The Mule (2018)

Opa Clint vertelt nog een verhaal. En dat kan hij als de beste. Een beetje oppervlakkig misschien en de smeuïge details ontbreken om er echt iets spectaculairs van te maken, maar dat doet er eigenlijk helemaal niet toe. Je wilt opa Clint gewoon horen vertellen. Meekijken door de ogen van een oude man die de wereld om hem heen niet zo goed meer begrijpt. Die opgroeide toen alles nog eenvoudiger en mooier was.

Ik werd er bij het aftitelingsshot zelfs een beetje weemoedig van. Mooi luisterliedje, Clint die in de gevangenistuin staat te schoffelen. Waren dit de laatste beelden van hem op het witte doek? Is die prachtige carrière die zo ongelooflijk lang geleden begon, nu echt voorbij? Of tovert hij straks als 91-jarige gewoon nog een keer zo'n mooi klassiek verhaal uit z'n hoed?

Hoe het ook zij, sterven zal hij nooit. De verhalen zullen altijd blijven bestaan.

Ik ben een hele dure gigolo antwoordt Earl Stone op de vraag die zijn vrouw hem op haar sterfbed stelt hoe hij aan zoveel geld komt. Ik ben drugskoerier en heb 305 kilo cocaïne bij me zegt hij daarna. En dan spreekt hij de waarheid. Al geloofd ze dat niet van haar 88-jarige man. Hij heeft echter weinig keus als hij de eindjes niet meer aan elkaar kan knopen en op deze manier kan hij financieel nog iets voor zijn familie betekenen die hij emotioneel vaak heeft laten zitten. 'The Mule' doet een beetje denken aan 'Gran Torino' en het is alweer 10 jaar geleden dat de laatste uitkwam. Clint is inmiddels 89 en still going strong. Hij oogt wat fragieler maar hij heeft zijn humor nog niet verloren. Het geweld in deze film mag eigenlijk geen naam hebben. 'The Mule' is een tragikomisch verhaal en uitermate onderhoudend. Als dit Clint's laatste film is betekend het een waardig eindsaluut.

Tata was nog bijzonder kwiek voor z'n 88e.

Anno 2005 heeft Earl Stone [Clint Eastwood] zijn leven gewijd aan zijn grootste passie: bloemen kweken. Met zijn Daglelies sleept hij regelmatig prijzen binnen op conventies en binnen dat circuit voelt hij zich thuis en wordt hij gewaardeerd en gerespecteerd. Maar hij heeft door de jaren heen zo vaak belangrijke familiemomenten gemist dat zijn dochter [Alison Eastwood] hem niet meer wil spreken. Wanneer de opkomst van Internet de inmiddels 90-jarige Earl dwingt zijn bloemenkwekerij te sluiten, begint het pas tot hem door te dringen dat hij te weinig heeft gedaan voor zijn familie. Maar nu kan hij zijn belofte om een financiële bijdrage te leveren aan het huwelijk van zijn kleindochter Ginny [Taissa Farmiga] niet nakomen. Dan wordt hij benaderd door een kennis van Ginny die Earl de gegevens geeft van mensen die bereid zijn een flink bedrag neer te tellen voor "het vervoeren van producten". Dat klinkt Earl als muziek in de oren en hij gaat in op het aanbod, zonder zich volledig te beseffen waar hij mee bezig is. Maar met het geld dat hij ermee verdient kan hij zowel zijn familie als zijn beste vrienden helpen, dus gaat hij ermee door. Ondertussen is DEA-agent Colin Bates [Bradley Cooper] druk bezig met een operatie die moet resulteren in het oprollen van een drugkartel.

