Endings, Beginnings (2019)

Kleine tegenvaller.

Komt toch vooral omdat de personages en de romance mij niet echt wisten te grijpen. De typische stijl van Doremus is weer volop aanwezig en daar valt ook weinig op aan te merken. Heerlijk zweverig, de editing is zoals steeds geweldig, erg mooi kleurgebruik en geklooi met diepte en ook de soundtrack is geweldig passend.

De personages vond ik alleen een beetje saai. Woodley is volgens mij ook niet de juiste actrice, haar twee halve liefdes voelden ook wat makjes aan. Het drama dat het verloop van de film bepaald voelde daarnaast ook niet geweldig fris aan. En daarmee komt de romance ook nooit volledig uit de verf, wat toch een probleem is voor een film die zich voornamelijk richt op drama en romantiek.

Slecht is de film ook niet, daarvoor is de stijl van Doremus gewoon té fijn. Een regisseur wiens films is graag kijk, want ondanks dat dit een kleine tegenvaller was komt het vooral op enkele details aan waarom de film in z'n geheel iets minder goed werkte. Op naar de volgende I guess.

3.0*

Doremus weet van Endings, Beginnings een lekkere dromerig film te maken met een sfeer die je helemaal meeneemt in het verhaal. Woodley is voor mij een prima casting keuze en zij kan de film met gemak in haar eentje dragen. Het script is een beetje sloppy. Het helpt ook niet om twee mannen (die vaker dit soort rollen spelen) te casten die ontzettend op elkaar lijken. Ik moest in het begin even terugspoelen omdat ik blijkbaar compleet miste dat ze met twee verschillende gozers zat te sjansen. Dit komt daarnaast ook doordat de mannen telkens in schemerige situaties op het beeld komen, het onderscheid maken is dan nog lastiger.

De kracht van Doremus is dan ook gelijk zijn achilleshiel. Hij verliest zichzelf teveel in het ontzettend mooi maken van zijn film dat er geen balans zit in ds relaties van de personages onderling en zelfs Woodley af en toe onverklaarbaar handelt. Doordat de film verder technisch zo mooi in elkaar zit kan ik er niet te hard over vallen. Maar het is wel iets wat me inmiddels in zijn hele oeuvre begint op te vallen.

3,0*