Les Plus Belles Années d'une Vie (2019)

Wat een slappe en bij tijd en wijle ook amateuristische prent. Als dit niet van Lelouch was geweest of iets te maken had met zijn klassieker hadden we hier nooit van gehoord, laat staan dat het ooit gefinancierd was geweest. Mooiste beelden en sequenties zijn decennia geleden geschoten, wat het contrast met de techniek, het spel, de decoupage en inhoud van 'nu' nog schrijnender maakte.

Anne [Anouk Aimée] en Jean-Louis [Jean-Louis Trintignant] hebben elkaar sinds hun affaire, ruim 50 jaar geleden, niet meer ontmoet. Anne staat nog volop in het leven: ze heeft een winkeltje in een pittoresk dorpje en haar dochter Françoise [Souad Amidou] woont op een steenworp afstand. Totaal onverwacht loopt Antoine [Antoine Sire], de zoon van Jean-Louis, opeens de winkel binnen. Jean-Louis woont sinds kort in een verzorgingshuis waar hij zich vastklampt aan zijn liefde voor poëzie en zijn herinneringen aan Anne, de grote liefde van zijn leven. Antoine hoopt dat Anne bereid is Jean-Louis te ontmoeten, in de hoop dat het zorgt voor een permanente opleving, zowel geestelijk als lichamelijk.

Vervolg op Un Homme et une Femme (1966) en als je die film niet gezien hebt is het lastig om de context van dit verhaal te begrijpen. Wat meteen opvalt is dat de zwierige, romantische stijl van het origineel is vervangen door een sobere, maar evenzo goed uitgedachte cameravoering. De introductie van Trintigant, tijdens een geheugenspel in het verzorgingshuis, is meesterlijk gefilmd en gespeeld en tegen het einde is er een fantastisch trackingshot - gefilmd in de jaren '70 - dat een ode is aan Parijs en de liefde in het algemeen en een genot is voor iedereen die meer van Parijs heeft gezien dan de toeristische trekpleisters.

De dialogen tussen Aimée en Trintignant zijn volledig naturel, alsof het een ter plekke gefilmde hereniging is tussen twee vrienden die elkaar decennia lang niet hebben gezien. Het relativeringsvermogen van zowel de regisseur als zijn karakters zorgt bovendien voor een aangename dosis humor en het feit dat ook Amidou en Sire (destijds kleuters) terugkeren in hun rollen, maakt dit een extra aangename studie naar het belang van de liefde, alsmede de herinnering daaraan, in wat alsnog 'de beste jaren uit een leven' zouden kunnen zijn.

Heerlijke romantische film over echte liefde maar nogal postmodernistisch ook over wat echt en wat niet echt is: is onze herinnering waarachtig, blijven we dezelfde persoon als we ouder worden, is wat Jean-Louise vertelt de waarheid of liegt hij weer een verhaal of gedicht bij elkaar of is wat we zien zelfs allemaal slechts zijn dromen als hij op het bankje in slaap valt? Naarmate de film vordert worden de grenzen tussen echt en niet echt op fraaie wijze steeds diffuser maar één ding blijft overeind: liefde is wat het leven waard maakt.

Lelouch, man. Je hebt "Un Homme et une Femme" nog mooier en onvergetelijker gemaakt...

Heerlijke mix tussen "heel lang geleden" en "wat er in het leven nog rest" in onvervalste Lelouch-stijl.

Genieten van de romantiek, de nostalgie, het dialoogwerk, de muziek... en ook van twee onvergetelijke acteurs.

Hou er van.