Kuraingu Furiman 6: Kanketsu Hen - Mumyô Ryûsha (1993)

De huilende huurmoordenaar - deel 6

Met The Russian Connection ben ik alweer aan het einde van de Crying Freeman cyclus gekomen. Niet meteen de meest interessante saga, maar het zijn korte films waar je niet al te veel bij moet nadenken en dat is soms ook wel is tof. De kwaliteit laat hier en daar wat te wensen over (vanaf deel 3 gaat het wel helemaal de mist in precies) en het was eigenlijk puur voor de volledigheid dat ik nog aan het zesde deel wou beginnen. Op het eerste zicht gingen we eindelijk eens iets meer over Freeman's verleden te weten komen..

En wat blijkt? Het is eigenlijk nog een bewonderenswaardig goed deel. Het niveau van het eerste deel wordt net niet gehaald, maar deze afsluiter is in ieder geval al stukken beter dan al hetgeen ertussen zat. Heel het mysterie rond het verleden van Freeman en de geheimzinnige vrouw in de auto is bijzonder weinig waard, maar je krijgt wel een ietwat vlot plot over een strijd tussen de 108 Dragons, de Yakuza en een bende Russen in de plaats. Gelukkig ook geen Beya-san deze keer die de boel wat komt verpesten, maar gewoon Freeman op zijn eentje die wat keet schopt. De balans tussen expliciet geweld en seks is goed verdeeld (al blijf ik het wel vreemd vinden hoe explicieter en explicieter de naaktscènes worden naarmate de reeks vordert. Het eerste deel was redelijk zedig, maar hier wordt onder andere - geïnsinueerd weliswaar - iemand gevingerd met de loop van een pistool..) en het is gewoon een goede afsluiter qua verhaal. Niet dat je echt moet verwachten dat er hier een bepaalde afronding in zit of iets dergelijks, je had deze plotlijn evengoed halverwege de reeks kunnen steken en geen haan die ernaar kraait.

Visueel dus meer van hetzelfde. Explicieter dan zijn voorgangers, maar het vreemdste is eigenlijk Freeman zelf. Die heeft in de reeks precies een aantal gedaanteverwisselingen ondergaan (bij wijze van spreken natuurlijk, niet dat hij plastische chirurgie heeft ondergaan) en ziet er hier weer wat anders uit. Geen idee hoe de originele manga zich hier nog mee verhoudt (bij mijn box zit alleen maar de manga van Portrait of a Killer, het eerste deel, en die lijkt toch redelijk getrouw te blijven aan de stijl) maar kan me niet voorstellen dat dat ook zo wisselt qua niveau. De soundmix klonk wel echt schel trouwens. Ik kan het me niet herinneren uit de vorige delen, maar de mix tussen dialoog en randgeluiden is erg slecht afgesteld. Ofwel hoor je niets van de dialogen, ofwel blaas je je boxen op met een orgasme van één van Freeman's huurmoordenaars.. De huisgenoten ten huize Metalfist trokken rare ogen in ieder geval..

Het (ietwat lage) niveau van het eerste deel wordt enkel alleen maar in dit deel benadert en verder is het vooral veel van hetzelfde. Er zijn bij mijn weten nog 3 andere versies (die met Mark Dacascos is de bekendste maar verder heb je nog een film met Maggie Cheung en het nagenoeg onbekende Killer's Romance uit 1990) maar die ga ik vermoed ik links laten liggen..

3*