The Outpost (2019)

Gisteravond gezien. Uiteraard indrukwekkend aangezien de film op waarheid is gebaseerd. In welke verhouding fictie en werkelijkheid is weet ik niet.

Voor de pauze voornamelijk kennismaken met alle spelers en het gevoel van nutteloosheid van deze outpost.

Na de pauze de beloofde aanval. Tja.... hoop geknal, paniek en een clubje die strategisch te gang ging. Vond het toch minder dan ik hoopte.

Meeste indruk maakte de aftiteling. Als je dan de foto’s van de echte manschappen ziet en de bijbehorende leeftijd waarop ze zijn overleden.... dan moet dat voor het thuisfront extra treurig zijn aangezien de doelstelling van hun post daar in zijn geheel niet is behaald .....

Deze week in de voorpremière gezien. Ik ben sowieso al blij weer eens een fatsoenlijke nieuwe actiefilm in de bios te zien. Wat is het aanbod schraal zeg. Maar daarbuiten was dit ook gewoon een prima film. Waargebeurd schijnbaar, mij zei het niks. In het eerste uur volgen we een groep soldaten in een kamp in Afghanistan in 2006, die op een plek ligt waar ze bijna dagelijks aangevallen worden. Ik moet zeggen, de groep zelf boeide me weinig, niemand die echt eruit sprong als persoonlijkheid. De rauwe actie, het kameraadschap-gevoel en de aanwezige spanning was wel oké. Het beste deel bewaren ze voor de laatste drie kwartier, als honderden Talibanstrijders het kamp aanvallen. Bruut en imponerend in beeld gebracht. Zonder overdreven heroïsme, zonder veel poespas. Gewoon zoals het denk ik is gebeurd. Dat ze een gewonde soldaat denken te redden en die dan later toch overleden blijkt. Zo'n laatste gedeelte maakt toch wel echt indruk op groot bioscoopscherm. En ik heb dus mezelf prima vermaakt, al had de film wat korter gekund.

3,5*

Vermoeiende en saaie film. Veel te veel acteurs die je niet uit elkaar kunt houden, er gebeurt op het begin bar weinig, behalve dat tot drie keer toe lol getrapt wordt en dan ineens worden ze “plotseling” beschoten. Terwijl ze op het begin letterlijk zeggen dat ze op een ongunstige plek zijn gestationeerd en heel kwetsbaar zijn. Hoe dom kun je zijn. En dan sneuvelt er weer iemand door de kogels of ontploft er iemand. En dan in het tweede uur is het alleen maar schieten. Dat gaat echt vervelen. Ik vraag me af hoevaak er fuck wordt gezegd in de film. Ik dacht dat South Park The Movie dat record had, maar deze film overtreft dat. Tot vervelens toe. Je kunt beter naar 1917 gaan. Andere oorlog maar wel een boeiende film. Deze Outpost was dat niet.

Prima oorlogsfilm. Het op waarheid gebaseerde verhaal wordt vakkundig uitgewerkt door Lurie. De opbouw is wel wat langdradig maar zorgt wel voor een onderhuidse spanning. De acteurs houden de kijker ook bij les. Het tweede deel is vol actie en spanning en sleurt de kijker mee in het geweld en chaos. Dit allemaal vakkundig in beeld gebracht. Visueel ziet de film er dik in orde uit. Het einde en aftiteling hakt er aardig in. Dikke voldoende. 3.5/4.0

Redelijke film over een Amerikaanse legerbasis die uitermate slecht gepositioneerd is in een dal omgeven door de Taliban. Typisch een gevalletje 'allemaal al eens eerder gezien', maar het kijkg wel gemakkelijk weg. Genoeg actie, vooral tijdens de tweede helft. En deze actiescenes zien er mede door het goeie camerawerk wel prima uit. De personages zijn nogal inwisselbaar.

Prima film, niks mis mee ondanks die negatieve verhalen(berichten). Goed gespeeld door die acteurs over weer een zinloze oorlog.

Ik heb het niet met deze film.

