The Professor (2018)

Een juweeltje van een film, ontroerend en komisch. Maakt van een beladen onderwerp toch een zeer genietbare film. Wederom een genot om naar Johnny Depp te kijken wat een talent.

The Professor is een film die eigenlijk nergens in uitblinkt maar in zijn geheel toch erg vermakelijk is. Johnny Depp is absoluut de sleutel binnen dit geheel. Zonder zijn deelname zou de film wellicht niet het niveau halen waar het naar op zoek was.

Toch wel een aangenaam filmpje, voornamelijk voor de 40 plus generatie die zo nu en dan over hun eigen sterfelijkheid gaat nadenken en dan heimelijk zal wensen dit dan net zo nuchter te kunnen benaderen als professor Richard in deze film. Had makkelijk een sentimentele, zwaarmoedige draak kunnen worden, maar door de evenwichtige regie en de goed doordachte rol van Depp werkt het wonderwel. Depp is bepaald niet mijn favoriete acteur, zijn maniertjes en neiging tot overdrijving in zijn latere films staan me zeer tegen, maar hier laat hij met zijn ingetogen doch krachtige vertolking zien wat voor een klasbak hij eigenlijk kan zijn. Hij draagt deze film bijkans in zijn eentje. Jammer dat de film verder wat subtiliteit mist, anders was dit een pareltje geweest in plaats van uitsluitend een redelijk film. Enkele nevenfiguren worden wel erg eendimensionaal neergezet, en dat eindshot waar de professor letterlijk op een kruispunt van wegen staat en er voor kiest om rechtdoor over de nog niet platgereden paden te rijden had iemand van 11 jaar ook kunnen bedenken, maar dat mag het merkwaardige plezier dat je voelt bij een film over doodgaan niet bederven.

Aangename film. Niks bijzonders maar een vermakelijke film met leuke komische momenten en toch een boodschap. Prima geacteerd en ook verrassend goed door Depp.

Aanrader 3.5*

Samen met Pomodorini naar de sneak preview geweest in de cinecitta. We wisten niet wat het ging worden en we hoopten op Once upon a time in hollywood of midsommar. Aan de opening was al te zien dat het geen van beide was. Alsnog was de film de moeite waard. Depp vertolkt zijn rol uitstekend. Grappige scènes worden afgewisseld met serieuze scènes. De korte speelduur doet de film ten goede en het einde is ook mooi. Je krijgt door het geweldige acteerwerk van Depp echt sympathie en medelijden met meneer Richard.

3.75*

Het gebrek aan karakterisering en een onevenwichtige toon liggen mede ten grondslag aan een weinig memorabele vertolking van Johnny Depp in de rol van Richard, een leraar die te horen krijgt dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij besluit ter plekke dat hij zich niet laat behandelen en besluit in de laatste 6 maanden van zijn leven de zaken eens heel anders aan te pakken. De zelfingenomen Richard zwelgt vooral in zelfmedelijden waardoor zijn inspirerend bedoelde gedrag eerder pathetisch overkomt. Het gebrek aan emotionele diepgang zorgt ervoor dat de film, net als zijn centrale personage, kil en afstandelijk overkomt. Het feit dat het scenario van regisseur Wayne Roberts zwalkt tussen (zwarte) komedie en drama. Veruit het beste werk komt van Danny Huston die als Richard beste vriend Peter als enige toont over de talenten te beschikken om het middelmatige scenario te ontstijgen.

Ik dacht dat Johnny Depp nogal over the hill was qua uiterlijk, maar tot mijn verrassing ziet hij er eigenlijk nog steeds heerlijk uit. Of in ieder geval is hij nog steeds erg prettig om 90 minuten op beeld te hebben.

