te vermelden:

- kostuums

- desplats score

- Ronan en Pugh waren erg sterk

- production design

Stel je voor dat een man deze film gemaakt had, dan was deze (ook in Amerika) bijzonder hard afgebrand in de pers.

Voor het eerst in m'n leven een film in Tuschinski gezien. Dat beviel erg goed, een prachtige zaal die een beetje bij het tijdsbeeld van de film past. 'Little Women' beviel me helaas een heel stuk minder. Net als mijn voorgangers hierboven vraag ik me ook af waarom deze film zo hoog scoort.

Niks mis met deze zoveelste verfilming van Little Women maar - het moet gezegd worden - dat in meer dan in welke film in dit genre ook het bij mij erom gaat of ik me kan inleven in de vrouwelijke hoofdpersonages. Daar had ik dus zeker geen moeite mee, in ieder geval niet als het betreft Saoirse Ronan - voor mij een van de favoriete vrouwelijke actrices - in de rol van Jo en vooral Florence Pugh in de rol van de zeer aantrekkelijke Amy. Het verhaal mag dan allemaal niet zo veel voorstellen maar niettemin heb ik mij zeker best geamuseerd in dit romantische drama dat zich op de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog afspeelde maar dat voor mijn gevoel wel enigszins te lang duurde. Maar goed, ik ging na het zien van deze film toch best wel voldaan naar huis. Met uitzondering helaas van het trieste overlijden van Beth was het verder toch optimisme wat in dit kostuumdrama de boventoon voerde. Zeer aangenaam voor mijn gevoel en in ieder geval beter dan al dat zielige drama gedoe waar je de laatste tijd al te veel mee wordt doodgegooid.

4,0*

Little Women komt zo te zien zeer positief binnen. Ik vond het een trutterige film waarbij ik moeite had om het te kijken. Vond het allemaal wat langdradig en saai. Zat geen swing in waar ik naar zocht. Het zal vast aan het genre hebben gelegen, aldaar ik toch ruim van patroon ben.

Beetje een wat saaie film. Het gespeel met tijd kan niet verhelpen dat dit gewoon een vrij degelijk verhaal is en niet de meest interessante momenten worden gekozen. Soms dacht ik: had deze film niet iets aangepast kunnen worden en naar het heden verplaatst? Ik begrijp dat dit een boekverfilming is, maar ik miste een beetje het waarom, dat het in die tijd afspeelde. Er zit een laagje feminisme in, iets dat in die tijd uiteraard tot andere situaties leidde dan tegenwoordig, maar toch.

Ook visueel zit er weinig bijzonders in, hoewel een enkel moment eruit schiet en dan het spelen met de tijd ook helpt. Het verleden is warm geel, het heden kil blauw. Zo merk je direct wanneer je in een andere tijd weer zit. Ergens halverwege zit een shot van een oog, in warm geel licht dus het verleden en vervolgens een shot van een leeg bed en dan een scène aan tafel waar het zieke zusje zit, weer genoeg opgeknapt. Daarna weer een shot, nu in kil blauw en dan weer datzelfde lege bed en diezelfde tafel, maar waar het zieke zusje niet meer zit. Enorm sterk gedaan.

Het tweede uur vond ik wel beter, zonder dat ik er echt de vinger op kan leggen, maar het boeide me al meer en de film lijkt sneller te gaan. Verder prima geacteerd, Dern is erg fijn als moeder (hier had ze haar Oscar voor mogen krijgen, niet die verschrikkelijke rol uit Marriage Story), Ronan is altijd prettig al heb ik haar wel beter zien doen en Pugh is ook nooit verkeerd. 3,0*.

Little women. Kleine vrouwen. Groots in hun kleinheid.

Jo – vader der kleine vrouwen. In het vaderloze gezin waar ze opgroeit is zij de verbindende kracht, de creativiteit, de scheppende energie. Toch is ze ook de oudste onder de dochters, en dus diegene die de weg voor anarchie moet plaveien, voor de strijd tegen het verwachtingspatroon, kortom diegene die Freuds spreekwoordelijke vadermoord moet plegen – weg met de gehoorzaamheid!

