Daniel Isn't Real (2019)

Daniel Isn't Real is een fraai ingevulde kleurplaat. Audiovisueel absoluut niets mis mee; kwalitatief boven de genre-norm (so to speak...) en met enkele positieve (kleurrijke) uitschieters... maar uiteindelijk wel veelal binnen de lijntjes. Af en toe wat kekke trippy kleurtjes, wat distorted sounds en flashy editing, maar het is spaarzaam en 'far in between'. Ik hoopte, zeker gezien de producers die erachter zitten en de vergelijking die daardoor automatisch werden gemaakt + de positieve ontvangsten, toch op iets scherpere randjes op dat vlak. Misschien zijn we door films zoals Mandy iets teveel verwend, maar dit moet ook niet de film zijn om daar tegenop te boksen. Staat gelukkig op zichzelf met hele eigen kwaliteiten - ik doel voornamelijk op de creatieve creature fx, erg cool concept en ook in de uitwerking blijft het effectief - maar het is niet de film die het genre op z'n kop zet. Hangt tussen 3.5* en 4.0* in... even kijk hoe 'ie blijft hangen de komende tijd.

Met de zoon van Arnold, die het echt fenomenaal doet. Hoog Dave Gahan gehalte, maar dan extreem psycho. Ik kreeg er de kriebels van.

Iedereen doet het uitstekend. Ook leuk om Sascha Lane weer eens voorbij te zien komen.

Deze beviel mij beter dan Mandy moet ik zeggen, die begon geweldig maar ontspoorde enorm. Visueel zijn beide films echt een traktatie. Alleen hier pakte het verhaal me ook nog eens. Style én substance.

Een overdreven schreeuwende en overacting Nicolas hebben ze dit keer gelukkig in zijn Cage gelaten. Dat scheelt ook al emorm denk ik.

Jammer dat deze film zo weinig exposure heeft gekregen. 1 van de betere films van 2019 in de horror department.

Modern euvel.

Iets wat ik het laatste jaar wel al meer heb gemerkt. Daniel Isn't Real is een film die eigenlijk best veel goed doet. Het ziet er allemaal erg netjes en sfeervol uit, de soundtrack mag er ook zeker weten, de editing is zeker ook niet verkeerd ... maar op de één of andere manier is het geheel niet zo goed als de som van de afzonderlijke delen.

Het is alles bij elkaar dan toch net iets te braaf, misschien omdat ik het gevoel krijg dat de film ook net wat sfeervoller en vooral intenser zou willen zijn dan hij uiteindelijk overkomt. Er zitten zeker gave scenes in, fijne momenten, voldoende originaliteit, maar wanneer het moment daar is om nog dat éxtra tandje bij te schakelen, dan hapert het een beetje, of wordt het net weer wat rustiger.

Dit alles maar om te zeggen dat Daniel Isn't Real een erg toffe film is, maar wat mij betreft net geen meesterwerk. Zeker de moeite voor de horrorliefhebber die weer net eens wat anders wil, of de sfeerliefhebber die graag wat verder in z'n zetel wegzakt, maar bij dit soort films hoop ik dan toch steeds op net wat meer, en dat komt er maar weinig uit de laatste tijd.

3.5*

Eindelijk ook gezien.

Wel eens met de heren boven me. Duidelijk een film die in het rijtje van The Void en het werk van Cosmatos past (ietwat surrealistische, kosmische horror), maar over het algemeen toch net wat te braaf en timide is om daarmee te kunnen wedijveren. Veel concrete negatieve punten zijn er dan ook niet, behalve dat het uiteindelijk niet zo los gaat als dat je zou hopen van een film als deze. Zeker met een concept dat daar juist alle vrijheid voor zou moeten bieden.

Naar gebruikelijke horrorstandaarden een best wacky en originele film, maar in relatie met het 'genre' waar Daniel Isn't Real zich in probeert te nestelen had het allemaal een onsje meer mogen zijn. Toch zeker 3,5*.

Aardige film over een jongeman wiens denkbeeldige vriendje van zijn jeugd terug komt. Best origineel, maar het duurt wat lang voordat de film echt goed los gaat (de tweede helft is dan ook het beste). Redelijk sfeervol gebracht, maar spannend of dreigend wil het niet echt worden. Patrick Schwarzenegger heeft zichtbaar plezier met zijn rol.

Daniel Isn't Real was voor mij niet echt een heel bijzondere film. Vond de film zelfs wat onprettig. Het achter elkaar aan gehang met saaie dialogen begint snel te vervelen. De uiteindelijk uitkomst ervan even zo saai. Nee dit kon me duidelijk niet bekoren. Blij dat het voorbij was. Acteerwerk b.t.w. ook zeer slecht.

