Sauver ou Périr (2018)

Ontroerende film.

Franck maakt het ganse proces door: het fysisch en psychisch lijden waarin vooraleer het niet aanvaarden van het nieuwe leven - dat zelfs in vraag wordt gesteld - zorgt voor heel wat dramatische toestanden en twijfels tot hij tot een moedig besluit komt.

"Ik hou van je. Blijf bij mij zoals ik ben en altijd zal zijn, en zelfs als ge niet wilt, toch bedankt..."

Schitterende bewoordingen en dialogen en vlekkeloze vertolkingen.

Moest af en toe denken aan "La Chambre des Officiers".

Voor brandweerman Franck Pasquier [Pierre Niney] is zijn werk zijn lust en zijn leven. Hij kan bovendien rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn echtgenote Cécile [Anaïs Demoustier]. Maar kort nadat zij aankondigt dat ze in verwachting is raakt Franck door een ongeluk bij een reddingsactie zwaar gewond en belandt hij in een coma. De eerste helft van dit op ware gebeurtenissen geeft een interessante inkijk in de dagelijkse gang van zaken bij de brandweer van Parijs, waaronder herdenkingen voor omgekomen collega’s. Maar de tweede helft is een vrij oppervlakkig en dik aangezet melodrama over een man die moet leren leven met de fysieke, geestelijke en praktische gevolgen van zijn ongeluk en de impact die dat heeft op zijn gezin.

Een film die wat mij betreft lang blijft hangen op het niveau van een gewone TV-film. Op eenvoudige wijze wordt het verhaal verteld van een perfect gezinnetje dat af te rekenen krijgt met een enorme tegenslag wanneer Franck ernstig verminkt raakt in het gelaat.

Weinig diepgang vond ik in de personages en een nogal clichématige aanpak. Geregeld zelfs erg bruuske bokkensprongen in time lapse. Toch kon de film me geboeid houden. De actiemomenten bij de brand bijvoorbeeld zagen er goed uit. En ook de acteerprestaties waren zeker degelijk, zeker van het talent Niney.

Via tv deze nog kunnen meepikken en het was niet mis, maar vond het ook niet zo bijzonder. Cast deed het goed en verder zag het er goed uit. Goed voor een keertje, maar hoef deze niet meer terug te zien.

De opbouw is op hoofdlijnen wat clichématig, maar er is met gevoel gefilmd en ook oog voor detail.