Meg – het uithangbord der kleine vrouwen. Een aardig snoetje, geen onaardige maniertjes, kortom alles om het in binnen de society te maken, als ze maar lang genoeg kan wachten en zich niet te snel laat verleiden. Toch is zij ook een telg van het geslacht March, een ziel die goedheid herkent, die geven met geven beloond wil zien, die voorbij de schone schijn naar de warmte van een inborst zoekt – en dus voor de berooide doch goedmoedige leraar overstag gaat.

Amy – de hoop der kleine vrouwen. Althans dat wordt haar van jongs af aan ingefluisterd door Tante March, die meteen alles belichaamt wat de kleine grote vrouwen niet zijn: kleinburgerlijk, bekrompen, navelstaarders die vooral hun maatschappelijke positie belangrijk vinden. Amy worstelt: haar cultuur en haar genetica komen in botsing met haar ego, een ‘ik’ dat in opstand komt tegen haar rol als ‘minder begaafd’ ten opzichte van Jo en ‘minder knap’ ten opzichte van Meg. Ze heeft van alles een beetje, doch ook een beetje te weinig. Is het haar redding dat Laurie, die laveert tussen woelwater en oerdegelijk societyfiguur, voor haar zwicht?

Beth – de beste der kleine vrouwen. Best in de zin van goed, goed in de zin van genereus, delend, positief. Zij is wat elke nazaat van Marmee March probeert te zijn: puur, oprecht, eerlijk, deugdzaam. Voor haar kan en zal er nooit een vijandige society zijn – van meet af aan is ze te zuiver om daarin een plaats te hebben.

Ah, wat een prachtige karakters! Ah, wat een pracht van een vertelling!

Hoewel. Er werden wenkbrauwen gefronst tijdens de afwikkeling. Laurie en Amy, is dat niet vloeken in de kerk – want behoort hij als zachtzinnige schenenschopper niet voor eens en voor altijd Jo toe? En zij, Jo: kan zij zich schikken naar de romantische liefde zoals Friedrich die begrijpt? Het wordt in de finale allemaal wel erg klef, wel erg politiek correct (in Hollywoodiaanse termen), wel erg Oscar-minded. Toch?

Dat neemt evenwel niet weg dat ‘Little women’ harten breekt, doet smelten, en tegelijk: verwarmt. Mensen, wanneer is het nog eens Kerstmis?

3,5*

Verrassend goed, met name door de dynamische vertelstijl. De afwisseling van scènes in het heden en verleden is knap gedaan en werkt uitstekend, vooral omdat de aaneenschakeling vaak iets toevoegt.

Thematisch is het bijna vanzelfsprekend dat dit verhaal opnieuw verfilmd werd, in dit post-me too tijdperk waarin de patriarchale samenleving en diens verwachtingen/rolpatronen stevig worden aangepakt. Ik heb andere verfilmingen en het boek zelf nooit gelezen, maar het leent zich perfect voor een nieuwe verkenning van genderverhoudingen, hier gesitueerd in de 19de eeuw. En nogmaals, dat komt uitstekend tot zn recht door de dynamische vertelwijze. Ik kon ook het einde waarderen, waarin mooi gespeeld wordt met de verwachtingen van vrouwenrollen in een commerciële roman of film. Het eind goed al goed-einde waarin onze heldin dan toch een levenspartner vindt is daarmee gelijk ironisch op te vatten.

Helaas is en blijft het Hollywood. Naast een té karikaturale, zelffeliciterende rol voor Meryl Streep, zijn de benodigde dramatiek en clichéuitspraken nu en dan te dik aangezet. Ook is het iets teveel een film van nu, en hebben de vrouwen eigenlijk anachronistisch veel zelfvertrouwen voor een film uit de tijd rond de Burgeroorlog. Dat is erg jammer, zeker gezien het belang om de zaak van gendergelijkheid van serieuze argumenten te voorzien. Maar afgezien daarvan gewoon een degelijke film.