De film vond ik erg veelbelovend beginnen, een leuke toon, best leuke humor, in een (wat leek) eigenzinnig stijltje.
Helaas is daar vanaf ongeveer de helft nog maar weinig van over en verzandt het in een nogal nikserig, veel te serieus en eigenlijk bijna saai geheel. Hier had toch echt veel meer ingezeten gezien het thema, en gezien wat er in het begin neergezet wordt met bijvoorbeeld dat klasje. Plak er wat speelduur aan vast, doe iets meer met de personages, laat nog wat dingen gebeuren (met een beetje meer humor graag) en je hebt een film die in de buurt komt van het potentieel.

Er komen hier en daar nog wat aardige teksten en gevoelige dingen voorbij, maar eigenlijk komt dat ook op niet meer neer dan 'leef je leven zo goed mogelijk' (en blijkbaar hoort daar een hoop drank en drugs bij, heeft hij verder echt iets interessants gedaan?).

Heel jammer, deze film had op een of andere manier echt de gunfactor voor me, en ik zat heel de tijd te hopen dat het nog heel leuk ging worden maar helaas. Zelfs het afscheid op het eind van zijn dochter deed me nagenoeg niets.

3*, maar had heel graag meer willen geven.

Deze film kende behalve een mooie doses humor ook enkele zeer fraaie scènes zoals bij voorbeeld Richard die afscheid neemt van zijn dochter en het nogal vreemde einde. Zeer vermakelijk ook al die fratsen die de professor uithaalde met zijn studenten, zijn vrouw en de rector magnificus. Best wel grappig dus wat je in deze film allemaal voorgeschoteld kreeg maar waar het mij toch vooral om ging is toch wel het zware thema in deze film die gaat over een professor die te horen krijgt dat hij kanker heeft en niet lang meer te leven heeft.. Tja, wat zou jij doen als er bij jou dezelfde diagnose werd gesteld als bij Richard? Je leven met allerlei behandelingen een jaar of langer laten verlengen met als gevolg dat je daardoor zo ziek wordt dat het leven geen kwaliteit meer heeft of je doet net als Richard en weigert alle behandelingen met als gevolg dat je nog maar een half jaar te leven heeft maar dat je in die tijd nog iets van het leven kunt maken. Ik voor mijzelf hoop het laatste maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Zodoende is het thema in deze film wel iets om over na te denken.

3,5*

Goeie film over een leraar Engels op een universiteit die te horen krijgt dat hij nog maar een half jaar te leven heeft. Wellicht niet overal even geloofwaardig en ook het einde is wat te sentimenteel (vooral in vergelijking met de rest van de film). Echter wel een heerlijk hoofdpersonage die nergens iets meer om geeft en dit levert genoeg grappige en ook wel scherpe scenes op. Bovendien weet de cast het allemaal prima te brengen.

Ik ben nooit een grote fan van Johnny Depp geweest. Ik moet echter wel zeggen dat hij in deze film bijzonder goed voor d’n dag komt. Het is sowieso een mooie film, waarin de relaties tussen de professor en zijn vrouw, resp. zijn dochter subtiel zijn uitgewerkt. Best een treurig en ontroerend verhaal zonder te ontsporen.

What kind of cancer is it?

It's, uh, it's lung cancer.

You don't smoke.

No. I can now.

Laat ik met een brutale en denigrerende toon beginnen. Je neemt Jack Sparrow, promoveert hem tot een welbespraakt universiteitsprofessor in de literatuur en vertelt hem dat hij terminaal ziek is. Als je de film “The Professor” (met als originele filmtitel “Richard says goodbye”) bekijkt met een laatdunkende houding, zou je zo’n uitspraak kunnen verwachten. Goed. Johnny Depp heeft misschien wel de neiging om de immer dronken piraat naar boven te laten komen. Maar verder heeft deze onderhoudende tragikomedie niet veel punten van overeenkomst met het Caraïbisch zeerovers-spektakel. Ook als is de film doordrenkt met gitzwarte humor, dan toch valt er een diep tragisch onderwerp te ontdekken. Een boodschap over aanvaarding en berusting. Richard’s (Johnny Depp) manier van aanvaarding en berusting is wel erg rigoureus te noemen.