Over de stompzinnigheid van de hogere rangen, de bevelvoerders in oorlogen zijn al veel meer en vooral veel betere films gemaakt. Zo ook over de zinloosheid van oorlog - maar daar gaat deze overigens volgens mij dus niet echt over. Wel over 'helden', voor wat dat dan ook waard is. Patriottistisch gedoe - ook al zo zinloos. En verder veel misverstanden tussen de soldaten en de brave bevolking. Je zou je haast gaan afvragen wat de Amerikanen daar eigenlijk precies te zoeken hadden - als dat ook niet allang uitgekauwd was.

En na een heleboel geschiet en geknal, de onvermijdelijke aftiteling met de portretten van de 'echte' soldaten naast een stukkie film van de acteur in een herkenbare actie. Dan moet me van het hart dat ik de soldaten er gemiddeld toch een heel stuk sympathieker uit vind zien dan de acteurs die ze spelen. Dat maakt de hele film dan weer bijna de moeite waard.

Redelijke film. Beetje onsamenhangend. Alle karakters worden voorgesteld en daarmee was het eerbetoon compleet. Vervolgens zien we hoe het ze vergaat. Sommigen sterven en anderen zijn helden. Weinig nieuws onder de zon. Er zijn betere films in dit genre gemaakt.

Schokkend vond het commentaar van de overlevenden na de film. Kritiekloos naar de verantwoordelijke legerleiding. Elke randdebiel had kunnen weten dat een dergelijke Outpost onverdedigbaar is. Waarschijnlijk ingehouden kritiek omdat dergelijke films ondersteund orden door de US defensie.

Goede film hoor mensen. Vooral omdat je moet beseffen dat het waargebeurd is. Lees je eens in. Ook hoe mooi de film / boek in elkaar zit om nog even Keaton en nog een karakter in de film te vermengen terwijl dit een paar jaar eerder zich afspeelde.

“So how do we do our jobs and stay safe? We need to keep a good relationship with the locals. Respect keeps us safe.”

Toch wel een interessante film over een oorlogstragedie binnen het Amerikaanse corps die zich hadden gesetteld ergens in het noordoosten van ‘Afghanistan’. We volgen hier het Amerikaanse ‘Bravo Troop 3-61 CAV’, een leger unit die was gevestigd in het ‘Combat Outpost Keating’ gelegen bij de plaats ‘Kamdesh’. Dit is een waargebeurde strijd tussen de Amerikanen en 300 Taliban strijders die dankzij de hoge bergen (die het kamp hadden omringd) een goede aanvalspositie hadden. Een heftige strijd die hier keurig is weggezet door o.a. ‘Scott Eastwood’, ‘Orlando Bloom’ en de regisseur ‘Rod Lurie’. En uiteraard ook wel een beetje Amerikaanse glorie die ertegenaan wordt gedrukt.

Ik kan dit soort films wel waarderen, en ook de simulatie was goed gelukt. Al ben ik het wel eens over het feit dat de film simpel weg te lang duurt, een twee uur waarvan je eigenlijk constant een beetje naar dezelfde beelden zit te staren, wanneer men word aangevallen (bijna dagelijks) en dan dat ze schuilen achter de humvee’s en met wat terug vuren winnen ze de strijd, de ruzie en het gekloot tussen de manschappen was wel geinig al is het voornamelijk actie. Ik ben daar vaak wel voor te vinden, ik hou zelf van actiefilms maar twee uur was best lang.

Qua cast zat het wel snor, ‘Scott Eastwood’ deed een prima rolletje en ook ‘Orlando Bloom’ was prima, alleen zat hij niet heel lang in deze film als ’Keating’. Voor de rest deed ‘Caleb Landry Jones’ het best goed in de film. Ik vind het overigens altijd wel lastig, bepaalde acteurs te schatten hoe deze het doen in zulke films omdat het voornamelijk vuurgevechten zijn en ze geen hoog zinnige acteerprestaties hoeven neer te zetten.