Briljante film. Vertederend, maar niet té zoet. Ongelofelijk acteerwerk vooral van Ronan en Pugh. Prachtig tijdsbeeld en ongelofelijk mooi hoe Gerwig zorgt voor een subtiele vorm van feminisme, het is zelfs dusdanig subtiel dat je het gewoon humanisme kan noemen.

De beste uitvoering van Little Women én één van de beste films van het jaar.

Jeetje wat een belegen film. Ik kon het met extreem veel moeite uitzitten. De structuur wil het iets minder saai maken. Maar het voelt allemaal zo ouderwets aan, wat het bronmateriaal ook is. Dat ik toch liever een eigentijdse versie had gezien met iets meer stijl en tempo. Heb ook nog steeds geen auteurschap in Gerwig herkend.

Ik ben sowieso fan van Saoirse Ronan, Florence Pugh en Greta Gerwig. En de film werd meermaals geprezen met de frustratie dat die regelmatig niet genomineerd werd bij filmprijzen (voor wat het waard is) of laat staan kon winnen. Hoge verwachtingen dus toen ik naar de film ging zien.

De film is vooral een verhaal en Greta Gerwig zet de personages centraal. Bovendien straalt het een stijl uit van romantiek en mooie kostumering. Maar dat is het niet, dit is het verhaal van 4 vrouwen die opgroeien met normen en waarde in een wereld van armoede en rijkdom met bepaalde verwachtingen die niet altijd stroken met hun dromen. 4 totaal verschillende vrouwen die gaandeweg hun eigen pad bewandelen. Greta Gerwig is er in geslaagd om ook mooi 4 personages neer te zetten die samen een familiale chemie uitstralen. Het zijn duidelijk zussen van elkaar, ondanks hun verschillen.

Je ziet de personages ook worstelen met hun dromen, idealen en normen en waarden. Eigenlijk schitteren de vier actrices (ook Laura Dern die ik hier beter vind dan in Marriage Story) op hun eigen manier. En opnieuw ben ik weer een beetje meer fan geworden van Saoirse Ronan en Florence Pugh die er wat uitsteken. Een film waar ik toch af en toe emotioneel van werd. Prachtig om te zien. Meer dan 2 uur genieten.

“Well, I believe we have some power over who we love, it isn't something that just happens to a person.”

Wat een schitterende film. Little Women is de zoveelste verfilming van het boek van Louisa May Alcott, maar Greta Gerwig drukt er wel echt haar eigen stempel op. Gerwig speelt met de verhaalstructuur, en de niet-chronologische vertelwijze werkt uitstekend. Heden en verleden lopen in elkaar over, en door het kleurengebruik, subtiele veranderingen qua kleding en kapsel en het fantastische acteerwerk blijft het allemaal goed te volgen. De regie en het script van Gerwig kan ik ook niet genoeg roemen.

De focus ligt duidelijk op de levens en de relatie tussen Jo en Amy March, en Pugh en Ronan zijn geweldig. Vooral de karakterontwikkeling die Amy doormaakt wordt indrukwekkend gespeeld door Pugh. Het ingenieuze script van Gerwig helpt haar daar ook bij. Amy en Jo zijn beide assertief, creatief en hebben een vrije geest, maar waar Jo hierin erg dogmatisch is en verkondigd dat ze geen man nodig heeft, daar is Amy wat pragmatischer. Amy’s beslissing om te trouwen met Laurie komt hier ook uit voort. Ze is verliefd, maar Amy zorgt door dit huwelijk er ook voor dat haar familie niets tekort komt. Chalamet is uitstekend als Laurie, en ook Streep, Dern en Watson zijn sterk op dreef. Er is al veel gezegd over het einde dat voor meerdere interpretaties vatbaar is, maar ik denk wel dat Alcott met dit einde zeer blij en tevreden was geweest.

