Kuraingu Furiman 2: Fûsei Kakurei (1989)

De huilende huurmoordenaar - deel 2

Het eerste deel van de Crying Freeman reeks was vrij vermakelijk. Qua animatie had het allemaal wel iets beter gemogen voor een volwaardige OVA maar vanwege het vele geweld, een oldschool misdadig syndicaat en een korte speelduur was het een amusante zit. Het voelde echter nog een beetje aan alsof de makers nog op zoek waren naar een goede mengeling tussen de elementen en hopelijk gingen ze dat in dit 2e deel vinden.

Het is dan ook zonde dat The Enemy Within nogal fragmentarisch aanvoelt. Dat is vooral te wijten aan het feit dat er deze keer wordt gekozen om 2 verhalen uit de manga te verfilmen, die bovendien op zich niet bijzonder veel met elkaar hebben te maken. We keren terug naar Freeman en zijn verloofde waar we ze vorige keer hebben achter gelaten en ze staan nu op het punt om te trouwen wanneer Freeman te horen krijgt dat hij het beheer van de 108 Dragons in de schoot geworpen krijgt. Dit is tegen de zin van Beya-san, de kleindochter van de huidige leider. Op zich een redelijk interessant uitgangspunt maar Beya is werkelijk zo'n vervelend personage dat het vermakelijke uit het eerste deel ver te zoeken is. Gelukkig eindigt deze plotlijn redelijk snel en krijgen we daarna een heerlijk plotje voorgeschoteld waarin Freeman het doelwit wordt van een vrouwelijke huurmoordenaar. Direct terug een stuk beter en het red de film voor een groot maar toch voel je dat dit niet van hetzelfde niveau is als het eerste deel.

Crying Freeman blijft even bloederig en gewelddadig als gewoonlijk en eerlijk gezegd, het heeft zijn charme. Alles wordt nogal expliciet in beeld gebracht dus hou je maar klaar voor bloedfonteinen en opengesneden kelen, al was het in de voorganger iets meer naar mijn gevoel. Ook de hoeveelheid naakte mensen is schijnbaar tot een minimum herleid, het is pas in het 2e verhaal dat Freeman terug in zijn nakie begint te vechten waardoor de mengeling van verhaal, geweld en erotiek niet zo tot zijn recht komt. We zijn ondertussen een jaartje later ten opzichte van de vorige OVA (en de regisseur is gewijzigd) maar qua animatie is er weinig verschil te merken tussen beide delen. Ook de Engelse stemmencast is nagenoeg over de gehele lijn hetzelfde gebleven en dat is sowieso een pluspunt.

The Enemy Within is minder dan Portrait of a Killer, zoveel is duidelijk. De keuze om 2 verschillende verhalen direct achter elkaar te plakken komt gefragmenteerd over waardoor de 2 belangrijkste personages ook wat naar achter worden geschoven. Het eerste verhaal is niet al te boeiend, maar gelukkig maakt het 2e stuk nog veel goed.

2.5*