La Passante du Sans-Souci (1982)

Erg meeslepende en aangrijpende film over hoe sommige feiten je je hele leven lang blijven achtervolgen. Prachtige vertolkingen van Schneider en vooral Piccoli.

Het enig minpuntje misschien is de slechte make-up. Ze hadden beter andere acteurs genomen die hetzelfde personage speelden 40 jaar later.

Laatste en zeker één van de betere films met Schneider.

Romy Schneider kreeg in 1983 postuum een Césarnominatie voor haar rol in deze film over de jaren die WO II voorafgingen en het menselijk leed dat toen reeds werd veroorzaakt.

Geen topfilm maar toch een gevoelige prent die zich eigenlijk in 2 tijdperken afspeelt en soms daardoor wat onevenwichtig overkomt.

Soms wat slordig in de setting en in de make-up.

Had het toch iets sterker verwacht, zekerlijk met 2 topacteurs.

Volgens het epiloog, op waargebeurde feiten berustend.

Dubbele dosis Schneider

Het werk van Romy Schneider.. Het is toch niet altijd even makkelijk te vinden. Ja, de Sissi films vind je zowat overal maar van de +60 films die ze heeft gemaakt, zijn er maar een handvol bij ons uitgebracht. Blijkbaar moeten ze bij Lumière hebben gedacht dat La Passante du Sans-Souci wel een interessante titel was om uit te brengen en ik kan ze geen ongelijk geven, want het is de laatste film waarin Schneider zou meespelen.

Je krijgt dan wel een dubbele dosis aangezien ze zowel Lina Baumstein alsook Elsa Wiener speelt. Twee personages die het niet gemakkelijk hebben in het leven, Wiener nog net iets erger dan Baumstein, en dat merk je aan de performance van de actrice. Het lijkt allemaal door merg en been te gaan, plus ze ziet er bij vlagen enorm belabberd uit en je snapt wel waarom als je dan de achtergrondgeschiedenis kent. Halverwege de opnames overleed Romy's zoon David in een bizar ongeluk (vandaar ook dat dat de film wordt opgedragen aan David en zijn vader), ondertussen brak ze ook nog eens haar been en moest ze geopereerd worden aan haar nieren en een aantal maand na de première was het over en out voor de actrice. Gestorven aan een gebroken hart naar het schijnt en dat is eeuwig zonde, want ook hier zet ze toch weer een performance neer die kan tellen. Sowieso een actrice met één van de meest communicatieve paar ogen dat ik ooit al heb gezien en het lukt haar wonderwel om twee verschillende personages van vlees en bloed neer te zetten.

Alleen had er meer mee gedaan kunnen worden. Zo is de film bij vlagen nogal erg rommelig (die epiloog ook waarin eventjes fijntjes a la een nieuwsbulletin wordt aangegeven dat Max en Lina 6 maanden later vermoord worden) en zit er ook niet al te veel vaart in. Al vanaf de eerste flashback weet je dat Ruppert von Leggaert / Federico Logo een Nazi gaat zijn die iets te maken heeft met de jeugd van Max en de ontknoping is op dat vlak dan ook echt niet zo spectaculair. Dan rest vooral nog de uitstekende cast met Schneider op kop maar ook op Michel Piccoli valt erg weinig op aan te merken. Let vooral nog op de uitstekende soundtrack van Georges Delerue en één van de eerste rolletjes van Jean Reno. Je kunt hem als Jodenhater spotten op het einde van de film maar je moet snel zijn.

Ik begon deze review weliswaar met wat zagen op het feit dat je enkel en alleen de Sissi films gemakkelijk vind maar misschien moet ik die dan ook eens effectief gaan zien.. Het eerste deel beviel me anno 2013 wel maar de vervolgen zijn er nooit van gekomen. Ach, ik moet toch iets gaan doen om mijn Romy-fix levende te houden, want de biografie die ik een tijd geleden las stelde ook wat teleur.

3.5*