Kostuumdrama's zijn vaak niet echt mijn ding, maar dit was wel mooi gefilmd en goed geacteerd door een cast met veel bekende gezichten.

Soms behoorlijk druk (wat wil je met 4 jonge zusjes in één huis) en de sprongen in de tijd zijn soms even verwarrend, maar al snel zit je goed in de film.

Ik kende het boek nog niet, maar zag dat er al heel wat filmversies van Little Women zijn geweest, waaronder noemenswaardige verfilmingen in 1949 en 1994. Aan de trailer van de laatste te zien zijn er veel overeenkomsten met deze versie, maar die kon wel een update gebruiken na 25 jaar.

Verder weinig op aan te merken.

Heeft de wereld behoefte aan weer een verfilming van de (blijkbaar) onverwoestbare klassieker van L.M. Alcott? In 1994 hadden we reeds een solide verfilming; in 2017 was er nog een miniserie en in 2018 een moderne update van het verhaal. Laten we er voor het gemak maar van uitgaan dat deze verfilming van Greta Gerwig de definitieve versie is. Want, hoe bekend het verhaal inmiddels ook mag zijn, dit is wel heel goed gedaan. De casting is subliem en het script steekt fraai in elkaar, met aandacht voor cruciale zaken die ik in de versie van 1994 in ieder geval niet heb gezien. Met het tempo zit het ook snor en de film ziet prachtig verzorgd uit, zonder te vervallen in mooifilmerij. Direct bij de openingsscene voel je dat het goed zit. Ik had er aanvankelijk eigenlijk helemaal geen zin in, maar uiteindelijk heb ik van de film genoten.

Goeie film over vier zussen die opgroeien in de tweede helft van de negentiende eeuw. Een mooi verhaal dat hier niet voor de eerste keer verfilmd wordt. Wellicht wat veilig allemaal, maar de film heeft wel de juiste toon en sfeer. Een mooie aankleding en uitstekend acteerwerk van de gehele cast. De wisselwerking tussen de twee periodes waarin de film zich afspeelt, loopt niet overal even lekker.

Ik ben niet echt bekend met het werk van Jane Austen, maar ben wel eens in dezelfde ruimte geweest als vrouwelijke familieleden verfilmingen van haar boeken aan het kijken waren. Kennelijk is Louisa May Alcotts Little Women meerdere verfilmd, dit is slechts de laatste in de reeks. Mijn indruk is dat het de Amerikaanse evenknie van Austens werk is. Veel drama om romances waarbij de dames hopen dat er een huwelijk uit voortvloeit; het boeit me eerlijk gezegd maar weinig.

Wat wel aardig is, is dat deze verfilming een extra laag aan het verhaal toevoegt, namelijk we beginnen en eindigen met schrijfster Alcott zelf, die model stond voor haar eigen hoofdpersone, maar in tegenstelling tot haar hoofdpersone nooit getrouwd is. De keuze van de hoofdpersone voor het huwelijk voelt geforceerd aan; het gaat tegen haar persoonlijkheid in en we krijgen zo weinig van het karakter van de bruidegom te zien dat het ongeloofwaardig aanvoelt. De eindscène waarin wordt uitgelegd dat de uitgever dit einde van het verhaal eiste, maakt dit beter te verteren.

Maar goed, zelfs dit maakt de film niet bepaald boeiend. Het ziet er verder wel verzorgd uit en het acteerwerk is in orde, maar ik verwacht veel meer. 1,5*.

Door de titel vreesde 'k dat het een beetje een vrouwenfilm ging zijn, maar de film viel heel goed mee. Toch wel een boeiend levensverhaal over de schrijfster en haar zussen/familie. De cast deed het ook uitstekend en kwam overtuigend over. Verder zag het er knap uit en ook de kostuums waren mooi.

