Boarding School (2018)

Aardige maar rommelige thriller waarin een "exclusieve" school niet blijkt te zijn wat het moet zijn. Er had domweg meer in de film gezeten! Dit komt vooral doordat regisseur/schrijver Boaz Yakin een paar niet goed overdachte zij-lijntjes aan het verhaal heeft toegevoegd. Het historische verhaal over de grootmoeder maakt de film vooral rommelig want die is totaal niet goed geïntegreerd in het algehele verhaal. Geen idee waarom er WW2 antisemitisme en joodse overleving in de film werden verwerkt? Eerst zien we grootmoeder verschijnen in Jacob (Luke Prael) nachtmerries maar later duiken de beelden zonder reden op (flashbacks?) Jacob's travestie / dubbelzinnige seksuele identiteit voelt meer als window-dressing dan een echt legitiem persoonlijkheidskenmerk. Ook de relatie met en hoe die eindigde met het meisje Christine (Sterling Jerins), werkte (bij mij) niet. En dan is er nog de afronding deze was naar mijn smaak te Happy. Zeker in contrast met de reden waarom ze naar het internaat gestuurd waren. De onbekende cast was goed,inclusief de tieners. De filmografie en montage weten nog wat van de film te redden maar het matige scenario doet meer kwaad dan goed!

Boaz Yakin is hier op z'n minst gezegd een "beetje" de weg kwijt. Deze film is rommelig en vliegt van de hak op de tak. Cinematografisch een draak en het acteerwerk enigszins beneden de maat. Dit jaar zelden zo'n slechte film gezien.

Rare en nare film met een cast die hun rollen echt goed spelen. Maar het verhaal blijft lange tijd vaag en echt spannend wordt het niet. Soms te rommelig uitgewerkt. Het slot met die brand wordt wat simpel en snel afgehaspeld. 5/10

Bizar filmpje, eentje die niet makkelijk in een categorie valt in te delen, mengeling van horror en fantasy uiteindelijk, terwijl het begint als een soort kinderfilm. Gedurfd wel, maar toch niet helemaal geslaagd omdat aan het einde niet alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen waardoor je enigszins verward en met een onbevredigend gevoel achterblijft. Toch heb ik wel ruim anderhalf uur aan de buis gekluisterd gezeten, omdat je totaal niet wist hoe of welke manier zich dit verhaal zou ontwikkelen, en die poging van de makers om te verrassen was erg aangenaam. Lijkt inhoudelijk trouwens erg op het ook recent verschenen Down a Dark Hall(kinderen worden geplaatst in een kostschool waar rare dingen gebeuren) maar deze Boarding School vond ik op punten wat beter.

Apart.

Maar daardoor niet slecht, al had hier net iets meer uitgehaald moeten worden. Zo'n apart horrorfilmpje als deze kom je tegenwoordig niet al te vaak meer tegen helaas, en dus is het weleens grappig als je opeens zo'n film voor je kiezen krijgt.

De film doet in het begin wat als een jeugdfilm aan, maar later leer je wel dat dit niet een film is voor de jeugd. Alhoewel de kinderen wel centraal staan in de hoofdrol, is de film duidelijk wel wat meer op de volwassenen gericht.

Qua opzet doet het wat denken aan Suspiria. Het zou me ook niet echt verbazen als Yakin zijn inspiratie bij Argento vandaan heeft gehaald. De kleurtjes zijn soms rijkelijk aanwezig, zeker richting het einde. Voor de rest doet de film heel sprookjesachtig en fantasierijk aan. Dat alleen al zorgt voor een apart sfeertje.

Echter is de film iets te traag en de echte horror blijft beperkt. Richting de slotfase krijgen we wat meer gore er tegenaan, maar deze maakt niet heel veel indruk. Het blijft toch de gehele film iets te afstandelijk en te braaf. De film stijgt niet echt op.

De kinderen doen het wel leuk, maar de dialogen zijn van laag niveau. Het voelt zo te gemaakt aan, het leek alsof de regisseur zelf ook niet echt wist wat hij met de kinderen aanmoest. Het voelt iets te ouderwets aan, terwijl de toon modern voelt.

Voor de rest duurt de film ook iets te lang. Er heerst totaal geen spanning, en zeker de inleiding had wel wat sneller mogen gaan. Maar de film zelf is wel apart en kleurrijk genoeg om te blijven boeien en dan kijk je hem wel makkelijk uit. De slotfase was het hoogtepunt van de film, maar alles daarvoor slaat nog een beetje de plank mis.

Een duister sprookje over onheilspellende nachtmerries, kwaadaardige stiefouders en religieus fanatisme. De protagonist heeft het er moeilijk mee in deze coming of age met fantastische- en horrorelementen. De ontspoorde jongeling wordt op een merkwaardige kostschool geplaatst alwaar hem een streng programma wacht dat van hem een sociaal aangepast lid van de samenleving moet maken.

De film deed mij qua sfeer sterk denken aan El Espinazo del Diablo (2001). Ook het sfeervolle en kleurenprachtige Suspiria (1977) lijkt een inspiratiebron. Leuke referenties, die er gelukkig niet voor zorgen dat het verhaal niet zijn eigen weg volgt. Het verhaal begint mysterieus en ontwikkelt zich via subtiel dreigende accenten in een kwaadaardig horrorsprookje dat behoorlijk gewelddadig en verrassend explodeert.

De film fascineert maar heeft wel degelijk wat gebreken. Op de weg naar de schitterende finale komen niet alle verhaaltechnische subtiliteiten tot zinvolle wasdom. Zo wordt de emotionele verbinding die tussen het hoofdpersonage en zijn overleden grootmoeder bestaat en die als een zeer belangrijk element in het verhaal wordt geïntroduceerd, weinig bevredigend afgehandeld. Zo vergaat het ook een flirt met travestie die eveneens als spannend verhalend element wordt geïntroduceerd, maar blijft steken in vluchtigheid. Beide elementen worden nooit fundamenteel onderdeel van het verhaal.

Het zijn intrigerende aanzetten die het verhaal beloftevol zullen gaan verrijken, zo verwacht je. In plaats daarvan gaan ze vrij roemloos ten onder als hectische en absurde gebeurtenissen het verhaal meer en meer gaan bepalen.

Neemt niet weg dat Boarding School ook zonder uitbouw van fijnzinnige details een intrigerende film is. Regisseur Boaz Yakin is een duidelijke liefhebber van het horror en fantasy genre. Een regisseur en schrijver die met een eigen vrijmoedige invulling van enkele afgezaagde plotelementen een prima genrebijdrage aflevert.