In plaats van een zware behandeling tegen de voortwoekerende kwaal, besluit Richard om het op zijn beloop te laten en het roer van zijn leven volledig om te gooien (Tja, de subtiele Sparrow verwijzingen komen spontaan in me op). Dat betekent dus volop genieten van het leven. Kortom, de levenswijsheid “Carpe Diem” extreem uitbuiten. Richard drinkt zich te pletter, lurkt op regelmatige basis eens aan een hasjsigaret en waagt zich aan ongegeneerde vrije seks. Met beide seksen en met goedkeuring van zijn eega die zelf een buitenechtelijke relatie met Richard's baas heeft bekend. Je mag dus wel stellen dat het slechte nieuws dat hem ter ore kwam voor een grensverleggende ommezwaai zorgt in zijn persoonlijk leven. Voor de omstaanders lijkt het echter alsof hij compleet krankzinnig is geworden.

Zonder twijfel is dit één van de meest geslaagde vertolkingen van Depp sinds jaren. Hier toont deze energetische acteur dat hij wel degelijk kan acteren. Ik begrijp maar al te best dat hij deze rol toegeschoven kreeg, want het rebelse karakter van de egocentrische figuur Richard past moeiteloos bij een figuur als Johnny Depp. Misschien zorgde zijn persoonlijke privétoestand voor de gepaste gemoedstoestand om deze tot onverschilligheid bekeerde intellectualist te spelen. Zijn sarcastische kijk op het leven levert amusante taferelen op. De roekeloosheid waarmee hij zich in avontuurtjes stort, doet menig bijstander het voorhoofd fronsen. Als kijker begrijp je deze ommekeer natuurlijk beter. Het resultaat zijn redelijk bizarre situaties waar zijn vrouw Veronica (Rosemarie DeWitt), dochter Olivia (Odessa Young) en beste vriend Peter (Danny Huston) bij betrokken zijn. Overigens vond ik de acteerprestaties van deze laatsten ook niet zo slecht. Buiten de theatrale dramatiek van Danny Huston.

“The Professor” zal niet echt in de smaak vallen bij een jonger publiek. Het is dan ook niet echt een film om vrolijk van te worden. Dat geldt trouwens voor alle films die over deze vreselijke ziekte handelen. Toch slaagde “The Professor” erin om dit tragisch gegeven te transformeren naar iets humoristisch. Dat het einde emotioneler zou worden (zelfs naar het melige neigend) was natuurlijk onvermijdelijk. Serieuze films waarbij je geconfronteerd wordt met het gegeven eindigheid en sterven, doet een mens wel eens iets. Het zet je aan het denken over de zin van het leven en wat je bereikt hebt. En ik beaam dat met ouder worden mijn gedachten daar wel eens naar afdwalen. Na het zien van deze film, denk ik dat ik mijn standpunt drastisch ga herzien en ook net als Richard een “je mon fou” houding aannemen en voluit ga genieten van alles in de tijd die me rest. Dat lijkt me een aangenamere manier om mijn aards avontuur mee te beëindigen.

3.5*

Film met een sterk eerste deel, en een zwak tweede stuk. Dit is een kruising tussen American Beauty (papa, mama, dochter en cynisme achter de voordeur) en Dead Poets Society (de delen op school), maar dat niveau van die films wordt nergens gehaald. Depp is verder wel oké, de sfeer is prima en in de eerste helft kabbelt de film lekker voort. Maar daarna neemt het drama de veel te grote overhand en wordt dit heel veel gezever die nergens echt boeit, een hoop gepraat en levenslessen die volstrekt onnatuurlijk voelen, zelfs in deze film. Enfin, als geheel door de warme sfeer nog wel voldoende. 3,0*.

Luchtige zwaarmoedigheid.