Het waargebeurde verhaal trof op het einde nog wat foto’s van de overleden soldaten met daarbij hun leeftijd. Als je dan ziet dat sommige 22 (mijn huidige leeftijd) en zelfs eentje 21 is, dan slik je dubbel en weet je hoe hard zoiets kan zijn, jongens in de bloei van hun leven zul je bijna zeggen. Ook werd hier een nummer van ‘Rita Wilson’ getoond, althans zij zong het op het einde maar voor mij had dit nummer meer impact tijdens de film werd dit bijvoorbeeld gezongen door een soldaat zelf.

Dus ja, het is eigenlijk wel een typische oorlogsfilmpje als je het zo bekijkt maar ik heb me er prima mee vermaakt verder. Ook wel wat heftigere scenes zoals op de brug dat er eentje vol geraakt word door een RPG, dat zijn wel de betere scenes van de film. Een harde film over een waargebeurd verhaal, keek er al wel wat naar uit maar heeft me echt prima vermaakt.

3.5*

Een film over de Amerikanen in Afghanistan is niet nieuw en dat was ook te zien. We zien een lange aanloop naar een onvermijdelijke belegering en eigenlijk is het gewoon afwachten totdat de grote aanval komt.

Ik vraag me echt werkelijk af wie er bedenkt om een kamp op zo'n plek neer te zetten. Dat de Amerikaanse legerleiding hier wel een tikje op z'n kop krijgt is niet meer dan logisch. Het had alleen wel een harde dreun mogen zijn gezien de vreselijke ontwikkelingen die je als kijker voorgeschoteld krijgt.

De aanval zelf is prima weergegeven. Sowieso is het een vermakelijke film, helaas wel zonder memorabele momenten. Veel personages maakt het geheel meestal niet beter en dat was ook nu het geval. Sommigen sneuvelden zo snel dat je geen idee had wie het was als je zijn naam hoorde. Echte uitschieters qua acteerwerk zijn er weinig, al viel Caleb Landry Jones me wel positief op.

Voldoende, prima vermaak!

Een explosief gebeuren, maar ondanks een boel kabaal geenszins indringend. De typische Hooah-army-guys, niet gehinderd door enige persoonlijkheid, worstelen zich in loom tempo door een conflict dat wordt gedomineerd door matige CGI. Een film die uitstraling mist, zowel visueel (een wat afwijkender kleurenpalletje doet al wonderen, dit was wel erg veilig en clean) als in de performances. Zo degradeert het zichzelf tot standaard actie vertier.

Een fijn laatste half uur maakt dit toch een best aardige film. Hoewel de eerste ander half er nauwelijks voor hebben gezorgd dat het de kijker boeit wie overleefd en wie niet. Het gros van de karakters wordt vrij irritant neergezet en van enige binding met de personages is nauwelijks sprake. Eenheidsworst. Daarnaast is de vertel structuur niet helemaal lekker. Scènes vloeien niet goed in elkaar over en het is wat hak-op-de-tak.

Prima rol van Caleb Landry Jones trouwens. Die steekt er wel bovenuit. Al is in het land der blinden eenoog koning natuurlijk.

3,0*

Matig.

The Outpost is eigenlijk het meest typerende voorbeeld van een Amerikaanse oorlogsfilm. Zo simpel en lomp als het maar kan, volgecast met crew waarvan je vooraf totaal niet vreemd opkijkt dat ze erin zitten. Eastwood bijvoorbeeld, The Outpost is een film waar hij precies inpast. Sterke, stoere macho's dus.

Qua inhoud is deze film behoorlijk leeg en ik betwijfel of Lurie oprecht geïnteresseerd was in de achtergrond van de film. Als lompe actieregisseur is hij ook niet de meest logische keuze voor deze film. Alles voelt dan ook niet erg geloofwaardig aan. Een voorbeeld is dat alle leden van de Taliban als domme mensen worden neergezet met enkel "Allahu akbar" als dialoog.

En op z'n beurt worden de Amerikanen allemaal als stoere, flinke jongens neergezet die heel veel om elkaar geven en veel eer kennen. Mietjes of scumbags zitten er (uiteraard) niet tussen. Oorlog is namelijk erg stoer. Prima hoor, maar als je dan ook met een waargebeurd verhaal boven je naam rondloopt, maak het dan iets subtieler.

