The Head Hunter (2018)

Een B film, maar best vermakelijk. Er wordt weinig in gesproken maar het verhaal wijst zich vanzelf en verveeld niet. Mooi gefilmd en het ziet er, afgezien van het monster, grotendeels prima uit. Het sfeertje is ook goed en Rygh speelt ook gewoon prima. Het einde had ik wel voorspeld maar is desondanks toch best grappig. Helemaal niet verkeerd hoor.

The Head Hunter is voor het beschikbare budget cinematografisch zeer fraai. Het sfeertje is ook prima dus dat is allemaal best knap. Helaas vond ik het verhaal te minimaal en zat er weinig in. Ronduit saai.

Apart werkje dit. Duidelijk met heel weinig geld gemaakt, maar er wordt zeer slim met de beschikbare middelen (en omgeving) omgegaan, waardoor de film er eigenlijk geweldig uitziet. Het oog voor detail is daarnaast van uitzonderlijke klasse. Decors en aankleding zijn imposant, net als het fraaie camerawerk. Qua plot gebeurt er niet zo veel en het tempo ligt erg laag, maar één en ander is net boeiend genoeg om de aandacht er bij te houden. En heel knap hoe er met heel weinig middelen een grote wereld wordt gesuggereerd.

Grimmig, vrij nihilistisch en vaak adembenemend op het gebied van camerawerk en detail. In feite is dit een éénmansfilm en meeste is opgenomen op één locatie. En die ene man (Christopher Rygh) spreekt ook bijna niet. Het maakt dat sommige zullen afhaken bij de film. Toch is dit best geslaagd te noemen! Geschoten voor het klein budget van $ 20.000 met maar drie man, wordt elke cent te goede van de film benut. De film is prachtig vormgegeven! Het middeleeuwse interieur van de hut, de collectie hoofden en het harnas van de krijger zijn top! En de prachtige weidse landschappen doen je denken alsof je in epische wereld ben. Het verhaal was zeker boeiend maar het was ook wel snel duidelijk waar het heen wilde. Een fijn meesterlijk atmosferisch low-budget werkje!

Erg fijn dit.

Voor geen geld, met een kleine crew, het bijna perfecte genrefilmpje maken. Downey is duidelijk een talent, eentje die nog meer van dit soort filmpjes mag maken. Maar het is geen film voor iedereen, zelfs niet pure genrefans, want Downey vraagt nét iets meer van de kijker.

Vooral het fijn dat bijna niets wordt uitgelegd zal niet goed bij iedereen liggen. Het is allicht een gevolg van het budget, anderzijds is het ook gewoon een meerwaarde. Want The Head Hunter speelt met bekende fantasy en horror elementen, maar door niks expliciet uit te leggen wordt je verplicht om aandachtig te blijven.

Visueel ziet het er geweldig uit, ook de soundtrack is op niveau en de acteur doet het ook gewoon erg goed. Lekker economisch, sfeervol en mysterieus. Knap filmpje dit, een voorbeeld voor een hoop andere regisseurs.

4.0* en een uitgebreide review

Films die met een klein budget tot stand zijn gekomen, hoeven er niet altijd goedkoop uit te zien of genoegen te nemen met een armetierige setting of belabberd acteerwerk. Het is indrukwekkend wat regisseur Jordan Downey met een budget van 20.000 dollar voor elkaar heeft gekregen.
Zaken als decor, acteerwerk, montage, camerawerk en score laten niet zien dat de productie onder armoedige omstandigheden tot stand is gekomen.
De film ziet er prachtig uit. In een prachtige setting in de vorm van een somber en grijs heuvellandschap met daarin een authentiek aandoende hut met een middeleeuwse aankleding en middeleeuwse voorwerpen is het goed toeven. Geen klachten over de sfeer. Die is duister en naargeestig.
Het verhaal is minder opwindend. Het verhaal beweegt zich langzaam voort en verloopt tamelijk monotoon. Aangezien in veel scènes slechts één personage te zien is, die veelal hetzelfde uitvoert, is dat ook logisch. Door diversiteit in de cameravoering in te brengen, wordt de monotonie enigszins doorbroken. Het personage voert dezelfde handelingen onder wisselende camerahoeken uit en dat oogt vernieuwend. Zo wordt de blikkende geest van de kijker handig gemanipuleerd.
In het verhaal blijft veel onduidelijk. Veel handelingen en acties worden niet expliciet getoond, maar fijntjes en subtiel gesuggereerd. Veel moet door de kijker zelf worden ingevuld. Dat is lastig want die zal niet altijd een eenduidige interpretatie kunnen geven over hetgeen hij niet of niet duidelijk waarneemt. Hij moet het er maar mee doen. De grote lijn is daarentegen wel duidelijk. Dat verzacht het leed misschien. Ik vond de interpretabele suggestie in ieder geval heel acceptabel.
De film bevat nauwelijks dialoog. Dat is ook logisch als je in de film de meeste tijd slechts één acteur aan het werk ziet. Prima. De hoofdpersoon is per slot van rekening krijger en geen filosoof. Hij gromt liever.
De beelden vertellen derhalve het verhaal en dat lukt goed. Het verhaal is op zich boeiend maar ook erg dun. Het script zal niet veel omvangrijker zijn geweest dan enkele pagina‘s. Jammer maar wel begrijpelijk, want de maker is budgettair gedwongen om de film klein te houden. Toch had hij om het verhaal te verrijken, bijvoorbeeld een paar pagina's script aan het verleden en aan de psychologische achtergrond van de protagonist kunnen besteden. Dat gebeurt niet. Behalve dat hij, gedreven door wraak, andere krijgers vermoordt en hun hoofden op een staak prikt, kom je niet veel over hem te weten.
In de laatste twintig minuten film wordt de trage cadans van het verhaal verlaten en komt er meer vaart in. In dat stuk film wordt ook duidelijk hoe je als filmmaker met weinig middelen heel effectief een monster ten tonele kunt voeren dat nog schrik aanjaagt ook. Het zijn geslaagde slotakkoorden in een geslaagde film, wat mij betreft.

