Dangerous Minds (1995)

Michelle Pfeiffer maakte zich waar in prestigeproducten als Dangerous Liaisons, The Fabelous Baker Boys en Love Field - voor deze drie films werd ze ook genomineerd voor een Oscar. Maar Pfeiffer zij ook geen nee tegen het lichte werk, zoals Grease 2, Batman Returns (als Catwoman) en Dangerous Minds. Dangerous Minds is misschien wel één van haar grootste kaskrakers tot op heden. Het is een ietwat moraliserend verhaal vol stereotiepe personages, maar weet ergens toch nog te pakken. Boodschap is dat sociale milieus niet per se determinerend hoeven te zijn, en dat het niet onmogelijk is om zich aan deze invloeden te onttrekken. Dangerous Minds werd tot blockbuster gestuwd dankzij de Coolio-hit Gangsta's Paradise (geschreven door Stevie Wonder), die wereldwijd de top tien haalde. De volledige soundtrack mag er ook zijn...

Wel een goeie realistische film!!

Michelle acteerd goed.

Verrassend sterke film ondanks de typische ogen-dicht verhaallijnen. Pfeiffer doet het goed. 3,5*.

Ik had hier nog geen stem aan gegeven? Komt me ergens wel mooi uit ook, want de eerste keer dat ik 'm zag vond ik 'm erg goed, maar toen ik laatst weer eens 'n stukkie zag, bleek ie het niveau te hebben van een EO-film! "Laten we het toch maar doen, kan ook niet slecht voor ons zijn!" en iedereen die achter die woorden van een van hun klasgenoten aanloopt . Te voorspelbaar en te onrealistisch. Als ze zo gemakkelijk bij te kleien zijn, zijn deze 'geesten' helemaal niet zo 'gevaarlijk.'

Michelle Pfeiffer is het enige goeie aan de film, wat hem nog net een een en 'n half waard maakt.

De zoveelste probleemklas-film (het is bijna een genre an sich) met ditmaal Pfeiffer die de strijd aangaat. Zeer standaard weer allemaal met zo'n beetje alle cliché's bij elkaar. Voorspelbaar met soms zelfs tenekrommend sentiment.

Trok destijds extra veel bezoekers ivm de videoclip-hit van Coolio, die overigens veel leuker is.

Vroeger vond ik dit een hele stoere film, natuurlijk door Raul en Emilio en de andere schoffies van de straat die Dangerous Minds bekleden. Laatst voor het eerst sinds mijn vroege tienerjaren herkeken en vond het, gedreven door nostalgie, nog steeds vermakelijk. Eigenlijk is het allemaal niet al te best, filterdun verhaal en niet hoogstaand geacteerd. Maar goed, ook het verleden telt mee in je beoordeling.

3,5*

What can I say,.. Dangerous minds is best een mooie film. Goede cast, overtuigende leerlingen en een lerares met het hart op de juiste plaats. Toch ontbreekt er iets. Ik kan er niet de vinger op leggen wat nou precies, maar het wist me niet zo te boeien als bijvoorbeeld 'Freedom Writers'. Zou het dan toch door Pfeiffer komen? Ik weet het niet. Voor mijn gevoel kakte het net iets te vaak in.

Dangerous Minds, een gouwe ouwe uit de 90's. Het concept is al meer gebruikt in films. Een leraar ontfermt zich over een klas jongeren uit de rand van de maatschappij die naar school gaan met op voorhand al de intentie dat ze er toch niets mee kunnen doen. Maar anno 1995 was dit concept nog vrij nieuw, pas later kwamen er dergelijke films bij. De film zelf biedt ook niet meer dan de perikelen van enkele leerlingen, ondertussen al vrij cliché. Tienerzwangerschap, drugs, geweld, gangs, arme buurten, ... Anderzijds is dit ook wel werkelijkheid en moeilijk anders weer te geven. Maar de film is vrij fragmentatisch (of hoe je het ook noemt) opgemaakt. Niet moeilijk dat hier later een tv-serie van gemaakt is. Maar de acteurs doen het nog niet zo slecht, en ik hou wel van die gangsta-rap soundtrack. De film is wat jeugdnostalgie, maar eigenlijk zo slecht nog niet.

Prima film die me deed denken aan Freedom Writers, een film met een soortgelijk verhaal. Nu is Michelle Pfeiffer de klos om een klas die nergens naar wil luisteren aan de praat te krijgen.
Ik hou van dit soort concepten, mits goed uitgewerkt uiteraard. Gelukkig is dat in orde en boeit de film van begin tot eind!
Mooi om te zien is het traject dat Pfeiffer's personage aflegt voordat ze het redelijk onder controle heeft.