De lange speelduur stoorde ook niet, hij verveelde zeker niet.

Door de lage verwachtingen viel de film reuze mee, heb me er prima mee vermaakt.

Ik ben minder enthousiast. Hoewel ik fan ben van de geweldige Saoirse Ronan kon de film me maar matig boeien. Een film die licht feministisch is en bij deze de klemtoon legt op vier levendige zussen met elk hun visie op de wereld en eigen persoonlijkheid. Zo is de één vrijgevochten, vindt ze het huwelijk een economische verbintenis en wil ze op eigen benen staan door als vrouwelijke auteur te slagen. De ander wil dan weer zekerheid en wil niets liever dan te trouwen met een rijke man.

Visueel is dit kostuumdrama prachtig met zijn mooie locaties, knappe decor en fraaie kostumering. Ook op de acteerprestaties is nauwelijks iets op te merken, iets wat niet mag verwonderen met zo'n sterrencast. Saoirse Ronan komt hier toch het best uit de verf al vond ik ook Laura Dern een mooie rol vervullen. Minpunt vond ik de rommelige flashbacks waarbij ik steeds even de aandacht verloor, al kon dat laatste ook aan het magere plot toegeschreven worden...

Ik krijg sinds kort ongewenste berichten in mijn 'privéberichten'. Weet iemand hoe je dat kunt blokkeren?

Vast bedankt.

Het gaat over vier zussen die langzaam volwassen worden en leren wat het echte leven is. Zo wordt een van de zussen arm naar heeft ze voor liefde gekozen. De ander heeft het lastig en wil schilder worden. Ze wilde eigenlijk trouwen voor geld maar heeft toch gekozen voor liefde. Helaas gaat een van de zussen dood. Zij is de jongste en de beste van alle vier. De vierde zus geloofd niet in het huwelijk en wil er op uit in haar eentje. Ze wil schrijver worden en werk er hard aan. Het hele verhaal gaat over de moeder en de vier dochters tot dat hun vader eindelijk thuis komt. Natuurlijk kan de film niet eindigen zonder de film goed af te laten lopen.

voor mijn hele review: Review Little Women

Little woman is al vele malen verfilmd. Of dit de beste is weet ik niet, maar hij is wel erg mooi gemaakt kan niet anders zeggen. Vooral de jaargetijden zijn bijzonder fraai gemaakt zoals de herfst in al zijn kleuren. Het verhaal schijnt goed te zijn gevolgd en juist dat vind ik erg jammer. Er had juist meer drama in gemogen maar kennelijk moest alles vooral lief worden gefilmd. Ook muzikaal geen ups and downs. Neem nu in incident met het wak. We zien het moment niet gebeuren. Bovendien zien we het mijlenver al aankomen met name om wat hij zegt.

Naast het brave verhaal zit er ook weinig logica in. Men volgt niet het boek op chronologische wijze nee we gaan 7 jaar terug wat nog wel wordt vermeldt maar daarna niet meer. Je raakt zo af en toe de draad kwijt. Waar zitten we nu? Gelukkig zien we de hoofdrolspeelster met kort en lang haar. Overigens speelt zij Saoirse Ronan een puike goede rol. De laatste 3 kwartier zijn het beste van de film.

Dan nog een speciale vermelding over het beeld. Ik wist niet wat ik zag tijdens kijken. Met regelmaat zien we kleine witte spetters! Op blu ray 2019!!! Wat is hier mis gegaan in de postproductie? Echt schandalig slecht afgemaakt al is het beeld en kleurgebruik wel goed. Geluid is goed maar niet uitzonderlijk. Leuk zijn de extra's met name het echte Orchard house is leuk om te bekijken.

