Falling (2020)

Tof dat Lance Henriksen op tachtigjarige leeftijd nog de kans krijgt zo'n sterke rol neer te zetten. Alhoewel zijn personage absoluut een hufter van jewelste is, zonder noemenswaardige goede kwaliteiten. Hij trekt in ieder geval de hele film naar zich toe, mede omdat de overige personages niet zo heel goed uit de verf komen. Viggo Mortensen doet het hier beter als regisseur dan als akteur; zijn personage, de homofiele zoon van Henriksen, vervalt iets teveel in maniertjes en is te passief om geloofwaardig over te komen. Niettemin is de dynamiek tussen de twee mooi om te zien en vooral de laatste scene die de twee delen is prachtig. Let overigens ook op de leuke cameo van David Cronenberg.

Tijdens het kijken naar de film vroeg ik mij herhaaldelijk af in hoeverre regisseur en hoofdrolspeler Viggo Mortensen zijn film gebaseerd heeft op eigen ervaringen. Het beeld dat hij van zijn filmvader schetst is bepaald niet positief. In een interview zegt hij dat zijn film zeker raakpunten heeft met zijn eigen jeugdervaringen, maar dat de film geen autobiografisch werk is. Als aan het einde van de film de tekst in beeld verschijnt dat de film is opgedragen aan zijn ouders, vermoed ik dat de film inderdaad niet puur autobiografisch is.Tenzij Mortensen beschikt over een cynisch gevoel voor humor natuurlijk.

In Falling draait het om disfunctionele verhoudingen binnen een gezin. Interessant is de manier waarop het gezin onder de loep wordt genomen. Dat gebeurt door herinneringen van de gezinsleden. Herinneringen zijn natuurlijk bedrieglijk en gebeurtenissen worden door de personages dan ook op hun eigen subjectieve manier beleefd. Die verschillende zienswijzen brengen levendigheid in het verhaal dat daardoor boeit maar verder ook weer niet heel exceptioneel is.

De film richt zich vooral op de verhouding tussen vader en zoon. De autoritaire Willis (een uitstekende Lance Henriksen), die de wereld driftig trakteert op zijn ultraconservatieve kijk op de dingen. En zijn zachtmoedige zoon John (Mortensen) die met engelengeduld alle beledigingen en grofheden ondergaat. Het kijkt soms wat ongemakkelijk.

Tegenover de présence van Henriksen steekt Mortensen wat bleekjes af. Dat is deels begrijpelijk want dat brengt de onderdanigheid van zijn rol met zich mee, maar ligt voor een ander deel ook aan zijn manier van acteren. Die is erg gepolijst en bestudeerd, terwijl Henriksen veel aggressiever, robuuster en natuurlijker acteert. Mortensen is geen partij voor Henriksen.

De film springt heen en weer tussen verleden en heden. Het lukt regisseur Mortensen daarbij goed om al die gekleurde herinneringen tot een vloeiend geheel te kneden zonder dat de kijker last heeft van die kleuringen. Hij hoeft zich niet te vermoeien met bespiegelingen over waarheid en leugen. Het maakt ook niet zoveel uit welke herinnering of welke visie de juiste is. De film houdt zich meer met het menselijke aspect daarachter bezig. Met de (on)mogelijkheid om vergevingsgezind te zijn bijvoorbeeld. Of met het moeizame gevecht om onvrede, verdriet en pijn onder ogen te zien.

Falling is redelijk boeiend, af en toe wel wat clichématig, maar in het algemeen goed kijkbaar.

Het contact tussen John Peterson [Viggo Mortensen] en zijn vader Willis [Lance Henriksen] is verslechterd, deels door de dood van Johns moeder, maar ook omdat Willis zeer ongelukkig was met het feit dat zijn zoon een relatie heeft met Eric [Terry Chen] en dat zij Mönica [Gabby Velis] adopteerden en opvoeden als hun dochter. Maar wanneer Willis op zoek gaat naar een woning om zijn laatste levensjaren door te brengen, logeert hij enige tijd bij John en Eric. Willis is dementerend en omdat hij nooit een blad voor de mond neemt leidt dat soms verwarrende, maar vaak pijnlijke situaties waar John en zijn gezin zo goed mogelijk mee proberen om te gaan. Mortensens debuut als regisseur en scenarist is opgedragen aan zijn broers en is deels gebaseerd op de ervaringen met zijn eigen ouders, die allebei aan dementie leden. Henriksen (die grossiert in schurkenrollen) is een aangename verrassing als de nukkige, verwarde vader en er is een fraaie, maar jammer genoeg kleine bijrol voor de onvolprezen Laura Linney als Johns zus. Het scenario is echter wat te conventioneel en te braaf om te beklijven.

De film begint sterk en veelbelovend maar daarna zakt de film wat in, enerzijds door de verwarrende flashbacks zodat niet altijd direct duidelijk is wie wie is in het verhaal dat op en neer blijft springen tussen heden en verleden en anderzijds doordat we een Clint Eastwoord-achtige film krijgen over een oude, conservatieve, nukkige, horkige en zeer grofgebekte man en de relatie met z’n homoseksuele zoon die echter maar geen dramatische wending krijgt waardoor de film de indruk wekt vooral autobiografisch te zijn. De constante stroom van scheldpartijen uit de mond van de oude man over z’n kinderen en kleinkinderen als mietjes en over z’n echtgenoten als hoeren zijn misschien vermakelijk maar worden ook eentonig door het gebrek aan ontwikkeling. Je gaat je steeds meer verbazen dat de kinderen hem blijven steunen en verzorgen terwijl ze nonstop worden beledigd en zelfs geslagen en de film maakt niet duidelijk of dat komt doordat de oude man wat dementerend is of dat de liefde voor je ouders onvoorwaardelijk moet zijn.

Goeie film over een bejaarde man die een week op bezoek gaat bij zijn zoon en diens gezin. Hoe de familie omgaat met het gedrag van de man levert genoeg goeie scenes op (alhoewel soms ietwat te dik aangezet). Een prachtrol van Lance Henriksen waarbij je toch wat sympathie voor de klootzak krijgt en waarbij de flashbacks een mooi, geheel beeld vormen. Een fraai regiedebuut van Viggo Mortensen.

Goed drama. De oude chagrijnige vader speelt geweldig. Lekker bot en grof.