La Paranza dei Bambini (2019)

Piranhas beleefd dit weekend zijn Nederlandse premiere op het Film by the sea festival in Vlissingen. Regisseur Claudio Giovannesi heeft de bestseller La paranze dei bambini (een sleepnet vol kinderen? zoiets) van Roberto Saviano onder handen genomen. Het is een interessante film geworden die zich afspeelt in het maffia milieu van Napels. De openingsscène is meteen raak: twee rivaliserende groepen jongeren vechten om een sierlijk opgetuigde metershoge kerstboom. Kwajongens zijn het, maar niet lang meer. Nicola, 15 jaar pas, en zijn vrienden maken op hun scooters de sloppen van Napels onveilig en schieten pijlsnel omhoog in de hiërarchie van de stad. De onvoorspelbaarheid van deze gasten geven de film een extra spanning, zeker als je ze ziet klooien met wapens. Dit kan niet lang goed gaan. Helaas weet Giovannesi die spanningsboog niet tot het einde vol te houden,. Daarvoor zet hij het allemaal te gladjes neer. Nooit komt het geweld echt binnen, nergens is Napels echt rauw. Desondanks een interessante film, maar om andere redenen dan ik zelf had verwacht. Ik wil nu Napels wel s zien, mooie stad. En die gastjes die daar de dienst uitmaken? Ach, flikker toch op met je scootertjes.

Ik hou van de Italiaanse maffiafilms vanwege hun rauw sociaal realisme: ze laten mooi zien hoe jongens in de arme achterbuurten verleid worden door het grote geld dat met misdaad is te verdienen als hun ontsnapping uit de armoede maar ook dat ze met die stap van de regen in de drup komen omdat ze er vooral hun leven mee verkorten. Deze film is niet anders en heeft dezelfde charme waarbij de hoofdfiguur Nicola ook wordt gedreven door het onrecht dat de huidige maffiabaas in zijn wijk zijn moeder afperst (zoals hij alle winkeliers afperst) waardoor Nicola ook moreel onze sympathie heeft. Zijn vriendschappelijk contact met een voormalige maffiaclan en de arrestatie van de topfiguren van de heersende maffiaclan geven hem zijn kans de macht te grijpen, maar de machtsovername lijkt onbezonnen en je voelt het onheil hangen boven de jonge, onervaren groep jongens onder aanvoering van Nicola die de strijd aangaat met de heersende maffiaclans. Naarmate de film vordert wordt het aantal vijanden steeds groter zodat een gruwelijk einde steeds onvermijdelijker lijkt. Vanaf dat moment gaat de film echter ook slepen want de te verwachten confrontatie c.q. afrekening blijft uit en als dan uiteindelijk het moment van de waarheid lijkt aan te breken stopt de film welk open einde onbevredigend is. Dat kost de film toch zeker een punt op een schaal van 1 tot 10.

Minder dan ik verwacht had. Maar vervelen deed de film geen moment.

Dat een stelletje 15 jarigen de dienst uitmaken in de wijk, terwijl er toch voldoende volwassen Gomorra rondloopt/scootert, leek mij vergezocht. Uieindelijk wordt de druk op de jongensbende opgevoerd, maar ze krijgen wel erg veel ruimte van de gevestigde orde.

De film is met veel bravoure gemaakt. Naïeve jongens die het grote geld ruiken en die nergens voor terugdeinzen. De 15 jarige Nico komt mij te volwassen over. Maar misschien word je sneller volwassen in de rauwe omgeving waarin hij leeft. De spanning wordt weliswaar opgebouwd, maar blijft niet hangen. Op het einde weer wat meer spanning, maar ook erg voorspelbaar. Tussendoor nog even Nico die verliefd is op de dochter van een restauranthouder. Het einde is duidelijk, maar toch vrij abrupt. Ik had meer een climax verwacht.

Zo nu en dan ook wel weer wat humor door het gestuntel van de bende.

