Mario (2018)

De chemie tussen Mario en Leon spat van het scherm af, mooi en erg sympathiek dat ze elkaar zo weten te vinden. Verder fijn dat het allemaal niet nodeloos lang duurt voordat Mario zijn coming out beleeft tegenover zijn ouders. In de voetbalwereld ligt dat allemaal heel anders wordt pijnlijk duidelijk. In veel opzichten wel een typische Europese film al zal het de realiteit ook vast benaderen.

Eén van de meest opvallende positieve kenmerken aan dit drama over twee homoseksuele voetballers in het beloftenteam van het Zwitserse Young Boys is het gebrek aan homofobie. Het scenario suggereert daardoor dat de angst voor homoseksualiteit in 'de voetballerij' geïnstitutionaliseerd is door mannen die denken dat uitkomen voor een niet-heteroseksuele geaardheid de doodsteek betekent voor je eigen carrière. De enige medespeler die homofobe toespelingen maakt doet dat vooral uit jaloezie - hij is zijn basisplaats aan Leon [Aaron Altaras] kwijtgeraakt, de andere medespelers lijken zich vooral te storen aan het gebrek aan openheid. Een ander positief kenmerk is het voortreffelijke spel van Max Hubacher als degene die tussen de wal en het schip komt wanneer zijn persoonlijk manager hem aanraadt zijn geaardheid te verbergen. "Mario" toont op indringende wijze de impact van die leugen, en niet alleen op Mario zelf, maar ook op zijn boezemvriendin Jenny [Jessy Moravec, eveneens voortreffelijk]. Er zijn geen makkelijke uitwegen bij dit pijnlijke dilemma, maar dat maakt de slotscène alleen maar indrukwekkender.

Indringende dramafilm over twee jonge voetballers die verliefd op elkaar worden. Hun voetbalcarrieres maken het lastig om openlijk voor hun gevoelens uit te komen, een onmogelijk dilemma..... Hen wordt geadviseerd om de geruchten te ontkennen. Duidelijk is wel dat deze keuze iedereen ongelukkig maakt, want de wanhoop is voelbaar in meerdere scenes. De slotscene is bitter en pijnlijk! Blijft de vraag hoe de reacties waren geweest als ze open waren geweest over hun relatie. Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest........

Laat je niet afleiden door de al te typische eerste helft van de film, en ook niet door het quasi-amateuristisch knip-en-plakwerk. Naar het einde toe wordt de film gelaagder en aangrijpender.

Vooral de opoffering van Jenny en de slotdialoog tussen Mario en Leon raakten me.

Geen slechte film, en meer dan genoeg om niet enkel aan masturberen te denken als homo, tijdens of na het bekijken van de film.