De dood van Emilio zorgt voor het halve extra puntje. Meestal is het allemaal goed aan het eind van een film als dit, maar deze film toont ook de harde realiteit en dat niet iedereen te redden valt.
Naar mijn mening is dit een ondergewaardeerde film, ik heb in ieder geval genoten en een ruim voldoende lijkt me zeker op z'n plek!

En ik maar zoeken op MovieMeter naar de film Gangsta's Paradise.

Vreemd genoeg heb ik deze film pas onlangs helemaal gezien. En hij beviel me wel. De problematiek is nog steeds allom aanwezig in zowel de VS als in NL (denk aan de zwarte scholen in A'dam West). Goede sympathieke rol van Pfeiffer.

Redelijk drama uit de 90s....destijds vond ik hem beter kan ik me herinneren,misschien omdat hij nu ietswat gedateerd overkomt.

Acteerwerk is prima en verder een film met van alles wat...prima wegkijker.

Erg goede drama-film deze Dangerous Minds. Heb de film nu al drie keer gezien, maar de film blijft mij telkens weer erg boeien.

Dit komt door het simpele maar ook zo interessante verhaal van LouAnne Johnson die steeds de leerlingen iets meer voor haar weet te winnen. Plak daarnaast de acteerprestatie van Pfeiffer eraan vast, en je krijgt gewoon een film die lekker weg kijkt, maar vooral weet te boeien. Vooral in het laatste gedeelte, als LouAnne de leerlingen verteld dat Emilio vermoord is. In deze scene laat Pfeiffer duidelijk zien, dat zei niet zomaar een actrice is. Ze verteld het aan de leerlingen, net alsof deze jongeman echt geliquideerd is. Petje af hiervoor.

Tot slot is de soundtrack- nummer van Coolio - Gangsta's Paradise door de film heen te horen, wat de film natuurlijk alleen maar ten goede doet. Heerlijk nummer! ****

De film kreeg heel wat bagger over zich heen maar vond hem wel goed. Het is zeker geen film om erg serieus te nemen met dit brave schooljuffrouwtje die met haar inlevingsmethodes stilaan de aandacht van een zootje ongeregeld krijgt. Echt geloven dat dit zou werken deed ik niet altijd. Dangerous Minds is bijwijlen vrij sentimenteel en toch ook niet zo oppervlakkig als het er soms uitziet : enkele achtergronden van jongeren worden uit de doeken gedaan en vond het idee dat een leraar: 1) jongeren zelfvertrouwen moet meegeven en 2) op een neutrale manier om ieder van hen moet geven ongeacht hun sociale achtergrond wel terecht. In dit opzicht heeft de film de beste bedoelingen en maakte dit voor mij iets beter dan heel wat andere high school films, maar toch nog niet zo verfijnd als Lean On Me, Dead Poet's Society of Entre Les Murs. Vind het ook één van Pfeiffers betere rollen.

“There are no victims in this classroom.”

Deze film blijft wel zijn charme behouden. Erg vaak gezien en vooral de rol van Pfeiffer blijft goed. Ze draagt deze film en wordt ondersteunt door een stel jonge acteurs. En klas met probleemjongeren begint Louanne (Pfeiffer) steeds meer te waarderen, en krijgen door het bestuderen van poëzie weer een doel in hun leven en hoop op een betere toekomst. Origineel is het niet en Dangerous Minds schuwt het sentiment niet. Maar de wisselwerking tussen Pfeiffer en de jonge acteurs werkt goed en vormt de basis voor een vermakelijke film. Het einde wordt wat afgeraffeld, maar het is feel good en dat werkt goed hier.

Zeer matig.

Helaas, alleen gekeken vanwege het verhaal uiteindelijk. Highschool-achtige verhalen liggen me altijd wel. En nu een lerares in de spotlight staat met een lastige klas wilde ik hem gewoon even proeven, maar zoals wel vaker als ik mijn smaak een beetje volg komt er een teleurstelling uit.

Pfeiffer is wat stroef. Hier en daar heeft ze aardige dingen, maar haar rol is uitermate suf gebracht verder en haar rare trekjes zijn soms iets te. Heel overdreven haar mond open laten staan bijvoorbeeld soms. Bovendien is ze als lerares weinig geloofwaardig.