De beelden van de oude stad zijn prachtig. Evenals het dicht op de huid filmen en het meebewegen van de camera.

De jonge acteurs doen het prima. Francesco Di Napoli speelt Nicola met overtuiging.

Een film die mij niet zal bijblijven. Zeker de moeite waard om te zien.

Piranhas is een sterkt stukje Italiaanse misdaad over wat pubers die de foute kant van de maatschappij kiezen om een bestaan te vieren. De film heeft een goed verhaal, goede opbouw en de jongens acteren naar behoren. Zeker de moeite waard om te kijken. Of de film zal bijblijven, nee dat zeker niet maar dat doet het gros van de films niet wat er uitgebracht wordt dus dat is prima.

Fijn Italiaans filmpje over soort van (jeugd)bendes, die hun streek in hun macht hebben. Het parcours vd jongeren dat je te zien krijgt, is uitermate boeiend te noemen. En die Viviana Aprea, schoontje Ja heb me hier wel mee vermaakt.

Op zich wel een prima film over een jeugdbende die zijn eigen territorium trachtte af te bakenen tussen de andere maffiabendes die de stad Napels teisteren. Al bij al een vlotte film al vond ik dat het toch wel vrij eenvoudig of simplistisch werd voorgesteld. Toch vrij onbegrijpelijk dat een zestal snotneuzen geharde volwassenen zomaar kon wegjagen met wat pistolen? Het waren diezelfde maffiosi waarvoor ze het nog in broek voor deden bij die overval in hun quartier van de stad. En waar waren de wapens van al die andere bendes? Alsof deze snotneuzen de enige waren met vuurwapens. Op de koop toe valt het groepje nog uiteen met die Striano-broers.

Maar dat het een (vergankelijke) jungle is met vele (ongeschreven) wetten en regels kan ik me wel voorstellen. En de stad wordt ook van nature onderverdeeld in een wirwar van wijken waar telkens een andere invloed op uitoefent. De gewone bevolking en handelaars ondergaan het allemaal gedwee. Daarom dat die overval ook zo vreemd vond. Alsof ze dat risico wilden nemen om zich te mengen in een maffiose gecontroleerde wijk.

Je kan twee dingen doen om vooruit te raken zegt men op een bepaald moment in de film: Ofwel word je voetballer ofwel treedt je in het misdaadmilieu. Interessant ook om vast te stellen dat het web steeds strakker werd aangehaald. Ik had dan ook meer verwacht van de echte maffiosi en hun "geven-nemenpolitiek" als je eens in hun macht bent, maar dat kwam er niet zo uit.

De bengeltjes

Piranhas laat het drastische omslagpunt van vrij onschuldige kwajongens streken, naar de harde misdaadwereld zien. Hierin wordt maar weinig ruimte voor nuance overgelaten. De openingsscene en het slotakkoord laten een drastisch contrast zien maar de overgang naar de criminele onderwereld gaat razendsnel zonder dat er veel binding met de personages is.

Hoewel je wel een glimp te zien krijgt van de grote impact die de straatbendes op de samenleving hebben, krijg je minder mee wat er in het hoofd van de jongeren gebeurd die zelf hun eerste stappen in het criminele milieu zetten. Hierdoor blijft Piranhas verassend luchtig, maar maakt dit de film tegelijkertijd ook behoorlijk vergeetbaar.

Er ontbreekt een emotionele impact en slotconclusie. Op een gegeven moment eindigt de film gewoon zonder dat je het gevoel hebt dat het verhaal afgerond is waardoor Piranhas, ondanks een aantal rauwe heftige scenés ook weer snel in de vergetelheid raakt.

3,0*

Best meeslepende film, waarbij ik de aanwezige clichés en ongeloofwaardigheden een beetje op de koop toe nam. Wat ik aardig vond was de ietwat frisse en hippe stilering aan de ene kant en anderzijds een verhaalontwikkeling die prima past in de Italiaanse filmtraditie.