Door een vreselijke ziekte pas pas gaan nadenken wat je eigenlijk met je leven had willen doen. Het zou niet zo moeten zijn , maar zal in de regel wel vaak zo gaan. Daar gaat de film over.

De weg die de prof bewandelt wordt tragikomisch gebracht en doet qua stijl inderdaad voor een heel kort moment denken aan het briljante American Beauty. Dat niveau wordt bij lange na niet gehaald, mede door de vlakke personages die me niet veel deden.

Maar laat dat de boodschap van de film niet verpesten: geniet nu van het leven!

Richard Says Goodbye werkt vooral door het aanstekelijke spel van Depp en de dikke fuck you naar het leven op het moment dat hij te horen krijgt dat hij niet meer lang te leven heeft. De ongemakkelijke situaties aan de dinertafel, op school en andere openbare plekken zijn af en toe hilarisch. Tegelijkertijd heeft de film ook een hart en weet het bij vlagen te ontroeren. Dat verder een aantal bijrollen niet helemaal goed uit de verf komen en overbodig zijn is maar een klein smetje op de film.

3 5*

fantastische film met geweldig acteerwerk van johnny depp.

Op de een of andere manier begrijp je hem op vele punten en heb je gelijk een band met hem.

Sterk verhaal en zeer goed gebracht.

Ik vond het echt een topper!

Vooral het eerste uur is erg vermakelijk en wonderbaarlijk luchtig gebracht voor een zwaar onderwerp als dit, wat mij betreft een voortreffelijke rol van Depp ook trouwens! Het laatste half uur is meer drama, wat op zich niet heel slecht uitpakte maar na dat heerlijke eerste uur had ik bijna zoiets van zet alsjeblieft door op dit tempo en in deze style, het einde had gewoon hetzelfde kunnen blijven

Heel dicht tegen een 4 aan, maar net een 3,5. Zeker een aanrader.

The Professor heeft een alternatieve titel: Richard Says Goodbye. Geen idee waarom een films twee titels zou moeten hebben, maar de makers konden blijkbaar niet kiezen, en dat is al een slecht voorteken voor wat betreft het verhaal. Want het is een vreemde mix tussen drama en komedie.

Dat een film met Depp twee jaar lang onder mijn radar is gebleven, is ook wel tekenend. Hij dook ineens op in een illuster rijtje B-films op Netflix.

Het moge duidelijk zijn: Richard, het personage van Depp, krijgt te horen dat hij terminaal is. Hoe maak je met dat uitgangspunt een komische film? Op het moment dat Richard zijn last wil delen, krijgt hij zelf ineens allerlei schokkende ontboezemingen te horen van zijn familie. Die scène is zo absurd dat het zware onderwerp direct een stuk luchtiger is geworden.

Het markeert het begin van een achtbaanrit van een personage dat in sneltreinvaart nog even een sex, drugs & rock n roll leven wil leiden en overal lak aan heeft. Helaas gaat het nooit echt ver of over the top en worden veel scènes ingetogen gehouden doordat meneer de hoogleraar tijdens al zijn escapades aan een select gezelschap archetypische studenten wat willekeurig bij elkaar geraapte filosofie bijbrengt (terwijl merkwaardig genoeg op het laatst blijkt dat hij het vak Engels doceert).

Nee, Breaking Bad wordt het bepaald niet. Tegen het einde is de komische noot eraf en wordt het allemaal best serieus. Als hij zijn 'geheim' tenslotte deelt met de laatste paar personages die het nog niet weten, reageren die op zo'n debiele en laconieke manier dat het de hele film compleet onderuit haalt. Logische vragen als 'hoe lang heb je nog' of 'wat heb je dan precies' worden niet gesteld.

Sterker nog: Richard laat uiteindelijk zijn geschokte dochter achter, in haar eentje in huis, luttele minuten nadat hij het haar heeft verteld. En waarom? Om met zijn Sovjetunie-Mercedes door een weiland te crossen. Nee.