Films over middeleeuwse krijgers en monsters spreken mij doorgaans niet aan en dat geldt zeker ook voor dit horrorfilmpje maar....en dat moet gezegd worden; de weergegeven landschappen oogden bijzonder mooi. Op visueel vlak wat die weergave van het vaak troosteloze en winterse landschap betreft is deze film daarom ook zeer geslaagd maar met het verhaal van de krijger die achter de moordenaar van zijn dochter aan zit kan ik echter helemaal niks.

3,0*

"Maybe it was a troll."

Het is zeer lovenswaardig te noemen wat Jordan Downey voor elkaar heeft gekregen met zo een klein budget.

Zonder al te veel poespas word je geïntroduceerd met een zwijgzame krijger in een middeleeuwse setting. Hij is zijn dochter verloren aan een monster en is uit op wraak. Aan de collectie monsterhoofden aan zijn muur kun je wel opmaken dat er met hem niet te sollen valt.

Middels de zeer authentieke locatie zit de sfeer er al gelijk goed in. Het komt grimmig en naargeestig over; het zou zo in een aflevering van 'Game of Thrones' gebruikt kunnen worden. De toevoeging van: zelfgemaakte rekwisieten, een vrij zwijgzame protagonist en een onheilspellende score maken het geheel helemaal af.

Je moet als kijker alleen wel rekening houden met een lange aanloop waar er weinig tot niets gebeurt. Door het lage budget wordt ook het leeuwendeel van de monsters - bewust? - buiten beeld gehouden. Maar op den duur valt alles mooi samen in een finale die onder de huid kruipt.

Al met al is 'The Head Hunter' een intrigerende horror. De film zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar het is ontegenzeggelijk knap dat Downey dit voor elkaar heeft gekregen.

Kleine 3,0 sterren.

Na heel wat goede recensies hier van bekende MM die ik volg, was ik echt benieuwd naar deze. Het is helaas uitgedraaid op een ontgoocheling.

Qua setting en sfeer prima, maar het matige verhaal weet je niet te boeien net zoals de gevechten met de monsters die niet altijd even duidelijk gefilmd worden. 5/10

En nu we toch in de indiesfeer zijn met de lopende horrorchallenge, is The Head Hunter een logische opvolger. Een bijzonder knap gemaakt genrewerkje, waarvan je geen moment zou denken dat het voor een schamele 30.000 dollar gemaakt is, zonder een daadwerkelijke production designer met een totale cast en crew van 5 mensen. Ongelooflijk. Zo'n film waarbij iemand zowel schrijver als producent is, en ook de make up effects voor zijn rekening neemt. Of schrijver, producent en Cameraman. En het nog goed doen ook... Ik kijk reikhalzend uit naar wat Jordan Downey en Kevin Stuart nog meer gaan maken, en ik hoop samen.