Clint Eastwood baseerde zich op een artikel dat in 2014 verscheen in de NY Times over de 90-jarige Sam Dolnick, die zo'n 10 jaar lang ongemerkt pakketjes vervoerde voor het Sinaloa-kartel. Eastwood geeft een zeldzaam ontspannen vertolking en weet je keer op keer te verrassen met Earls reacties op uitéénlopende situaties... en die reacties zijn niet altijd even sympathiek! Opvallend (en bijzonder verfrissend) is ook het feit dat Eastwood weigert het stereotype beeld van kartelleden te bevestigen. Sterker nog: de mensen met wie hij aanvankelijk werkt zien er dreigend uit en je moet geen ruzie met ze krijgen, maar Earls contact met deze mensen verloopt vriendelijk en wordt later zelfs vriendschappelijk.

Er zijn nog veel meer verrassende momenten, waaronder de reacties van Earls "begeleiders" wanneer ze, door middel van een verborgen microfoon, horen welke muziek Earl onderweg draait. Andy Garcia is goed gecast als de drugsbaas die Earl met open armen (en een aantal aangename extra's) ontvangt en Dianne Wiest maakt indruk als Earls ex-vrouw. Dat alles maakt The Mule tot een waardige afsluiter van Eastwoods indrukwekkende carrière, maar ik zou zou toch willen zeggen: Doorgaan! Vooral doorgaan!

Nou nou, 'zwanenzang'. Dat was Bronco Billy (1980) in principe ook al. EIgenlijk is Eastwood's filmografie van de afgelopen 40 jaar één lange grafrede geweest. The Mule gaat net een stapje verder, de film voelt meer als een reïncarnatie dan als een afscheid. Niet voor niets begint The Mule met een prachtige ceremonie, dank u voor de bloemen, Clint is de eregast op zijn eigen begrafenis. Een ellips brengt ons abrupt naar het heden, waar Clint ronddwaalt in een soort vagevuur en gaat spoken bij millenials. Ik begrijp dan ook niet dat mensen deze film 'klassiek' of 'conventioneel' noemen, dit is hartstikke avant-garde, cinema als wedergeboorte. Niet post-modern, maar post-mortem.

Bijzonder aangename tragikomedie van, en met, Clint Eastwood. Als oude man speelt hij een rol die toch heel erg bij veel van zijn voorgaande rollen past. De coole no-nonsense gast die zich niet al te druk maakt om de wereld rond hem.

Behalve dan toch om zijn familie, waar hij al decennialang niet echt naar om keek. Mooi hoe hij tot inkeer komt terwijl het verhaal niet zoetsappig of oversentimenteel ontspoord.

Petje af voor Tata.

Ook leuk even die sneer naar de hedendaagse Amerikaanse politie. Statistically the five most dangerous minutes of my life...

Ik vind het moeilijk om deze film te beoordelen. Eastwood is één van mijn favoriete acteurs, en alleen het zien van zijn naam zorgt er al voor dat ik de film wilde zien. De trailer beloofde ook veel goeds, met de dreigende sfeer. Toch viel de film zelf me gisteren wat tegen.

Het verhaal is eenvoudig, en kabbelt voort: oude man met geldproblemen wordt drugskoerier, transportje hier, transportje daar en wat grapjes tussendoor. Eastwood die een zelfde rol speelt als in Gran Torino: cool, ouderwets en met hier en daar een racistische opmerking. Duidelijk een type man zoals ze niet meer gemaakt worden lijkt de film te willen zeggen.
Gaandeweg wordt het allemaal wat gevaarlijker met het kartel, maar echt spannend wordt het nergens. Dat is ook niet waar de film over lijkt te gaan. De film vertelt meer het verhaal van een man die zijn carriere altijd voor zijn gezin heeft laten gaan, en daar op zijn oude dag spijt van heeft. Met het verdiende geld probeert hij via liefdadigheid zijn ziel te redden, en de banden met zijn familie te herstellen. De rol doet wat denken aan zijn rol in Unforgiven, waarin hij als oude arme boer met tegenzin het misdadige pad op moet, en ook wroeging voelt over zijn verleden.