De film wil het handelen van Richard aan de kijker verkopen als de juiste weg, of op zijn minst een verklaarbare keuze, maar nee, ik ergerde me dood.

Depp deed het aardig met wat hij kreeg, maar het scenario smaakte naar Noah Baumbach / Ben Stiller / Adam Sandler. En dat is een vieze smaak.

1,5 sterren

Deze tragikomedie eens bekeken en het eerste uur was wel goed, jammer dat het laatste half uur wat minder was. Het eerste uur was ook heel luchtig voor zo'n onderwerp.

De cast deed het zeker niet slecht.

Goed voor een keertje, maar een waw gevoel had ik er spijtig genoeg niet bij.

Eigenlijk doet zo'n film precies wat je verwacht; een goede eerste helft, een tegenvallende tweede. De zwarte humor en eigenaardigheid is veruit het sterkste in de film, 100% gedragen door Depp. Natuurlijk weetje dat het dramagehalte met dit onderwerp gaandeweg de overhand zal nemen. Dat werd niet zó zwaar als gevreesd, maar het laatste kwartier is het kijken niet meer waard met de standaard zwaarmoedige speech en traantjes hier en daar.

Zijn er eigenlijk wel zwartgallige films die van puur drama en/of moraal verstoken blijven en doorzetten op de cynische, lichtvoetige kant? Ik laat me graag informeren

“In each and every moment we're composing stories of our lives, let's aim to make it a meaningful read... or at least an interesting one”

Deze film gaat binnenkort van ‘Netflix’ af waardoor hij eigenlijk op mijn pad is gekomen. Na zijn release leek het mij niet interessant genoeg te kijken of ik ben het vergeten maar ik had hem ook niet opgenomen in mijn kijk-lijst, een film die bij mij dus een beetje uit het zicht is geraakt. Ik moet zeggen dat ik na het lezen het plot toch wel erg nieuwsgierig was hoe deze film zich zou gaan uitwerken, het kan alle kanten op maar de te sentimentele kant daar zat ik persoonlijk niet heel erg op te wachten. De film slaat gelukkig niet helemaal die kant op maar, heel interessant vond ik hem nergens worden.

De in opspraak geraakte ‘Johnny Depp’ deed het overigens leuk in de film al vond ik het nergens een bijzondere rol van de beste man. Hij doet zijn ding, en daar is hij goed in en dat laat hij ook zien. We volgen ‘Depp’ in de rol van de professor ’Richard’ die te horen kreeg dat hij ongeneselijk ziek is aan kanker en ook uitzaaiingen heeft. ‘Richard’ laat het nieuws even inzinken bij zichzelf en als hij daarna ook nog eens hoort dat zijn vrouw vreemdgaat, of beter een affaire heeft en hun dochter lesbienne is wat duidelijk niet helemaal geaccepteerd wordt door ‘Veronica’ is ‘Richard’ er klaar mee en kiest er voor geen fuck meer aan het leven te geven.

Ook zijn studenten moeten hieraan volgen waar hij leuke gesprekken mee voert en op een vreemde maar geaccepteerde manier lesgeeft. Hij besluit bijvoorbeeld ook een avond met z’n studenten de kroeg in te duiken waar hij nog even een serveerster mee neemt in de WC terwijl ook zijn vrouw bezig is met haar affaire. Vervolgens vroeg hij om wiet aan zijn klas die een jonge kan geven in de vorm van brownies en ze vervolgens ook nog seks hebben met elkaar, hij wil het toch een keer proberen.

Er gebeuren meer vreemde situaties in de film, en het leunt allemaal tegen het feit aan dat de film draait om het feit dat ‘Richard’ weet dat hij doodgaat en zijn leven verder gaat leiden alsof er niks anders geld dan vermaak, alles eens proberen en het lukt hem aardig.