Film 3,0

Beeld bd 3,5

Geluid 4,0

Extra's 4,0

Ik sluit me volledig aan bij Boneka's mening inclusief cijfer. Deze herwerking van Alcott's literaire klassieker is een visueel erg mooie productie, met een sterke cast. Een feministisch getint werk over de vier dochters van meneer March, elk met hun eigen persoonlijkheid. Maar tegen het eind van de film hou je van elk van hen. Ook veel harmonie : het is een verhaal waarin de mensen die je ziet op een zuivere oprechte manier met elkaar omgaan, en net daardoor vallen heel wat stukken op de enige mogelijke manier in elkaar. Je krijgt het gevoel dat je lot wordt bepaald door wie je bent en door hoe je met anderen omgaat.

Inderdaad. Enige groot nadeel is de chronologie. Doordat er geen duidelijke afbakening van verleden en toekomst is, vond ik de film vaak moeilijk chronologisch te volgen en raakte ook ik de draad kwijt. Het is namelijk verteld vanuit een tijdsneutrale positie. Ik had niet echt op het haar gelet daarentegen. Dat had anders met kleurgebruik makkelijk opgelost kunnen worden (de tijdssprongen, niet het haar haha). Voor nu is dit een erg knappe herwerking, maar het schreeuwt om een herziening.

Redelijk.

Saoirse Ronan en Florence Pugh acteren ijzersterk in een film waarbij ik mij in het slechte geval had geïrriteerd aan het eindeloze gekakel tussen zussen die wel eens op dezelfde knappe jonkheer verliefd worden e.d. Toegegeven, aan dat cliché valt er niet te ontsnappen, maar men heeft het wel zo kundig aangepakt dat het een vlot verteld geheel is geworden.

Het gekakel stoort niet - ik ben daar het acteerwerk dankbaar voor -, maar ook in regie is het allemaal vlot gemaakt. Als luie student heb ik ooit eens de eerste de beste stageplaats gekozen, wat mij 6 maanden in een feministische organisatie opleverde. De spaarzame echte problemen werden daar steevast overstemd door luidruchtige aanstellerij over non-problemen. Het is dan ook leuk om te zien dat men feministische sausjes beheerst doorheen een verhaal kan weven. Greta Gerwig heeft dat slim aangepakt. Dat de film dan uiteindelijk een tikkeltje te lang duurt, is niet eens zo erg.

3

Weer gekeken, blijft goed. Al is het wel vooral een warm bad door het tijdsbeeld, de cinematografie en de personages, niet omdat er nu zo'n geweldig plot inzit. Het is een soort makkelijke 'soap', om het even oneerbiedig te zeggen, wat het boek destijds natuurlijk ook min of meer was.

Ben vooral nog steeds fan van Saoirse Ronan, wordt tijd dat zij eens een Oscar wint, want vind haar persoonlijk een van de beste actrices van haar generatie met de grootste gunfactor. Hetzelfde geldt voor Timothée Chalamet.

De lof voor Florence Pugh begrijp ik dan weer niet. Ze trekt vaak een raar mondje, en ze moet een groot deel van de film een jaar of 13 voorstellen maar ze heeft de stem van een doorrookte bootwerker.

Normaal zie ik graag zulke films, maar deze is echt wel absurd flauw... Geen aanrader volgens mij.

Ondanks dat er al tig verfilmingen zijn uitgebracht, had ik nog nooit een versie van Little Women gezien. Het boek ook nog niet gelezen, dus ik liet me verrassen. Over het algemeen kijkt het best goed weg en dat komt vooral door een dijk van een sterrencast. Saoirse Ronan stond nog niet zo op mijn radar, maar ze deed het heel erg goed in de hoofdrol. Met de chemie tussen de personages onderling zit het ook goed. Hier en daar wat droog en voortkabbelend, maar het wordt gecompenseerd door het eerdergenoemde acteerwerk, enkele (emotionele) scènes die beklijven en de mooie uitstraling in de settings en kostuums. Grootste stoorzender was voor mij de niet-chronologische vertelwijze. Voor iemand die niet reeds met het verhaal bekend is, is het soms even goed schakelen of we nu naar een flashback of naar het heden zitten te kijken.

3*