Danger Close: The Battle of Long Tan (2019)

Aardige oorlogsfilm. Het verhaal is best realistisch en wordt aardig uitgewerkt. De opbouw is redelijk. Er is voldoende spanning en actie. Een minpunt is wel dat de actie vrij eentonig is en gaat daardoor al snel wat vervelen. Verder ziet de film er visueel goed uit met een goede aankleding en een prima soundtrack. Het acteerwerk is voldoende. 3.0/3.5

Persoonlijk vond ik dit een van de aardigste oorlogsfilms van de afgelopen maanden die ik gezien heb, niet het gewone wat heen en weer schieten maar ook een echt drama voor de betrokkenen die onder een kruisvuur van de vijand komen te liggen. De Amerikanen die met hun luchtmacht helaas voor de Australiers niet genoeg tijd voor hen kunnen maken zie je dus ook maar nauwelijks opdagen in deze film. Dat ondanks dat de meeste wereldburgers denken dat Vietnam een Amerikaans "avontuur" was. Dus niet, het begon allemaal met een land (Portugal en later Frankrijk) wat daar een kolonie had en dit langzamerhand niet meer onder 'controle' kon houden en de 'communisten' verafschuwden. Ach, overheersers uit den vreemde zijn nooit goed, dus ook niet voor de Vietnamezen.

De film krijgt van ons een ruime 7!

Best aardig. Het ziet er allemaal netjes uit en de cast doet het ook niet slecht. Het verhaal is helaas niet zo bijzonder, soldaten die vechten op het slagveld tegen de Viet Cong, zoiets hebben we al heel vaak gezien en maakt daardoor weinig indruk. Verder geen slechte film hoor, maar memorabel is het ook niet.

Degelijke Vietnamfilm over gestationeerde Australische en Nieuw-Zeelandse soldaten. Er is wel wat beters op de markt, maar dat neemt niet weg dat een kijkbeurt overbodig zou zijn. De actiescènes worden mooi in beeld gebracht en de aankleding is prima. Er is ook de nodige aandacht voor drama.

Dat dramagedeelte wordt jammer genoeg wat opgedreven met de soundtrack en wat heroïsche oneliners. De strijd wordt vrij accuraat weergegeven wat de intensiteit ten goede komt.

Filmpje met niet eens zo'n grote naam die waarschijnlijk bij het grote publiek een beetje onder de radar gebleven is. Vooral toch vanwege de behoorlijke kritieken en beoordelingen aangeschaft en gisteren met veel plezier bekeken.

De term Danger Close zegt al veel en zou net zo goed Broken Arrow genoemd kunnen worden waarmee ik de eerste overeenkomst met We Were Soldiers al vast heb gehad. Broken Arrow is een call-sign gebruikt wanneer troepen onder de voet gelopen worden en alle middelen van buitenaf opgeroepen worden. Danger Close omschrijft, dat zal vast geen verrassing meer zijn, het verhaal van Australische militairen op een patrouille buiten hun basis waarbij ze mede door onervarenheid, slechte afspraken, bonje in de hirarchische keten, en het gebrek aan goede ondersteuning ernstig in de problemen komen en hun contact met een numerieke meerderheid een strijd wordt op leven en dood, net als in We Were Soldiers.

Ontzettend sterke punten vind de film zeker in de actie, de speciale effecten, het visuele vlak van de omgeving en het kloppende materiaal en wapens. De Huey's, APC's, Phantoms en bijvoorbeeld het rare wapen de Owen Submachine Gun. Dan is de gekozen locatie en natuur fraai en wat zitten er soms plaatjes tussen met de ondergaande zon en troepen slechts silouehetten in hoog contrast. Dan is er de actie die er eigenlijk wel heel erg goed uitziet, uiteraard kan men tegenwoordig veel met CGI maar ook dat kost geld en het moet gezegd dat het er voor een film buiten de Hollywood begrippen er erg overtuigend uitziet en een beetje gruwel niet schuwt. Dan is een absoluut pluspunt de soundtrack die een fraaie mix is van verschillende stijlen en erg goed past. Net als in....juist, We Were Soldiers.

Minpunten? Ja, die zijn er wel. Zo is er erg weinig karakterontwikkeling, wie zijn het, waar komen ze weg enzovoort. En zo zijn de details die wel doorgevoerd worden van het ene ventje dat gaat trouwen, de kift tussen een paar anderen, en nog wat van dat soort dingetjes behoorlijk standaard zeg maar cliché. De gebruikelijke 'do's en don'ts' zijn er weer in de vorm van luid praten, je kop te ver uitsteken of midden op het slagveld rechtopstaande het terug vinden van je kameraden vieren en je zit eigenlijk in de gemiddelde oorlogsfilm die niet bijster scoort. Ook storend is dat die Noord Vietnamese troepen alleen maar rennend in beeld komen, net alsof die mensen niet normaal kunnen lopen.

Maar om Danger Close daar op af te rekenen is te gemakkelijk. Want de film is in de eerste plaats bijzonder sterk als spektakel, daarnaast wordt er prima met een jaren '60 sfeertje qua muziek gewerkt, dit in tegenstelling tot We Were Soldiers, en is er ook een zekere aanklacht die interessant te noemen is betreffende de steun die Team America bood aan andere landen. Wat mij betreft een prima Vietnam film en zeker een toevoeging in de collectie en een herkijk op termijn waard.

Aangename verrassing, deze eersteklas australische oorlogsfilm over een vrij onbekende veldslag op een rubberplantage in zuid-vietnam, op 18 augustus 1966. Bijzonder fraai in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail en een prachtig gebruik van slowmotion tijdens bepaalde aktiescenes. Het prima spel van de cast en de overtuigende aanpak qua materieel en production design maakt het helemaal af. Spannend, meeslepend en spectaculair.