Er zijn maar weinig goed uitgewerkte stukken in de film. Slechts het stuk tussen Pfeiffer en student Raul zijn iets sterker. Ook de enige echte chemie in de film, mede door de best degelijke rol van Santiago. Dat zijn dan ook wel de enige.

De rest hebben namelijk nooit echt chemie. Sommige karakters zijn er en verdwijnen weer. Een echte band voel je nergens echt met een student buiten Santiago om. Daarom boeit het je maar weinig als er iets in de vorm van drama gebeurd.

Het is ook wel tamelijk haastig. De meeste problemen staan bijna niet in de spotlight, en er worden maar enkele minuten aandacht aan besteed. Er is niet echt een sfeertje. Nooit echt een heel warm momentje waar je blij van kan worden. De film heeft eigenlijk niks. En als Pfeiffer bij lange na niet weet te dragen, is het nog minder.

Het drama was ook wel een beetje te sterk aangezet soms. De soundtrack, ondanks Gangster's Paradise en leuk nummer is, bombardeert net wat te lang door op verkeerde momenten. Zo'n nummer als deze moet vooral in de opening of credits te horen zijn. In de film is het vooral onbedoeld komisch. Te sterk aangezet.

Saai was het niet, en het krijgt nog wel extra punten voor de chemie tussen Pfeiffer en Santiago. Als de film nu 1 leerling meer tijd had gegeven was het vast beter geworden. Nu hebben we verschillende zware onderwerpen waarvan niks eigenlijk werkt. Soms voelde het zelfs aan alsof het de regisseur zelf ook maar weinig uitmaakte.

Sommige klassen maken er een sport van om nieuwe leerkrachten weg te pesten. In de regio ten zuiden van San Francisco kan het een beproeving zijn om les te geven. Sommige leraars geven er snel de brui aan, maar af en toe is er een doordrijver als LouAnne Johnson, die er een autobiografie over schreef. Je kunt vragen stellen bij haar didactische methodes. Is karate een nuttige aanvulling op het curriculum? Is belonen met een tractatie verstandig? Zal poëzie deze jongeren helpen om later een job te vinden? Door hun geestelijke ontwikkeling te stimuleren hoopt ze hen te helpen om juiste keuzes te maken. Ze leren voorbij de letterlijke betekenis van woorden te kijken. See That My Grave Is Kept Clean werd trouwens geschreven door Blind Lemon Jefferson, al heeft Bob Dylan het wel gezongen.

Zware onderwerpen komen aan bod: geweld, criminaliteit, armoede, tienerzwangerschap, de wereldvreemdheid van de directie en het gemak waarmee jongeren afgeschreven worden omdat ze uit een kansarme buurt komen. Michelle Pfeiffer koos ervoor LouAnne Johnson niet te imiteren qua uiterlijk of spreekstijl. Haar personage voert een strijd met zichzelf en met haar omgeving. De leerlingen zijn grotendeels amateurs, al had Bruklin Harris - de getalenteerde Callie - al in een paar series meegespeeld. Het liedje van Coolio, met een sample van Stevie Wonder, past bij het milieu.

Film uit de tijd dat ik niet bepaald in de beste periode van mijn leven zat, mijn leven was op de middelbare school ook niet echt een pretje. Ik herinner me dit zo goed omdat Coolio destijds de hitparade en radio domineerde met zijn nummer Gangsta's Paradise, en wat hekelde ik het nummer destijds. Iets dat nu wel verandert is, een cover overigens van een Stevie Wonder nummer die de eis neerlegde dat alle scheldwoorden geschrapt werden voor gebruik.

De film begint dan ook goed met het betreffende nummer, grimmige zwart wit beelden en het opgeschoten aso tuig met de grote bek. Louanne kon eigenlijk niet bleuer en naïever neergezet worden dan in die eerste schreden binnen het klaslokaal. Maar Louanne laar zich niet kisten en keert getransformeerd qua kleding terug en oogst toch enige succes met haar eerste les. Het is de opmaat naar grote verwachtingen en nieuwsgierigheid wat er allemaal nog meer gaat gebeuren. Het tegendeel gebeurt echter, de film stort wat mij betreft totaal in.

Aardig is op zijn minst nog hoe Louanne het schoolhoofd bespeeld rondom ethiek en het pretpark gebeuren, maar meer dan cliché is de situatie niet met druk van alle kanten, de voorspelbare bureaucratie richting leraren en leerlingen en gebrek aan middelen. Net als de omgang met de leerlingen en hun problemen. Voor een dergelijke probleemklas en probleemwijk is het op de voorspelbare dingen na allemaal aan de tamme, moralistische en dus voorspelbare kant.