Wat mij stoorde was dat het hele drugsverhaal soms wat onnodig ingewikkeld werd gemaakt. De strijd in het kartel zelf was niet nodig voor het grote verhaal, en de nobody die ineens de leiding over nam nadat de grote baas vermoord was... tja, het zal allemaal wel. Dit voegde voor mij weinig toe. De prikkelende relatie tussen Eastwood en één van de jongere bendeleden was interessant, maar werd helaas niet uitgewerkt. In een vader-zoon gesprek probeert Eastwood hem een les te leren, maar dit komt, op een ongemakkelijke blik na, verder niet terug in de film. Gemiste kans, want hierin had een mooi thema gelegen dat direct gekoppeld was aan zijn mislukkig als vader.

Ook het hele politieverhaal dat erdoor heen geweven was, maakte weinig bij me los. Dat leek vooral in dienst te staan van de uiteindelijke ontknoping, maar bevatte in zichzelf niet veel interessants. De ambitie van Cooper had van mij wat feller gemogen, dat had een mooie koppeling opgeleverd tussen Eastwoods carrière en de zijne, als een voorteken. In het gesprek in de koffiebar wordt dit thema ook aangeraakt, maar nergens komt Cooper op mij als een agent die zijn persoonlijke leven verwaarloosd voor zijn carrière.

In andere handen had deze film een enorme draak kunnen worden. Maar gelukkig heeft Eastwood zijn sporen als filmmaker ruimschoots verdiend, en is hij nog altijd een overtuigend acteur. Dat zorgt ervoor dat hij toch de juiste snaar vaak weet te raken. De scene met zijn stervende vrouw was, ondanks haar kleine rol, bijzonder emotioneel.

En ja, Eastwood, die mooie Amerikaanse landschappen, fijne muziek ... tja, dan zit ik al snel op drie sterren. Ik hoop van harte volgend jaar weer een nieuwe film van deze levende legende te mogen zien.

3*

Ik moet 'm nog bekijken, maar dit is toch geen film met enige komische insteek als ik de trailer zo zag?

Zitten zeker wel gniffelmomentjes in.

Jawel hoor, een stuk luchtiger dan de trailer doet vermoeden.

Ajax&Litmanen1 schreef:

Helemaal eens met Donkerwoud: Eastwood weet het verhaal idd luchtig te brengen maar houdt de humor subtiel waardoor het realistisch blijft. Een paar scenes van het verplicht-Hollywood-melodrama hadden eruit gelaten kunnen worden maar die doen uiteindelijk niet veel af aan de film. Eastwood laat zien nog steeds kwaliteit te kunnen leveren.

Hele fijn film om te kijken vooral. Lekker voortkabbelend voor je gevoel maar in een perfect tempo gemonteerd; die twee uur vlogen echt voorbij. En elke scène waarin Eastwood zit trekt hij de aandacht naar zich toe zonder dat uit te roepen. Ik wil zeggen dat hij geweldig acteert, maar het is bijna anti-acteren, je hebt het idee dat hij gewoon zichzelf is, zo naturel voelt het aan. Maar zo echt voelt zijn emotie ook daarmee. De andere rollen verbleken, maar enkele goede koppen geven genoeg body mee aan hun rol om niet volledig te verdwijnen. Prima omgevingen, leuk verhaal, en iets over na te denken. Want is hetgeen Eastwood doet nu echt fout? Hij helpt vooral mensen die geld nodig hebben, niet eens echt bedoeld om een wit voetje te halen, eerder een schuldgevoel. Geen film die ik bijzonder zou willen noemen, het is zelfs degelijk, maar wel enorm vakkundig gemaakt. Jammer van het wat verplicht aanvoelende drama aan het eind. Het voelt onnodig aan en haalt wat plezier weg van het eerste uur. 3,5*.