Visueel verder ook veilig. Mak filtertje en een gedurende de eerste helft saaie actiescenes. Editing is ook ondermaats. Overigens is de volledige eerste helft saai. Erg clichématige dialogen en stoere praat die nooit weet te boeien. De serieuzere momenten zijn gênant en de gebeurtenissen saai. Er is eigenlijk niks dat echt weet te overtuigen tijdens het eerste uur.

Dat verandert tijdens het tweede uur, waar Lurie eindelijk zijn regiekwaliteiten weet te bewijzen. De actie wordt uitzonderlijk goed en intens in beeld gebracht. Lurie slaagt erin je een gevoel te geven alsof je er echt bij bent. Camerawerk is erg sterk en met het geluid wordt goed gespeelt. Dit zorgt er allemaal voor dat de film niet compleet rampzalig eindigt, en dat het op z'n minst wel iets heeft waar je wel van kan genieten.

Want als je op inhoudelijk niveau gaat beoordelen krijgt deze film een dikke 1. The Outpost is een film die gemaakt lijkt te zijn door simpele zielen. Iedereen wordt heel beperkt afgeschilderd, de personages boeien niet en de eerste helft is volledig inwisselbaar. Dankzij een sterk oorlogsgedeelte tijdens de tweede helft is het cijfer niet lager, maar Lurie kan het voortaan maar gewoon bij lompe, normale actiefilms houden en van het oorlogsgenre afblijven.

Aardige oorlogsfilm in de lijn van Black Hawk Down. Veel chaos en vooral nadruk op overleven in de hitte van de strijd.

Scott Eastwood (de zoon van) en Caleb Jones spelen fijne rollen en de meest markante personages. Er zitten teveel andere soldaten in die je niet leert kennen. Met een speelduur van 2 uur had daar meer in gezeten door wat meer keuzes te maken en sterkere dialogen te schrijven. Het aantal "fucks" is nog hoger dan de body count. Sympathie krijg je niet perse voor de mannen door het lompe gedrag onder elkaar. Kameraadschap lijken ze bijna te schuwen.

In het begin zie je wat schermutselingen maar met de grote aanval wordt de film erg intens. Goed in beeld gebracht en je voelt de spanning elke keer als iemand een levensgevaarlijke sprint moet trekken.

Het valt ook mee dat zo'n duidelijk door defensie meegefinancierde/bevoorrade film tussen de regels door toch aardig wat kritiek op de legerleiding heeft. Want dit is een soort Hamburger Hill, in dit geval een vallei des doods. De strijd die erom geleverd is was toen al zinloos.

Wat ik me wel afvroeg is of ze niet massaal boobytraps hadden kunnen plaatsen rondom het kamp.

Bedenkelijk toch hoe de Amerikaanse legeroverheid er toe kwam zo'n strategisch slecht gelegen waakpost op te stellen.

Naar een waar gebeuren aldus, deze film die in het eerste uur, zeg de kennismakingsronde, volgestouwd met flauwigheden onder de manschappen, flirt met de verveling.

Nadien is de strijd van een heel ander kaliber, een ware ode aan deze Amerikaanse oorlogshelden.

Deze waargebeurde Oorlog / Drama film die zich afspeelt in Afghanistan, zag ik voorbijkomen op "Film1" en leek me wel interessant en "The Outpost" van regisseur Rod Lurie (vooral bekend om zijn Actie / Drama film "The Last Castle (2001)") is er één die je als kijker niet licht zal vergeten, net zoals de andere waargebeurde Afghanistan films "Lone Survivor (2013)" en "12 Strong (2018)".

In 2009 werden 53 Amerikaanse soldaten in Afghanistan gestationeerd om de in een vallei liggende "Keating", de meest gevaarlijke buitenpost ter wereld, te verdedigen. Onder constante dreiging van de Taliban ondersteunen de militairen de lokale bevolking bij maatschappelijke projecten. Als de Taliban ontdekt dat de basis gesloten wordt, willen ze nog een laatste statement maken. Met honderden strijders wordt "Keating" onverwachts aangevallen en moet de kleine groep Amerikaanse soldaten zichzelf zien te redden.

