The Biggest Little Farm (2018)

Molly Chester was tien jaar geleden een enthousiaste kookblogger met een grote droom: ooit een boerderij te hebben waar dieren in harmonie leven en waarin de mens niet hoeft in te grijpen in de natuur. Haar echtgenoot John was een gerespecteerde cameraman en de twee woonden samen in een flatje in Los Angeles. Wanneer John een reportage maakt over een vrouw die 200 honden in huis had, besluit hij één van de honden (Todd) op te vangen. John en Molly zijn meteen verknocht en beloven Todd dat ze hem nooit weg zullen doen. Die belofte komt onder druk te staat wanneer blijkt dat Todd continu blaft wanneer zijn baasjes er niet zijn en dat geen enkel middel en geen enkele training dat probleem weet verhelpen! Onvermijdelijk stelt de huisbaas de Chesters voor een keuze: de hond eruit, of het huis uit. En dat is het moment waarop Molly en John besluiten te proberen Molly's waanzinnige droom tot werkelijkheid te maken. Met een ondernemingsplan en de hulp van vrienden en kennissen weten ze investeerders te vinden die het geld voorschieten waarmee ze een boerderijtje en het bijbehorende, sterk verwaarloosde land - op een uurtje van LA - weten te kopen. Na een uitgebreide zoektocht stuiten ze op Alan York, een idealistische expert op het gebied van biologische landbouw, die ze helpt een unieke boerderij op te zetten waarmee een volledig eco-systeem tot leven komt.

John Chesters ervaring als cameraman bij natuurdocumentaires is duidelijk zichtbaar, want deze film zit vol oogverblindend mooie beelden. Hij weet bovendien het ongelofelijke verhaal van deze boerderij te vertellen met een perfecte combinatie van humor, warmte en spanning waardoor dit relaas afwisselend hilarisch, spannend, ontroerend en hartverwarmend is. Het is werkelijk een fantastisch verhaal dat inspireert, mede omdat de Chesters elk probleem uiteindelijk met weinig meer dan een scherp oog en boerenverstand weten op te lossen. Het feit dat elke oplossing onvermijdelijk leidt tot een nieuw probleem doet daar niets aan af. Een genot van begin tot einde, vooral (maar zeker niet uitsluitend) voor liefhebbers van flora en fauna.

De film is een lesje over ecologie en duurzaam boeren dat leuk wordt verteld en mooi is gefilmd.

De film lijkt aanvankelijk vooral een romantisch ‘terug naar de natuur’-ideaal à la Rousseau te ademen, waarbij – zoals altijd bij romantiek – een idyllisch verleden (in dit geval ‘traditionele landbouw’) wordt nagestreefd die in werkelijkheid nooit bestaan heeft: een boerderij heeft nooit een ‘harmonie met de natuur’ als oogmerk gehad maar vanaf het begin exploitatie van de natuur waarbij de mens aldoor heeft ingegrepen in natuurlijke processen. Ook deze nieuwe ‘traditionele’ boeren zien we voortdurend bezig met het ingrijpen in de natuur: irrigeren als het droog is, roofdieren op afstand houden, plagen bestrijden, zieke dieren genezen, etc. Dat levert een tegenstrijdigheid op die men zich wel bewust is en waarbij men zoekt naar een evenwicht: men wil een stukje ‘authentieke’ natuur terugbrengen met maximale biodiversiteit (al schuilt daarin al de paradox à la de Oostvaarderse plassen want ook een aangelegde jungle is in wezen een tuin) maar tegelijkertijd wil men controle houden om de opbrengsten van de boerderij niet in gevaar te brengen.

Het leuke van het project is dat men gaandeweg leert die controle los te laten om de natuur z’n gang te laten gaan omdat de oplossingen van de natuur altijd duurzamer blijken dan de oplossingen van de mens; uiteindelijk geeft dit – in de woorden van de goeroe Alan – een vorm van boeren bij wijze van surfen omdat men zich nog slechts op de golf (de natuur) hoeft mee te laten voeren zonder in te grijpen. Uiteraard is dat surfen op zo'n grote golf wel gevaarlijk want het kan altijd zomaar misgaan maar ook dat is de natuur: de natuur is niet alleen maar harmonie maar ook strijd waarbij je soms verliest. Maar uit elke mislukking komt een nieuwe kans voort zoals uit elke dood nieuw leven komt. Hoe meer men de ecologie – hoe alles met alles samenhangt – begrijpt hoe succesvoller deze nieuwe vorm van ‘traditioneel’ boeren wordt en wat nog belangrijker blijkt: hoe dichter het romantisch ideaal van een mystieke eenheid met de natuur wordt benaderd en dus hoe minder de mens raakt vervreemd van het geheel waarin ook hij een onderdeel is.