Pfeiffer overtuigd mij eigenlijk geen moment, George 'Tankboy' Dzundza is niet bepaald Boy meer, Courtney B. Vance in een hoogst zakelijke rol voor zijn doen en verder zitten er niet zo heel veel bekenden in de klas. Het zal dan ook geen verassing zijn dat Dangerous Minds mij best wel tegenvalt ondanks alle aandacht destijds, het nummer en de clip, bekende actrice en een grote productie maatschappij. Dan is Freedom Writers een stuk subtieler en zijn er zat andere films die de maatschappelijke problemen aan de kaak stellen.

Aardige film over een ex-marinier die als lerares gaat werken voor een klas met moeilijke leerlingen. Niet bepaald de eerste en zeker niet de beste leraar/leerling film. Het verloop is dan ook voorspelbaar. Toch kijkt het redelijk gemakkelijk weg. Uiteraard helpt de hoofdrol van Michelle Pfeifer hierbij en ook de fijne jaren '90 hip-hop georienteerde soundtrack. Een kleine 3.0 sterren.

dit soort films vind ik echt helemaal geweldig dat een leraar(es) zo'n klas toch voor ze kan winnen.

denk daarom ook gelijk aan films zoals "de Principal (1987)" Freedom Writers (2007), Stand and Deliver (1988) (en zo zijn er nog wel meer films waarbij een leerkracht moeilijke leerlingen toch voor hem/haar kan winnen

bij deze film worden we ook nog getrakteerd op Michelle Pfeiffer, die ook zonder of met weinig make up erg mooi is.

echte aanrader

Een clichefeestje over een lerares die haar klasje zelfkanters wel eens even zal temmen. Maar cliches liggen soms dicht bij de waarheid, en in dit geval zeker want de film is gebaseerd op het boek en het leven van de 'echte' LouAnne, en het grootste verschil met de film is dat Pfeiffer blond is en Johnson donkere krulletjes heeft. Een spiegel voor het onderwijs - en breder dan dat, de hele maatschappij. Respect moet je verdienen, dat is de kortst denkbare samenvatting van het plot, je krijgt het niet omdat je voor de klas staat of een uniform aan hebt. Maar ook wel daarbij de kanttekening dat dat beide kanten uitgaat, en dat wordt door de roepers nogal eens vergeten.

De soundtrack, natuurlijk vooral bekend door de one hit wonder van Coolio is verder ook erg fijn en erg passend in de tijd - en tegelijk ook bron van kritiek, want allemaal net iets te prettig in het oor klinkend en niet echt in lijn met het boek voor de rol die rap speelt. Uitgezocht door Wendy&Lisa kennelijk, al is niet echt meer terug te vinden wat hun aandeel precies was.

Overigens geeft de film ook wel een wat kille reality check als je de cast checkt voor hoe het 'later' met de kinders in de klas afliep - grotendeels gespeeld door amateurs of beginners. Maar de lessen van LouAnne zijn kennelijk toch geen garantie voor succes in Hollywood - of wellicht leer je er juist van dat je daar beter vandaan blijft.

Als film is het vooral iets door Pfeiffer die een van haar beste rollen ooit speelt - en wellicht door de soundtrack, als dat je ligt. Maar vernieuwend of opzienbarend is het eigenlijk nergens, het concept was al talloze keren eerder verfilmd en wellicht zelfs beter. Toch, voor iedereen die roept dat het niet realistisch of te gezocht is, even terug in je hok - ga eerst dat boek maar eens lezen. Dan beginnen we daarna over Bob Dylan en Dylan Thomas.

Goede film, die na bijna 30 jaar nog steeds prima mee kan.

Wel minder actie (als het genre al aangeeft) met vergelijkbare films als 187, Boyz in the hood, Menace II society, etc.
(Al zou je anders denken bij een film van Simpson en Bruckenheimer)
Allen films met thema's als o.a. sociale ongelijkheid, misdaad, harde straat leven.

Alleen deze film speelt zo goed als in het klaslokaal af, met veel dialogen en het proberen de "moeilijke" leerlingen voor zich te winnen en ze te laten inzien dat ze hun leven niet weg hoeven te gooien, wat het zeker ook prettig maakt om naar te kijken.

Enigste minpunt wat voor mij een halve * scheelt was het abrupte einde, oke ik blijf (zonder het te zeggen) en aftiteling , dit is jammer.
Als je dit genre zo vertaald, dan mag het verhaal ook wel helemaal uitwerken.

3*
7,5