All Is True (2018)

Als zijn ultieme bewonderaar een film maakt over de meester zelf, dan verwacht je iets, maar All Is True lost dit niet in. Verbazingwekkend genoeg oogt het wat ongeïnspireerd, met een erg ongelukkige montage waardoor je nooit in het verhaal komt. Enkel de make over van Branagh zelf als Shakespeare in combinatie met soms cinematografisch erg fraaie beelden zijn geslaagd, maar wat overheerst is dat het verhalend absoluut beter had gemoeten. Je krijgt nooit feeling of inzicht in de unieke man die Shakespeare geweest moet zijn. in plaats daarvan kiest de regisseur voor een gezins- c.q. kostuumdrama dat door de harkerige regie voor geen meter werkt. Ook jammer trouwens dat zulke goede acteurs als McKellen en Dench worden misbruikt voor zulke korte, inwisselbare rollen. Denk dat zelfs de ijdele Branagh later wel een keer toe zal geven, dat dit niet de bedoeling is geweest. Iets te veel verfilmd toneel zonder de emotie van een film wat mij betreft..

I've lived so long in imaginary worlds, I think I've lost sight of what is real, of what is true

Er zijn weinig hedendaagse acteurs/regisseurs die zo begaan zijn met het oeuvre van William Shakespeare als Kenneth Brannagh. Met uitzondering van Laurence Olivier kan ik niet direct iemand opnemen die er zo mee bezig is en het feit dat net Brannagh besluit om de laatste levensjaren van de Bard te gaan verfilmen, zou normaal gezien op veel gejuich onthaald moeten worden. De wereld zit echter vreemd in elkaar en All Is True verdween geruisloos naar de achterste regionen van de cinema.

Bijna een jaar na de initiële vertoningen op festivals wordt de film eindelijk op DVD uitgebracht en eerlijk gezegd? Het resultaat mag er zijn maar vertoont ook best wel veel mankementen. Dat Brannagh het werk van Shakespeare goed kent is een understatement en doorheen heel de film voel je dat hier veel details inzitten die voor de liefhebber van de toneelstukken. Dat ligt voor een stuk ook aan de werkwijze van Brannagh die de gaten in het verhaal (er is - rekening houdende met de tijdsperiode - veel geweten over Shakespeare's leven maar er zijn ook evenveel dingen die we niet weten en hetgeen we wel weten spreekt elkaar ook nog eens tegen) opvult met informatie uit de toneelstukken. Zo gebruikt hij onder andere de relatie van Hamlet en zijn vader uit The Tragicall Historie of Hamlet, Prince of Denmarke als basis voor de relatie tussen Shakespeare en Hamnet, de echte zoon van de Bard en dat zorgt langs de ene kant voor soms erg kleine maar fijne details maar langs de andere kant blijft het ook een beetje kabbelen.

De beste momenten zijn dan ook die waar je de essentie van Shakespeare zelf voelt met onder andere het gesprek met de Earl of Southampton (waarin flarden van de Sonnets worden opgedragen) maar ook de confrontatie met Sir Thomas Lucy is erg sterk. Brannagh neemt zelf de rol van Shakespeare op zich en doet dat behoorlijk, hij is ook nagenoeg onherkenbaar door de geloofwaardige make-up, en wordt geruggensteund door een aantal Shakespeare veteranen. Zo is er Judi Dench als Anna Hathaway (de vrouw van Shakespeare) en Ian McKellen als Earl of Southampton. Die laatste heeft maar een minieme bijrol maar slaagt er toch in om het laken voor een groot stuk naar zich toe te trekken. Toch ook nog een pluim voor Kathryn Wilder als Judith Shakespeare die niet moet onderdoen voor het acteergeweld van Brannagh of Dench en zich zonder al te veel moeite staande weet te houden

All Is True, wat eigenlijk de alternatieve titel is van Henry VIII, is een film waarbij hoogstwaarschijnlijk niet alles waar is. Brannagh neemt hier en daar een loopje met de werkelijkheid en vult de gaten naar eigen believen in maar levert dan ook wel een interessante film af. Het probleem zit hem echter in het feit dat de vaart wat ontbreekt en dat de echte verrassing uitblijft. De confrontaties tussen de Bard en zijn familie maken echter heel veel goed.

3.5*

Aardige film waarin William Shakespeare stopt met schrijven en terugkeert naar zijn gezin op het platteland. Ondanks een aantal goeie dialogen is de film een beetje aan de saaie kant. Wel ziet de film er mooi uit met prima camerawerk dat veel mooie shots oplevert. Niet zijn beste film, maar het past natuurlijk perfect in het straatje van Kenneth Branagh.

Branagh en Dench spelen William Shakespeare en diens echtgenote Anne Hathaway in de laatste levensjaren van de gevierde toneelschrijver. Shakespeare stopt met schrijven nadat het Globe Theater is afgebrand als gevolg van een technische fout. Daardoor heeft hij veel met meer contact met en tijd voor zijn vrouw [Dench], en zijn dochters Susanna [Lydia Wilson] en Judith [Kathryn Wilder]. Williams gedachten gaan echter veelvuldig uit naar zijn zoon en Judiths tweelingbroer Hamnet [Sam Ellis] die jaren geleden stierf als gevolg van de pest. Al gauw blijkt dat hij het nodige heeft uit te spreken met zijn vrouw en zijn dochters. Interessante interpretatie van de periode uit het van De Bard waarover vrij weinig bekend is. Zoals te verwachten valt weet Branagh het tijdperk overtuigend tot leven te brengen en is het acteerwerk uitstekend, ook van Ian McKellen in zijn beperkte bijdrage als Earl of Southampton.

In de herfst van zijn leven keert de bard terug naar huis, maar als hij gehoopt had zijn dagen als een ontspannen pensionado te kunnen slijten komt hij bedrogen uit, want in Stratford-upon-Avon wachten schandalen, familieperikelen, een onbeantwoorde liefde en bovenal zijn getroubleerde relatie met zijn vroeg overleden zoontje op hem. Prachtig vormgegeven en fraai geacteerde biografische film, wellicht betekenisvoller voor wie goed thuis is in Shakespeare, zijn stukken en zijn tijd, maar ook los daarvan interessant en pakkend. Hoewel de film aan Kenneth Branagh toebehoort vullen Judi Dench, Kathryn Wilder en Ian McKellen hun bijrollen knap in, en de cinematografie van, jawel, de herfst op het Engelse platteland doet wonderen. Déze Shakespeare-liefhebber bleef na afloop in ieder geval ontroerd achter.

Tja, een ‘kleine’ filmbiografie van een heel groot schrijver. Voor mij een idee waar je van tevoren van vreest dat het niet heel veel toevoegt en dat bleek ook het geval.

Enfin, gelukkig bleek het nog wel een vrij origineel gemaakte film met Branagh die William op een aparte en soms best grappige manier neerzet. Ook de scènes die eruit zien als een 17e eeuws schilderij zijn leuk gedaan, vooral in het avonddonker.

Verhaalinhoudelijk verder niet enorm interessant voor mensen die niet zo obsessief bezig zijn met Shakespeare als Branagh. Een leuk weetje vond ik wel dat de vrouw van een van de grootste schrijvers ooit blijkbaar niet kon lezen en schrijven?! Lol.