Amulet (2020)

Aardige kans om ruim anderhalf uur in een naargeestige atmosfeer te vertoeven waarin zo nu en dan wat bloederigs plaatsvindt. Liefhebbers van spoken, horror-actie of expliciet geweld kunnen deze film overslaan. Natuurlijk is Imelda Staunton een goede actrice maar de film wordt gedragen door Carla Juri. Amulet is te traag maar gelukkig is de camera voering dik in orde. De scène aan het eind geeft te denken maar ach... het is maar horror. Ene oog in, andere uit.

Vond deze allesbehalve slecht, ondanks het lage aantal stemmen, had ik me door de lage score al voorbereid op een zwakke film. Op rotten tomatoes wel 71%. Fijn als dit dan het tegendeel blijkt te zijn en ik ook neig nr die 71%. Ik vond er vrijwel constant lekker sfeertje hangen, is geen horror dat u omverblaast ofzo, maar ja redelijk onderhoudende en sfeervolle horror met best goed acteerwerk.

Het dromerige begin laat onscherpe beelden en krachtige koraalzang langzaam via heldere beelden van weidse bossen overgaan naar een man met een geweer gelegen op een veldbed in een rustieke houten hut. Daarna bekijkt de camera een mistroostig bos vol nevel. Een mysterieus houtsnijwerkje wordt in de grond gevonden. De muziek is intussen overgegaan van zang in verontrustende krassende klanken. Mooie start.

Het begin is een droomscène die gedroomd wordt door hoofdpersonage Tomaz, die misschien ooit eens op een veldbed in een hut lag, maar nu als dakloze en werkzoekende in een Westerse stad in vervallen gebouwen op een matras de nacht doorbrengt. Hij grijpt de kans aan om in een vochtig herenhuis waar het andere hoofdpersonage Carla met haar zieke moeder woont en waar schimmel welig tiert, als inwonende klusjesman te gaan werken. Een schitterende locatie voor een horrorfilm.

Als de film na de sfeervolle opbouw eenmaal in het herenhuis met hangsloten, bebloed bedlinnen en gedecoreerde muren en plafonds is aanbeland, blijkt de film zich als een absolute slowburner te ontwikkelen, die veel geduld vraagt van de kijker en zich op het horrorvlak heel rustig houdt. Het eerste ruime halve uur wordt besteed aan opwarming. Aan sfeerschepping. Hoewel het mysterie van het houtsnijwerk in flarden onheilspellend terugkomt en kaarslicht zorgt voor een spookachtige atmosfeer, verblijft de kijker in deze fase van de film vooral in een karakterdrama. Niet in een horrorfilm.

Het langzaam verglijdende verhaal bouwt weliswaar spanning op en genereert mysterie, maar de uitwerking daarvan is tamelijk onbevredigend. Opzettelijk wazig. Opzettelijk ondoorgrondelijk. Aanmatigend, vond ik het. Ik kon er weinig sympathie voor opbrengen.

Heb je als kijker echter doorzettingsvermogen getoond en heb je je door het drama geworsteld, dan kun je wel nog genieten van Bodyhorror, beklemmende sfeer en een aangename bedreiging. Die bedreiging is verrassend, breekt de duffe boel een beetje open en wekt verwachtingen. Die blijken te hoog gespannen. Wat volgt is een tomeloze reeks aan verhalende twisten. Onlogisch en vermoeiend. Bovendien duwt regisseur en scenarist Romola Garai je en passant haar wereldvisie nog even door de strot. Laat maar.

Amulet is een film die pretendeert interessant te zijn maar het wat mij betreft niet is. Technisch prachtig. Magnifieke sfeer. Af en toe spannend. Verhaaltechnisch echter weinig boeiend.

Immigrant Tomas [Alec Secareanu] heeft nachtmerries over de tijd dat hij als grensbewaker een amulet vond en bijna een geëmotioneerde vrouw doodschoot. Dan belandt hij opeens met een bebloed hoofd in ziekenhuis (of zoiets) en ontmoet Tomas zuster Claire [Imelda Staunton]. Op dat moment valt hier al geen touw meer aan vast te knopen dat maakt de rest van de film een zware zit, ondanks het ingeleefde spel van Secareanu, een aangenaam sinistere Staunton en enkele visueel fraaie momenten.

Onbestendige, rommelige horrorfilm die amper weet te boeien. Niet slecht gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, maar script en personages weten niet te intrigeren. Echt eng wil het helaas ook niet worden. Meest opvallende aspect van de film is dat de regie van actrice Romola Garai is, vooral bekend van kostuumdrama's.

Een onbegrijpelijke gatenkaas waarbij de makers het kennelijk van geen belang vonden om een begrijpelijk, of binnen de context geloofwaardig verhaal te vertellen. Wat is dit? Horror, mystery, fantasy, psycho-thriller? Van alles een beetje kennelijk. Het begint nog wel sfeervol met een beetje vreemde jongeman bij een slagboom in een bos die - nogal toevallig - een amulet opgraaft. Die amulet speelt verder nauwelijks nog een rol, maar naarmate de film vordert - en ik al afgehaakt ben om er nog een enigszins logische samenhang in te willen ontdekken - wordt het alleen maar absurder. De film moet het vooral van de sfeer hebben in dat vervallen huis, maar eng of griezelig wordt het nergens. Eigenlijk is het slot nog het leukste.

Vreemde arthouse-horrortrip met een feministische inslag. Eerder maf dan eng maar de mythologie was intrigerend en de sfeer was meer dan oké Maar ik heb op de een of andere manier het gevoel dat er meer potentie in had gezeten. De film lijdt nu onder een erg trage lange opbouw in het eerste gedeelte en tweede deel is bewust (of niet) erg vaag. Daarnaast zit alle informatie over waarom, in het einde, wat teveel is en het alleen maar meer verwarrend maakt. Ik vond de personages wel leuk en dan vooral Carla Juri, sommige van spaarzame horrorelementen werkten. Het was een aardig folk-horrorverhaal, een beetje pretentieus en mij gevoel zeg me dat niet alles klopte.