Je kan deze film misschien wel een beetje zien als de horror-variant van Drop Dead Fred (1991) Ook hier komt een denkbeeldige kindervriend terug. Deze Daniel is voor twaalf jaar verbannen naar een oud poppenhuis en komt weer terug maar is meer kwaadwillig dan vriendschappelijk. Daarmee is het een aardig horrorfilm die soms prima momenten van spanning oplevert maar soms ook niet weet welke kant het uit wil. Bovennatuurlijk of schizofrenie? Visueel ziet het er goed uit, al had het (van mij) allemaal wel wat gekker gemogen, en lijkt daardoor niet helemaal de mind-bender die het wil zijn. Fijn om Sasha Lane (American Honey) hierin te zien al was haar personage niet echt sterk uitgewerkt. Ook was Patrick Schwarzenegger in deze film te zien en die deed het niet eens zo heel slecht. Maar een heel goed acteur lijkt het me ook niet! Al met al een zeer aardige film, die zeker boven het gemiddelde horrorwerk uit stijgt, en die een psychologische horror combineert met een klein beetje lichaam-horror.

Deze film doet een heleboel goed. De acteurs zijn echt goed gecast, vooral Miles Robbins. Patrick Schwarzenegger is nu al beter dan zijn vader. Dit helpt de film echt want hun wisselwerking is heel goed. Ik kreeg daardoor echt een naar gevoel van deze film en de gekte en radeloosheid komen er heel goed uit. Het kleur gebruik en licht is heel goed, niet te licht niet te duister. Er zitten hele goede vondsten in ik vond die klanken van de klankschaal bij de hypnose scene heel goed gevonden het voelt echt alsof je in iemand hoofd kruipt.

Ik ben het wel eens met de kritiek van anderen hier, deze film had tot het gaatje moeten gaan. De scherpe randjes missen hier en dat is eeuwig zonde.

Het blijft mij altijd verbazen, want als je uitgangspunt is om een aparte film te maken waarom zou je dan niet consequent hiermee doorgaan? dan heb je een cultkraker te pakken waar iedereen het over heeft. Nu blijft over een hele goede film, die ik zeker zou aanraden. Maar over 5 jaar zijn we hem alweer vergeten terwijl met een scherp randje en een echt gruwelijk einde zou deze film zich zo op je netvlies branden dat je het over 10,15 jaar nog steeds mensen zou aanraden.

Het biedt perspectieven voor de volgende film van Mortimer. Ik zal hem zeker in de gaten houden en we moeten hopen dat hij bij de volgende film wel de spreekwoordelijke trekker overhaalt.

Mijn vrees is echter dat hij niet voor niks de zonen van beroemde filmsterren cast en het scherpe randje eraf vijlt. Dit opent wellicht deuren voor Mortimer om voor een groot budget een grote film te maken waarbij de productenten constant links en rechts in zijn nek hijgen. We lopen dan risico dat hij overstapt naar "de dark side" en lekker gladgestreken formule films gaat maken zoals we die helaas teveel zijn in de tegenwoordige tijd.

Had deze al tijdje bovenaan mijn lijstje staan, eindelijk van gekomen. Werd sowieso al getriggerd door de korte inhoud en reviews her en der, dus ik verwachte er wel iets van. Film begint nog redelijk gewoontjes (niet negatief bedoeld), met de kleine Luke. Van zodra de film twaalf jaar verder is, wordt het uitermate boeiend en zat ik echt aan m'n scherm gekluisterd. Ook zeer sterke prestaties van zowel Patrick Schwarzenegger als Miles Robbins. Heel sterke en intrigerende thriller.

Een stijgende lijn.

Daniel Isn't Real is een film die de zaken wat anders aanpakt en daardoor met een redelijk uniek resultaat aan komt zetten. Het kent bovendien ook een cast waarvan ik niet meteen had verwacht dat ze geschikt waren voor dit soort rollen. Daarmee doel ik vooral op Robbins en Schwarzenegger.

Robbins herkende ik namelijk vooral van zijn sullige en random types. Het was daarom even moeilijk om hem in zo'n serieuze rol te zien, alhoewel hij zeker weleens zijn innerlijke apartheid mag laten zien. Schwarzenegger acteerde beter dan ik had verwacht, in Midnight Sun bijvoorbeeld, die enkel een jaar eerder uitkwam, zag hij er vooral behoorlijk nerveus uit.

De film trapt direct de deuren plat door met een keiharde en abrupte opening te beginnen en daarmee direct de aandacht vast te grijpen. Daarna trapt de film weer volmondig op de rem en verandert in een redelijk traag gebeuren die niet altijd even veel weet te boeien. Wanneer de tweede helft aanbreekt wordt de film weer redelijk uniek en daardoor dus ook leuker.