Ondanks de constante dreiging van de Taliban, proberen de militairen het respect en het vertrouwen af te dwingen bij de lokale bevolking door hen bij verschillende projecten te ondersteunen. Er worden geregeld vergaderingen belegd waarin overlegd wordt met de ouderlingen van de verschillende bevolkingsgroepen. Maar, er is op de achtergrond de constante dreiging van de ultieme aanval van de Taliban, meermaals aangekondigd door de tolk op de buitenpost, te weten Mohammed (Sharif Dorani).

We zien de eenzaamheid van de soldaten, hun eigen typische jargon en we beleven bijna zelf ook de constante dreiging (met name beschietingen) waaronder die mannen hun werk moeten doen. Elke dag kan hun laatste zijn, ze bewandelen een dun lijntje. Want wat gebeurt er als de Taliban eindelijk komt? Redden ze het met manschappen en de munitie? En hoe zit het met steun vanuit de lucht?

Als eerste bevelhebber zien we kapitein Keating (Orlando Bloom in een korte rol), die zijn mannen op waardige en eerlijke wijze hun opdrachten geeft. Na zijn dood (komt om bij een transport die verkeerd afloopt) wordt het kamp naar hem vernoemd. Zijn opvolger in het inferno laat ook snel het leven en dan is het de beurt aan kapitein nummer drie, Sylvanius Broward (Kwame Patterson). Als deze na een paar dubieuze beslissingen van zijn functie wordt ontheven, is het de beurt aan het duo Clint Romesha (Scott Eastwood) en Andrew Bundermann (Taylor John Smith), te weten een staf sergeant en een luitenant die hun eigen mannen door en door kennen. Een bataljon waarin bijvoorbeeld specialist Ty Carter als eenling een aparte rol inneemt. Is het een verloren zaak of zullen soldaten Josh Kirk (Jack Kesy), Clint Romesha en Ty Carter door hun inspanningen stand kunnen houden?

Wanneer de grote aanval zich eindelijk aandient, zien we de ware hel van oorlog voeren. Up close en zeer personal. De doden en gewonden vallen bij bosjes en we zien de kameraadschap en de sentimentaliteit tussen de soldaten onderling. Bij het scheiden van de markt en na het tellen van de slachtoffers, kan de balans worden opgemaakt. Dit bataljon, de "Bravo Troop 3-6-1 Cavalry", zal uiteindelijk de meest onderscheiden legereenheid worden, met onder andere een Medal of Honor voor twee nog levende / dienende soldaten, te weten Clint Romesha en Ty Carter.

Oorlogsfilms hebben nogal de neiging om voornamelijk de entertainende component naar de voorgrond te brengen en te weinig respect te bieden voor de soldaten die de concrete feiten destijds echt hebben meegemaakt. Dat is helemaal anders met "The Outpost". De oorlogsfilm van regisseur Rod Lurie vertelt het verhaal van de "Slag bij Kamdesh" immers op een erg waarheidsgetrouwe manier. Daarbij schenkt de filmmaker veel aandacht aan de soldaten die er destijds hun leven en moed gaven. Daardoor kom je als kijker erg dicht bij de personages, die stuk voor stuk tonen hoe moedig ze wel niet zijn. Het is bijzonder om te zien en te beseffen dat nagenoeg iedereen zich volledig smeet, terwijl op voorhand al leek vast te staan dat buitenpost "Keating" een onverdedigbaar fort was.

Door het goede acteerwerk komt alles wat gebeurt in "The Outpost" vanzelfsprekend nog dichterbij. Scott Eastwood speelt de beste rol die hij ooit voor zijn rekening nam en maakt echt indruk als de stoere en heldhaftige sergeant Clint Romesha. Scott Eastwood is geknipt voor dit soort rollen en zet het bovendien op een erg geloofwaardige en respectvolle wijze neer. Hetzelfde kan je zeggen van Caleb Landry Jones, die zich echt helemaal smijt als de ietwat vreemde soldaat Ty Carter. Verder zie je onder meer Orlando Bloom, Jack Kesy, Milo Gibson, Alexander Arnold en Jacob Scipio als dappere soldaten de revue passeren.

