L'Homme Qui Plantait des Arbres (1987)

Mee eens, en wat mij betreft zonder het - je - tussen haakjes. Zo worden ze tegenwoordig zelden meer gemaakt. Ambachtelijk creatief en wonderschoon. Moest ook bij de soberheid qua kleurgebruik aan

Chronopolis denken, ook al zo'n verrassend juweel (Dito van de jaren tachtig) en dat eveneens mijlenver weg staat van de huidige meestal te perfectionistische computeranimaties waarbij je dikwijls warmte en visuele creativiteit mist. Voor mij was dit filmpje zonder meer bizonder en een verademing. En een

erg mooi en knap gemaakt meesterwerk!

Technisch een erg knappe animatiefilm die met zijn wazige winderige contouren erg sprookjesachtig en mysterieus aandoet. Ondanks de zandkorrelige structuren en bruingrijze kleuren met een zeker oog voor detail. De korte animatiefilm is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jean Giono. De eenheid met de natuur staat centraal en de filmt ademt een positieve boodschap uit door het leven te promoten.

Mooi staaltje van hoe een animatiefilm eens op een andere hoogstaande manier kan geproduceerd worden in plaats van de vele Pixars en Disneys die we meer gewend zijn. Deze L'Homme Qui Plantait des Arbres is mooi in al zijn eenvoud. Less is more.

Herkende meteen de warme, ietwat zangerige stem van Philippe Noiret en keek meteen ook bewonderend naar de mooie, impressionistische, binnen het verhaal van grijs naar pastelkleurig evoluerende, schetsen en tekeningen.

Een heel positief verhaal trouwens dat een ode brengt aan inzet en liefde voor de natuur en terloops nog eens sneert naar commercialisering en industrialisatie, waaraan deze keer op het nippertje werd ontsnapt.

En inderdaad, ook mooi contrast met de twee wereldoorlogen uitgelokt door mensen, totaal verschillend van die eenvoudige, brave, klaarziende en -denkende herder,