De gekte, chaos en eigenzinnigheid van de film worden in de tweede helft uitstekend uitgewerkt. Visueel is er ook zeker niks mis mee, al zijn de vergelijkingen met Mandy wat misleidend. Mandy dringt veel en veel verder binnen in zijn eigen visuele wereld. Daniel Isn't Real is ten alle tijden toegankelijker. Je zou bijna kunnen zeggen dat deze film "boven de grond blijft".

In het tweede gedeelte, waar de film ook echt loskomt, is de film best wel apart. Maar wel leuk apart. Veel leuke kleurtjes, aparte sequenties, genoeg horror en vaart om de kijker geboeid te houden. Daarvoor moet je eerst een redelijk serieus en traag voortkabbelend drama zien te overwinnen, die vooral zo traag aanvoelt omdat de film zo bijzonder opent.

Het is best een leuke film. Het blijft erg toegankelijk, maar ook redelijk uniek en soms zelfs buitengewoon grof. De gore is hier en daar best hard, maar vooral erg leuk, wat vreemd klinkt, maar om dat te begrijpen zal je het vooral zelf moeten zien. De horror zelf is redelijk beperkt en apart, maar wel leuk. Eenmaal de gekte begint is de film op z'n best, het tragere eerste gedeelte is wat moeizamer.

"The mind will do anything to avoid confronting just how alone it is in the universe."

Dit was nog eens een freaky trip.

Als klein jochie heeft Luke een denkbeeldige vriend genaamd Daniel die hem gezelschap houdt. Op het eerste gezicht lijkt het allemaal onschuldig kinderspel, maar na een bijna noodlottig ongeval moet Luke afscheid nemen. Vele jaren later als student laat hij uit eenzaamheid zijn vriend weer vrij, wat enkel voor problemen kan zorgen...

Het is alleen jammer dat 'Daniel Isn't Real' enigszins een trage aanloop kent. Er wordt iets meer ingegaan op het drama. Toch blijf je je afvragen wie of wat Daniel nu daadwerkelijk is. Dit wordt versterkt door de uitstekende wisselwerking tussen Patrick Schwarzenegger en Miles Robbins.

Als kijker word je langzaamaan ondergedompeld in een onsamenhangende nachtmerrie die alsmaar chaotischer wordt. Het lijkt alsof je zelf niet meer weet waar je het moet zoeken; het onheilspellende blijft beklijven. Ik was met name gecharmeerd van een aantal intrigerende scènes waarin gespeeld wordt met het licht en geluid.

Al met al een fijne psychologische horror. Misschien had het geheel een tikkeltje scherper gekund, maar desalniettemin een leuke verrassing. Ik ben benieuwd hoe het volgende project van Adam Egypt Mortimer gaat uitpakken.

3,5 Sterren.

Niet slecht gedaan, deze thriller over een denkbeeldige vriend die wordt opgesloten om jaren later op volwassen leeftijd weer te worden vrijgelaten, maar het gegeven blijkt al snel te dun om een hele film mee te kunnen vullen. Daarnaast zijn de twee hoofdpersonen, hoewel niet slecht gespeeld, weinig charismatisch. Na een sterk begin zakt de film langzaam af naar een bedenkelijk niveau.

Degelijk filmpje.

We volgen de achtjarige Luke die uit eenzaamheid een denkbeeldig vriendje creëert die Daniël heet. Het compenseert zijn lege bestaan en hij voelt erkenning dat er in principe niet is? Of toch wel? Want Daniel is volgens mij wel meer dan slechts een denkbeeldig vriendje. Zeker nadat Luke een daad verricht waar hij de controle niet over had en zijn moeder in zijn fantasiewereld meegaat en sommeert om Daniel op te sluiten in het poppenhuis.

Maar vijftien jaar later lijkt Daniël te zijn teruggekeerd. Even oud als Luke. Maar nu lijkt Daniël wel redelijk goed van pas te komen. In beginsel als iets waarvan je zou zeggen dat het een versiercoach zou kunnen zijn. Daniël fluistert Luke van alles toe om hem wat meer succes te kunnen geven bij de crushes en het lijkt vrijwel het ego van Luke te besturen. Totdat Luke en Daniël toch beginnen te schuren en van opinies beginnen te verschillen en het grote ego eigenlijk bij Daniel zelf ligt.

De uitwerking is best interessant. Gooi Fight Club en die typische indie-romantiek... en zelfs nog wat Jacob Ladder (Wbt die demonen) achtige snufjes in de blender en je krijgt dit. Soms wil het nog wel een beetje chaotisch, rommelig en clichématig verlopen en dat is wel jammer. Toch kijkt de film lekker weg en pakt het wel op een creatieve manier uit. Het had misschien iets subtieler gemogen.

Voor de rest goed te doen.

3,5*