Nou, ik zou het zeker niet als zwaar drama betitelen. Natuurlijk is het geen komedie, zeker niet, maar er zitten zeker wel wat grappige momenten in, die ook echt wel grappig bedoeld zijn. Zoals hierboven enkelen al schrijven: het is luchtig gebracht, en daarmee wordt een zeer bevredigende sfeer gecreëerd.

Wat een pareltje!

Dit is wel echt een bijzonder fijn filmpje geworden zeg. Inhoudelijk misschien niet heel sterk of origineel, maar de uitwerking was van grote klasse. Het rustig kabbelende verhaal, de mooie rustieke landschappen die voorbij komen, de ontspannende soundtrack. Ik hou wel van dit soort films. Maar dat ik hier zo van heb genoten ligt eigenlijk bijna volledig aan Clint Eastwood. De man is 88, binnenkort hopelijk zelfs 89. Alleen al vanwege hem moet je naar deze film gaan. Dat hij nog acteert is een zeldzaamheid en dat in combinatie met zijn hoge leeftijd maakt dat dit misschien wel de laatste kans is om nog een nieuwe film met hem in de bioscoop te kunnen kijken. Dat was voor mij sowieso al reden om te gaan, buiten dat ik het vooraf al een aansprekende titel vond.

De film doet me aardig denken aan zijn laatste grote titel als acteur; Gran Torino. Ook toen was hij een mopperende, cynische en van zijn familie vervreemde Korea-veteraan. Dat lijkt een beetje op copy and paste-werk 11 jaar later. Wat overigens niet geeft, want Eastwood is uitermate geschikt voor dit soort rollen. Het is alleen al genieten van zijn bekende blik in de ogen, zijn weggezakte mondhoeken en zijn frons op zijn voorhoofd. Die kop zou ik van honderd meter nog zo herkennen. Je kan het rijtje clichés best afstrepen. Problemen met zijn dochter, kleindochter, ex-vrouw. Vervreemd van de wereld, van de moderne mogelijkheden. In dit geval komt hij aan werk als drugskoerier, waarmee hij geld kan verdienen waar hij uiteindelijk zoals verwacht natuurlijk goede dingen mee doet. Eastwood is al jarenlang op de sentimentele toer als regisseur en hier zal hij vast ook een stevige vinger in de pap hebben gehad. Zo richting het einde slaat de film wat doet op dat gebied, maar aan de andere kant waren dat nog best mooie scènes, zeker die tussen hem en zijn ex-vrouw. De veranderende houding van zijn dochter vond ik wat minder sterk, dat kwam niet zo natuurlijk over.

Verder scoort de film naast beeld, geluid en Eastwood ook uitstekend met de humor. Ondanks dat het een drama is blijft het geregeld lekker luchtig en zit er lekker cynische, zwartgallige humor in. Ik heb toch een paar keer best goed moeten lachen met bepaalde oneliners en situaties. En niemand die zo lekker cynisch kan zijn als onze Clint. Ik ga deze baas missen als hij er ooit niet meer is.

Ik ben gul, ik rond hier mooi omhoog af:

4*

Eens met alle loftuitingen in dit topic. Mooi kalm verhaal met een coole en relaxte Clint/Earl.

Ik pak hem wel mee met m'n Unlimited-pas omdat het plot me wel aantrekt, maar ik ben met een Clint Eastwood-film behalve Sully nog nooit op een voldoende uitgekomen. Warner Bros als distributeur, dus de ondertiteling zal ook niet in het voordeel werken.

sjesuz..wat n plaatje ....

traantje gelaten....

weer een prachtig overzicht van 020 :-0 ..maar waarom geen 5?

Lekker om even wat gas terug te nemen na een actiespektakel zoals Captain Marvel. Hoewel ik eigenlijk geen groot liefhebber ben van onze cowboy Clint Eastwood heb ik wel een aantal films van hem gezien. De laatste waarin hij zelf meedoet was voor mij Gran Torino.

