The Burnt Orange Heresy (2019)

Afspelend in de kunstwereld wordt de film naarmate hij vordert, steeds pretentieuzer, men denk dat ze iets slinks brengen maar het is alleen maar erg traag in zijn uitvoering. Hitchcock-achtig maar zonder de grootsheid van de meester. Het gaat over kunstcriticus James Figueras en een Faustiaanse deal (wanhopig zoektocht naar geheime werken van een teruggetrokken schilder) met de rijke Joseph Cassidy. Ondertussen krijg je nogal wat gewauwel over de betekenis van kunst en de donkere kant van de menselijke ziel. Om wat meer aandacht te ontvangen, zijn er een paar korte cameo's van Donald Sutherland en Mick Jagger. In het geval van de ene was het een gemis en in geval van de ander was er totaal geen meerwaarde. Het is Elizabeth Debicki, die de elegant mysterieuze Berenice Hollis speelt, die er wat van probeert te maken en de gehele film opvalt met haar frivole spel! De opbouw van het eerste bedrijf was er eigenlijk nog niet veel mis maar na het onhandige tweede bedrijf met veel alledaagse dialoog deed de film nogal inzakken. In het derde bedrijf probeert de film nog iets terug te komen maar te weinig tijd deed de film verder de das om. De leugens en intriges in de kunstwereld blijken niets minder dan pretentieuze onzin.

Elizabeth Debicki is het enige lichtpuntje in deze onevenwichtige film over een overambitieuze kunstcriticus, die het niet zo nauw neemt met de werkelijkheid. De pseudo-intellectuele overpeinzingen doen de film geen goed. Bijzonder matig.

Bovenstaande commentaren kloppen, iets te veel gewauwel, toch kon ik wel wat met de film. Mooi genre, mooie buiten-locaties, aristocratische sfeer. Muziek ook in orde. 3.

In een boeiende openingsmonoloog legt kunstcriticus James Figueras [Claes Bang] tijdens een kezing uit wat de kracht en het gevaar van zijn vak. De inhoud van die monoloog speelt een belangrijke rol bij wat zich daarna ontvouwt. James brengt de nacht door met Berenice [Elizabeth Debicki], één van de toehoorders, en nodigt haar prompt uit om hem te vergezellen bij een bezoek aan de steenrijke kunsthandelaar Joseph Cassidy [Mick Jagger] die iets met James wil bespreken. Dat blijkt te maken te hebben met kunstenaar James Debney [Donald Sutherland], een kluizenaar die zich lange tijd volledig heeft onttrokken aan publiek en de media. Voor James is dit een unieke kans om één van zijn grote helden te interviewen, maar de gesprekken leiden tot onvoorziene conclusies met onvoorziene gevolgen voor alle direct betrokken.

Cynische blik op de kunstwereld levert interessante dialogen op, maar weinig actie. Capotondi weet desondanks toch enige suspense op te bouwen, mede dankzij Jaggers sinistere charme, ook al duurt het lang voor het verhaal werkelijk op gang komt. Gelukkig is de ontknoping het wachten waard.

Helegaar niet verkeerd nee

Het begint zeer traag, met weinig boeiende dialogen, maar gaandeweg komt er toch wat spanning in. Een kritische kijk op de kunstwereld waar ik me wel in kan vinden. Sutherland steelt wat mij betreft de show, en ook best een leuk rolletje van Jagger.

Een gezellige thriller waar helaas te weinig in gebeurt. Nochtans is het uitgangspunt wel interessant. Naar het gelijknamige boek van Charles Willeford. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar dat is volgens mij toch beter. De acteurs doen het niet slecht, vooral Donald Sutherland maakt veel goed. Al had er toch wel meer in gezeten.

