L'État Sauvage (2019)

Een western uit Frankrijk. Dat maakt op voorhand nieuwsgierig. Ik ken de Franse cinema vooral van de romantische komedies, de sociale- en psychologische drama‘s en natuurlijk van de horror. De Franse cinema bevalt me. Dus nieuwsgierig hoe regisseur en schrijver David Parrault de western interpreteert en of hij verrassend uit de hoek kan komen.

De film speelt zich af aan het einde van de Amerikaanse burgeroorlog. Een periode die veel vaker wordt gebruikt als achtergrond in een western. De film draait om Franse kolonisten die in Missouri leven en zich van de oorlog niet heel veel hebben aangetrokken. Afgezonderd van de strijd leven zij hun chique leven tot het moment dat de oorlog onvermijdelijk aan de deur klopt en de idylle wordt bedreigd door de komst van het Noordelijke leger.

De film heeft weinig intrinsieke belangstelling voor het confict. De burgeroorlog wordt door Perrault alleen als lange aanzet en hefboom gebruikt om tot de eigenlijke film te komen. Een film over een Franse familie die huis en haard verlaat teneinde terug te keren naar Europa en een trektocht door de wildernis onderneemt om bij de kust te komen en daar scheeps te gaan. Dit deel van de film kun je met recht als een typische western beschouwen. De ingrediënten zijn er. Geweren, paarden, geboefte, kampvuurtjes, prairie. Toch is Savage State meer dan een typische western.

De film draagt een duidelijk feministisch stempel. Hoewel het de mannelijke personages zijn die de touwtjes in handen hebben, zijn het de vrouwen die in het middelpunt staan. De film draait om hun onderlinge verhoudingen, om hun verhalen en om hun dromen. Sterke vrouwen zijn het. Vrouwen die met een geweer kunnen omgaan, een paard kunnen berijden of een boevenbende aanvoeren. De mannen zijn in deze film niet de helden. Al lijkt dat soms wel zo. Ach, allemaal schijn. De mannen zijn de veroorzakers van pijn, ellende en disharmonie.

Over de personages kom je niet veel te weten. Tot het innerlijke wezen van de personages is afstand. De kijker krijgt net genoeg hoogte van de personages om ze herkenbaar te maken. Hij heeft net genoeg informatie om empathie op te kunnen brengen.

De personages hebben weinig tekst. Perrault verklaart niet veel met woorden. Paerrault spreekt vooral met beelden. Veelal romantische beelden. De sfeer die in de film hangt is dan ook wat droomachtig. Surrealistisch soms. Men neme bijvoorbeeld de scènes met de boevenbende. De bende bestaat uit anonieme mannen met zakken over hun hoofd als speelden zij gevaarlijke killers in een Franse horrorfilm. In contrast daarmee valt de aanvoerster van de bende op die ongemaskerd en krachtig gepersonifieerd aanwezig is en als zodanig de bende leidt. Feminisme en surrealisme gaan in deze film hand in hand.

Savage State is een rustige film. Een film met een bedaard tempo. Een film die heel graag de personages en de actie even verlaat om de kijker een blik op het majestueuze landschap te gunnen. In Savage State zijn de grote lijnen helder. Voor een meer gepreciseerde interpretatie van die lijnen is de kijker vooral aan zichzelf overgeleverd. En daar krijgt de kijker ruimte en tijd genoeg voor.