Het verhaal is eenvoudig, en de kijker zal zelf bepaalde zaken in moeten vullen. 'Een middeleeuwse krijger reist door uitgestrekte landschappen te paard. Thuis heeft hij een gruwelijke collectie van afgehakte hoofden. Hij gaat op zoek naar het monster dat zijn dochter vermoordde. Hij is uit op wraak en wil ook zijn hoofd toevoegen aan zijn verzameling', aldus de synopsis. Maar The Head Hunter draait vooral op de heerlijke sfeer, de fijne score en het uitstekende sound design. The Head Hunter ziet er niet alleen soms Skyrim achtig uit, het klinkt soms ook zo, luister bijvoorbeeld eens naar Nick Soole's track Arrowhead. En visueel valt er ook genoeg te genieten.

Lees vooral ook het interview dat Onderhond Downey heeft afgenomen. Tof hoor, OH.

4*

"Grief. Anger. Vengeance."

Deze film had ik al in mijn lijst staan om te kijken tijdens deze horror maand, een film die me eigenlijk sinds zijn release al wel wist te interesseren. En na de lovende woorden van ‘John Milton’ en ‘joolstein’ was mijn interesse al helemaal gewekt, en wanneer die twee over een (in hun ogen) goede film praten dan sluit ik mij daar vaak bij aan, zoals ik dat nu ook weer doe. Want ‘The Head Hunter’ is een klein maar, erg leuke film. Toch is het in mijn optiek niet helemaal de horrorfilm die ik voor ogen had.

De film is cinematisch prachtig, en dat weet ‘Downey’ prachtig neer te zetten met een oog voor detail. De sfeer is bepalend in deze film, en dat doet het ook. De film laat de kijker vaak bepalen en uitzoeken waar het nou precies heen moet, ‘Christopher Rygh’ zegt namelijk niet zoveel, we zien constant het beeld dat hij wordt opgeroepen door een kasteel om een bepaalde monster te vermoorden en uit eindelijk ook zijn einddoel, de monster te vermoorden die zijn dochtertje heeft vermoord. Helaas zie je op veel momenten dat het budget mist om ‘Downey’ zijn volledige werk te laten doen, echter pakt hij dat vakkundig aan en laat hij zien dat hij voor de toekomst geschikt is ook met grote budgetten aan het werk te gaan.

Want wat ik echt heb gemist in deze film is het uiteindelijke beeld dat ‘The Head Hunter’ ook daadwerkelijk aan het werk was, we hebben daar geen visueel beeld van helaas, al hoor je het wel. Nogmaals, ‘Downey’ levert puik werk af en dat doet die erg goed. De sfeer in deze film is uitstekend, soms ook adembenemend en beklemmend wat het algemene plaatje afmaakte. I liked it, ook al was het niet helemaal volgens de verwachtingen.

3.5*

Minimalistisch niemendalletje. De dark medieval fantasy sfeer is goed gedaan en vraagt om meer; Maar meer krijg je niet want voor de rest een vage invulling waar je maar moet gissen waarover dit eigenlijk gaat. Ook het wezen dat de krijger najaagt (een kruipend hoofd dat op zoek is naar een lichaam) krijg je nooit echt te zien : ofwel kijkt de camera weg, ofwel wordt het beeld wazig. Flauw. Had beter gewerkt als kortfilm van 15 minuten. De poging is bewonderenswaardig, het resultaat niet.

Interessante genrecombinatie tussen fantasy, horror en drama. Regisseur Jordan Downey is onder de liefhebbers wellicht bekend vanwege ThanksKilling en het vervolg daarop, maar The Head Hunter is duidelijk andere koek. Het betreft een grauw en grimmig verhaal dat voornamelijk wordt onderbouwd via implicaties. Het vraagt je om aandachtig te blijven kijken om alle context te begrijpen, die vooralsnog weleens langs me heen wilde gaan. Het elixir, de kasteelhoorns die een bounty aangeven en het eindmonster dat het lichaam van zijn dochter opgraaft waren voorbeelden die ik pas na de film doorkreeg. Downey maakt het zichzelf moeilijk door met weinig middelen een redelijk authentieke setting op te willen bouwen, maar brengt het zich er meer dan degelijk vanaf. De sfeer hangt sterk en de tweede helft is indrukwekkend creatief qua vormgeving. Jammerlijk is de wat teleurstellende finale waar op het vlak van tempo lang naartoe wordt gewerkt. Uiteraard wordt het met liefde vormgegeven, maar een echt sterke climax is het niet. Daarnaast, ondanks het goede acteerwerk van Christopher Rygh, wordt het hoofdpersonage nergens bijzonder interessant. The Head Hunter is naar mijn optiek een erg mooi voorbeeld van een film die ondanks het kleine budget een erg gaaf eindresultaat heeft weten te bereiken. Zorg ervoor dat je in de juiste bui bent als je aan deze film begint, want het trage tempo en gebrek aan inhoudelijke onderbouwing vragen je volledige concentratie.