Er zijn doorheen de recente geschiedenis heel wat veldslagen geweest die ook wij als gewone mensen niet mogen vergeten. Daar is de "Slag bij Kamdesh", een oorlogsfiasco dat eigenlijk nooit plaats had mogen vinden, er voor de volle honderd procent één van. 
Onderzoek naar de "Slag bij Kamdesh" bewees ook het falen van de Amerikaanse legerleiding. Alle overduidelijk onverdedigbare buitenposten moesten meteen gesloten worden. Een kwestie van "Too Late Too Little? Jazeker, want vanaf minuut één staan je nekharen overeind bij het zien van deze dwaze exercitie. Het is nog een wonder dat soldaten van buitenpost "Keating" het überhaupt wisten te overleven. Een intense kijkervaring. Oorlog in het echt en door de ogen van helden.

Niet goed.

Zoveelste actiethriller over een bende heroïsche macho's die stand (moeten) houden tegen terroristen, ditmaal in een ongelukkig gelegen buitenpost. Macho's van dienst zijn onder meer Scott Eastwood en daar is veel mee gezegd: dat is lomp acteerwerk gegarandeerd.

De film vordert in cirkeltjes naar de onvermijdelijke (definitieve) confrontatie met de taliban, maar ik kan niet zeggen dat ik op dat moment meer dan drie soldaten een naam kon geven. De finale is wel oké, maar kan zich niet meten met vergelijkbare films als 12 Strong of Lone Survivor.

2

Vrije recente titel waar ik al enigszins van begrepen had dat het geen hoogvlieger betreft. De film toch aangeschaft in een actie van 3 voor de prijs van 2 en gisteren maar even aangegrepen om te kijken.

En het moet gezegd dat de film het bepaald niet van zijn openingsfase moet hebben. Na de aankomst van een aantal militairen in Camp Keating arriveert. Een erg fragmentarisch beeld van stoere mannen gedrag komt naar voren, daarnaast zijn er meerdere incidenten met de CO'S die uiteraard bij het verhaal horen maar eigenlijk weinig toevoegen. Het zal een combinatie geweest zijn van de kwaliteit en dat ik me er niet goed op kon concentreren, maar die eerste fase is ronduit cliché, chaotisch, fragmentarisch, en maakt erg weinig indruk.

Gelukkig luidt de komst van captain Yllescas een betere fase in waarin opgebouwd wordt naar het onvermijdelijke, namelijk de aanval op Outpost Keating. Sterk en alarmerend is in die zin ook de Hadji die wordt betrapt al filmend op de compound. En die eindfase, vanaf dat de basis onder vuur ligt, stijgt de film toch behoorlijk in kwaliteit en kan gesteld worden dat dit het geen is waar The Outpost om draait, en dat is geweld, actie, rondvliegende kogels en ontploffingen.

De cast is voor mij redelijk onbekend buiten Eastwood en Bloom om, maar voldoet. En zoals ik al zei moet de film het absoluut niet van het begin nog de karakters hebben, sterker, de film komt zelfs te kort op dat vlak. Gelukkig trekt de film over de helft behoorlijk bij voornamelijk door het iets rustigere tempo en de stevige actie die goed neergezet wordt qua speciale effecten, camerawerk en montage. Een topfilm is The Outpost zeker niet, maar een voldoende is meer dan op zijn plaats.

Een Amerikaanse eenheid in Afghanistan probeert een voorpost aan het front in Afghanistan met hand en tand te verdedigen. Gebaseerd op een ware gebeurtenissen zoals die zijn opgetekend in een boek van Jake Tapper en de epiloog is een eerbetoon aan de geportretteerde soldaten. Jammer dat ze er als personage behoorlijk karig vanaf komen in het banale scenario van Paul Tamasy en Eric Johnson. Ondanks enkele grote namen in de cast ontstijgt dit nooit het niveau van een B-actiefilm.

Man, man, juist gezien en ben nog aan 't bekomen... Wat een zinloze horror! Wie daar de opdracht voor gaf mogen toch zwaar gestraft worden volgens mij! Maar prachtig verfilmd, alsof ge er mee tussen zit.