Ik vond de komedie wat flauw en die sloeg ook niet altijd even goed aan. Over het algemeen was de hele film best mild, buiten het feit om dat ‘Depp’ het leuk doet als ‘Richard’ en zeker zero fucks geeft aan het leven verder is alles lief. De wraak is ook totaal niet bijzonder te noemen, noch zijn streken en grappen. Het had van mij met wat meer pit gemogen, alles net wat grover en ook zeker de laatste dertig minuten zijn niet meer bijzonder te noemen. De film herhaald sommige scenes, er is weinig vuur te merken.

3.0*

Duidelijk een mindere film van Depp vind ik zelf.

Naargeestige film. Ik besef wel dat het onderwerp nogal naargeestig is, maar ik denk wel dat het wat meer met stijl gebracht had kunnen worden. Ietwat luchtiger.

Dat was wel het idee dat ik had toen ik de beschrijving las. Omdat er dus een einde aan zijn leven zou komen dacht ik dat hij nog van het leven dat hij had zou gaan genieten.

Daar vind ik dit niet inpassen.

Viel me flink tegen.

Leven alsof het je laatste dag is. Vermoeiend want je moet je begrafenis regelen, anderzijds maakt het de weg vrij om alle conventies aan je laars te lappen. Met name dat laatste doet Richard Brown. Met verve, overtuiging en met veel gevoel voor humor. De thematiek biedt overeenkomsten met American Beauty, en ook wel met The Dead Poets Society.

Johnny Depp zet een zeer geloofwaardig en beminnelijk personage neer, waarbij de lach en de traan afgewisseld worden, maar soms ook vermengd raken. Het einde had zowaar een Lynchiaans teintje. Mooi !

Ik moet het toegeven: ik ben geen fan van Johnny Depp, maar in deze film schittert hij.

Uitstekend geacteerd. Hij draagt de film volledig, maar - zoals al eerder vermeld - de rest van de cast doet het ook prima. Camerawerk is goed en ook een niet opvallende, maar zeer goed ondersteunende soundtrack. Het is een wat trage film. Na een sterk begin, was ik halverwege bang dat het een tegenvaller ging worden, maar naar het einde werd dit weer goed getrokken. Je moet wel tegen de wat slome manier van praten van Depp kunnen (als je je daar aan irriteert: afzetten en iets anders gaan kijken, want dat verandert niet). En je moet je niet al te veel irriteren aan de wat moralistische boodschap aan het einde. Eerste deel is voorzien van subtiele humor, versterkt door de geweldige dialogen. Het gaat op den duur wat kabbelen. Het tweede deel gaat over naar drama. Punt van kritiek is dat de film (met name in dat tweede deel) wat oppervlakkig blijft. Maar toch goed voor 3,5 ster.

Professor Depp.

Het begin is erg leuk, vanaf de helft overheerst het drama te veel. Ja, dat hoort misschien bij het onderwerp, maar dat maakt het niet minder drenzerig. Het is dat het hondje het schattig houdt, en dat Depp en het karakter dat hij speelt niet van plan zijn gentle into that good night te verdwijnen. Een van de heel zeldzame films die wél hoofdstuktiteltjes heeft, maar niet ten onder gaat aan de aspiraties die daar vrijwel altijd bij horen. Een van de erg weinige films waarin de soundtrack niet overheerst maar aanvult. En ook een van die zeldzame films waar de acteurs wel spelen maar niet overheersen - en zeker bij een notoir overacteur als Depp is dat best bijzonder.

DeWitt wordt hier vaak genoemd en is inderdaad prima als wederhelft, tegenwicht. Toch vond ik Huston eigenlijk mooiere scenes hebben, en wellicht Deutch ook. Het zijn vooral ook dat soort details, die scenes waar zij in langskomen wat de film tot iets speciaals maakt. Dat en het toch ietwat maniakale lachen van Depp bij die scene op de plee.