Prachtig. Een natuurgenot en een filmgenot. Natuurlijk kan ik kanttekeningen plaatsen bij van alles en nog wat. Maar als positieve stimulans om "the circle of life" te herkennen en je bewust te zijn van de waarde daarvan en je eigen aandeel daarin, kan ik een overgedramatiseerde, beeldschoon gefilmde docu als dit erg waarderen. Scheelt mss dat ik een natuur- en dierenliefhebber ben en emokikker (zeker vermoeid als vandaag) dus dit kwam allemaal lekker binnen

Zelden zo oprecht meegeleefd met een product dat zo op en top Amerikaans aandoet: van de american dreamachtige allures over de kitscherige muziek en dito cameravoering tot de verteltrant. Toch is John Chesters documentaire aandoenlijk en meeslepend. De worsteling met krachten groter en ongrijpbaarder dan de menselijke ratio kan bevatten, de cirkel der seizoenen, de bedevaart van vallen en opstaan, de kleine overwinningen en vooral de verwondering over wat mogelijk is binnen de context van permacultuur: hartroerend, niet?

Er valt veel op af te dingen, maar het enthousiasme van de makers is verdomd charmant. Heerlijk voer voor een zaterdagavond, of wat dacht je?

3*

Leuke, sympathieke documentaire over twee dromers die vanuit Los Angeles naar het platteland trekken om een boerderij te bouwen in volledige co-existentie met de natuur. Uiteraard gaat dit gepaard met veel vallen en opstaan. Veel grappige momenten, maar ook veel treurige, waardoor de documentaire mooi in balans blijft. Hoofdrolspeler en professioneel natuurfotograaf John Chester regisseert de boel zelf, en doet dat helemaal niet onverdienstelijk. Het ziet er allemaal prachtig uit en de dieren zijn onweerstaanbaar.

Deze film beviel mij beter dan verwacht. Ik vind het ontzettend goed in beeld gebracht, heel helder en met veel gevoel voor schoonheid. Heel mooi. De droom om een boerderij te beginnen, is één die ik goed kan begrijpen. Het is een levenswijze die mij ook aanspreekt en dat maakte deze film interessanter. Mijn hart smolt bij het zien van sommige dieren, zoals de hond Todd, en het verhaal is ondanks het beeld in mijn ogen perfect is, niet te ideaal. Het laat ook de tegenslagen zien. Toch voelde het soms wat zoetsappig of mooier gemaakt voor de film, maar het was in ieder geval niet saai en ik kwam er makkelijk in. Fijn om gezien te hebben! 3,5*

Deze docu eens bekeken en vond het een hele mooie en toch wel boeiende docu. Het zag er goed uit en toont de mindere en ook de mooiere kanten van het boerenbestaan.

De speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Toch wel aangenaam verrast door deze docu, vond hem zeker het bekijken waard!

Een van mooiste en leukste docu's die ik heb gezien. En een prachtig eerbetoon aan hoe onze wereld (gemaakt ) is. Stevige aanrader!

Bioboerenfeelgood.

Wel wat simplistisch hier en daar, en ongeveer even wetenschappelijk onderbouwd als Clarkson's Farm. En narratief zit het ook niet heel sterk in elkaar, en de rode draad van de brave hond is wat al te sentimenteel voor mij. Maar er zijn leuke mooi groene plaatjes, er krioelt van alles, en het varken is heel schattig.

Gelukkig wordt het bioboeren hier ook steeds populairder. Want, sentimenteel en Amerikaans drammerig als deze film dan is, de problemen die er aangekaart worden zijn wel heel reeel, en dat zijn ze ook hier. De landbouwgrond is uitgeput en dood, en de schamele lapjes natuur worden overweldigd door de stikstofuitstoot. Dat moet anders, en de boodschap dat dat eigenlijk vrij simpel kan is wel heel terecht.

Uitstekende documentaire over een koppel uit de grote stad die besluiten een biologische boerderij te beginnen. Wat vrij idyllisch begint, blijkt al vrij snel een utopie waarbij de vele problemen, tegenslagen en leed elkaar opvolgen. Maar er zijn ook veel mooie momenten. Prachtige en vaak ook ontroerende beelden van de flora en fauna.