En nu 10 jaar later The Mule. Een rustige sympathieke film met bijna alles erop en eraan. We krijgen drama, sentiment, humor, spanning en een verhaal. En dit is weer zo'n film waarbij je het opneemt voor de crimineel. In dit geval dus iemand die meewerkt aan het verspreiden van cocaïne. Hij heeft stiekem 1x in de tas gekeken en het gezien. Maar de meeste mensen/kijkers hopen dus dat hij niet wordt betrapt. Waarom niet? Earl Stone is onbeschoft en egoïstisch, maar tegelijk omarmen we hem. Het is de charme. Peter R. de Vries zou zeggen wat een kolder. Zo'n persoon moet achter tralies, want hij houdt zich bezig met criminele activiteiten.

The Mule is een goede film welke ik bijna 4 sterren wilde geven. Helaas worden de 4 sterren verpest vanwege de scène waarin iemand wordt aangehouden en deze persoon een paniekaanval krijgt. Graaf Machine maakt de opmerking: een sneer naar de hedendaagse Amerikaanse politie. Ok eens.. Prima en leuk bedacht. Maar de uitvoering.. Pffff.., wat een strontvervelende scène zeg. Alsof ik ineens naar een Michael Bay film zat te kijken. Michael Bay heeft namelijk ook vaak van dit soort irritante humor.

Een dikke 3,5* En op schaal van 1 tot 11 een 7,5/10

Maar het was in de verste verte geen grappige scène? Ik vond 'm dood- en doodeng, omdat het laat zien hoe iemand van kleur van het ene op het andere moment opeens in een levensbedreigende situatie komt.

Donkerwoud De man reageert zo overdreven nerveus dat het denk ik de bedoeling is dat we hier (tevens) met leedvermaak te maken hebben. Althans, de meeste mensen in de zaal waren aan het grinniken. De boodschap van de scène komt binnen, maar de manier waarop vind ik over de top. Met name dus de man in kwestie. Super geforceerd + irritant en alleen dat al maakt het een mislukking voor mij. De boodschap is aangrijpend, maar de uitvoering faalt.

Er zitten trouwens best wel een aantal vreemde zaken in de film die snel door de vingers worden gezien. Bijvoorbeeld de drugsbaas die plotseling wordt doodgeschoten (door een medewerker) omdat hij te soft is geworden en daarom dus een risico is. Best wel ongeloofwaardig. Vervolgens wil de nieuwe baas het beter doen door vooral meedogenloos te zijn. Vervolgens is hij tolerant en maakt hij een uitzondering zodat Earl zijn klus mag afmaken.

Wat een saaie NCRV film zeg

Clinton zelf is gewoon veel te oud om een film te dragen

Viel bijna in slaap met elke keer de ritjes in zijn auto

Zeer matig gespeeld in een sloom tempo

Jammer

Er had veel meer in kunnen zitten

Leuk om Eastwood weer eens op het doek te zien, het acteren is hij nog niet verleerd. Maar wat een saaie film verder zeg. Echt een kleuter script, met de meest duffe dialogen ooit, ongeloofwaardig en simplistisch. Kwam geen moment vaart in de film, en vanwege de krakkemikkige dialogen kreeg je ook nergens enige band met geen enkele van de hoofdpersonen. De twee sterren zijn dan ook puur voor het hoofd van Clint op het doek, verder kan je deze het best skippen of op dubbele snelheid kijken.

Was er tijdens het laatste deel van de film ook een beetje bang voor. Daar gaat Clint, dit was het .. Maar goed, Ik probeer al een tijdje uit te zoeken wie er eerder in 2018 van ons heen is gegaan na een sterke laatste vertolking .. help me even .....

Hij flikt het gewoon weer die ouwe , geweldig !

Burt Reynolds?

Zou goed Reynolds kunnen zijn, maar ook Harry Dean Stanton? Is al iets minder recent