Ik liet de film links liggen omdat de kritieken niet zo goed zijn, maar toen ik ontdekte dat de film is gebaseerd op een werk van Charles Willeford ben ik ‘m toch gaan kijken: Willeford geldt als een van beste misdaadschrijvers van de 20ste eeuw en is waarschijnlijk de beste postmoderne misdaadschrijver met een immense invloed (zo had bv. Tarantino zijn werk als voorbeeld voor Pulp Fiction). Nu kun je je afvragen of dit een goede verfilming is van het boek – ik heb het boek niet gelezen – en of een verfilming veel toevoegt aan het sterk conceptueel en dialoog-gedreven verhaal, maar ook als film wordt een uitzonderlijk sterk misdaadverhaal verteld met bijtende postmoderne kunstkritiek en virtuoze stapeling van lagen en leugens: als de kunstcriticus de betekenis en waarde van een werk bepaalt, wat staat hem dan in de weg om eigen werk waardevol te maken door de handtekening van een ‘echte’ kunstenaar eronder te zetten en de authentieke kunstenaar en kunst te laten verdwijnen zoals die in feite al verdwijnt in de kapitalistische kunsthandel? De leugen wordt zo de waarheid en evenzo is het misdaadverhaal erop gebaseerd dat niemand weet wie de ander is dus welke rol hij speelt en wie door wie wordt betaald of opgelicht.

Redelijke film waarin een kunstcriticus een opdracht krijgt aangeboden van een rijke kunsthandelaar. Op zich een prima verhaal met ook prima personages en een aantal goeie dialogen over de waarde en interpretatie van kunst. Echter is de gehele opbouw veel te lang, waardoor de spanning te laat zijn intrede doet.

De lof gaat uit naar de acteurs die de film tot meer verheffen dat dat hij is. Claes Bang die het leuk deed in The Square is in zijn rol van kunstcriticus die een schilderij moet bemachtigen, overtuigend met zowel snobistische en charismatische trekjes als een onderliggende duistere kant waarin amper moralistische trekjes zijn te herkennen. Elizabeth Debicki is zijn prettige tegenspeler. Donald Sutherland speelt zijn rol als de schilder waarvan het schilderij bemachtigd moet worden met verve. Een gebroken man op leeftijd. Zo’n rol is aan Sutherland wel besteed. En tenslotte is daar Mick Jagger die als excentrieke kunsthandelaar een paar leuke scènes heeft.

Tot op zekere hoogte is het nog wel vermakelijk om te kijken en te luisteren naar overdreven vormgegeven personages die zelfgenoegzaam over kunst praten. Daar is ook alles mee gezegd, want de prikkelende en bijtende satire die de maker volgens mij op het oog had, komt niet uit de verf. Daarvoor blijft het gekeuvel teveel aan de oppervlakte schaven en levert het op momenten hoogstens amusant pseudo-intellectueel geleuter op. En zoals bij alles dat aan de oppervlakte blijft schaven terwijl diepzinniger intenties zijn bedoeld, neemt de amusementswaarde dan snel af.

Het thrillergedeelte van de film verzandt in goede bedoelingen en mist de suspense, de scherpzinnigheid en het geraffineerde camerawerk dat je bijvoorbeeld in een film van Hitchcock wel aantreft. De film pretendeert meer te zijn dan hij is. De tegenvallende finale bevestigt dat nog maar eens. The Burnt Orange Heresy bestaat uit amusante personages die worden ondergebracht in een matig intrigerend script. Niet leuk voor de personages. Niet leuk voor de kijker.

Een film die opent met Ombra Mai Fu, waarbij de plaat blijft hangen. Mijn aandacht is gegrepen. Met ook nog veel semi-intellectueel kunstzinnig geleuter over leugen en bedrog waarbij bovendien een heuse moord plaatsvindt. Kortom, helemaal mijn kopje koffie. Goed acteerwerk, fraai geschoten, een chique aankleding, en Italiaanse sferen. Als geheel gewoon warm aanbevolen. O ja, Mick Jagger acteert op z'n oude dag beter dan ie zingt.