Ut Og Stjæle Hester (2019)

Stellan Skarsgård is de belangrijkste reden om dit psychologische drama te zien, maar zijn rol is beperkt in dit drama dat grotendeels uit flashbacks bestaat. De 67-jarige Trond [Skarsgård] brengt in 1999 zijn dagen door in een afgelegen woning in Noorwegen, zonder enige vorm van directe communicatie. Hij denkt terug aan de periode tijdens en na WO II waarin een serie gebeurtenissen hem voor het leven tekenen. Erg interessant is dat verhaal niet, bovendien is Trond als tiener [Jon Ranes] een binnenvetter die weinig van zijn emoties uit. Ergo: er gebeurt eigenlijk niet zo heel veel en je vraagt je regelmatig af wat er eigenlijk de moeite waard is aan dit verhaal. Fraai in beeld gebracht door Rasmus Videbæk, dat wel.

Schitterend vorm gegeven film met een prachtig verhaal. Ben als kijker een paar maal op het verkeerde been gezet. Het tempo is traag, en de toon is mild, maar intussen spelen er heftige gebeurtenissen. Het zijn geen praters; Trond en zijn vader, maar ze communiceren wel, al is het onbeholpen. Meer zeg ik er niet over, maar wil wel kwijt dat ik me kapot erger aan de synopsis op deze pagina waar doodleuk de halve film wordt weggegeven. Wat is dat toch? Out stealing horses kun je het best zien zonder enige voorkennis.

Dit drama eens meegebracht en het was niet mis. Niet de film met het grootste tempo, maar de dingen die gebeurden zijn dan wel direct redelijk drastisch.

De cast deed het prima en ook hier weer mooie sfeerbeelden.

Tja prima film om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen, maar zou er niet speciaal naar op zoek gaan.

De prachtige opnamen van het Noorse natuurschoon kunnen niet verhullen dat dit goed beschouwd een slappe film is over een oude man, die –na een ontmoeting met zijn nieuwe buurman– de meest opmerkelijke gebeurtenissen uit zijn jeugd weer voorbij ziet komen. Afgezien van een handvol dramatische voorvallen is die jeugd niet boeiend genoeg om een film van twee uur te rechtvaardigen. Ik heb mij tamelijk verveeld.

Mist wellicht wat urgentie, maar wel heel mooi gefilmd. De natuur, de gevoelswereld, de sfeer en het tempo…toch erg knap gedaan.

Wisselvallig drama dat heen en weer springt tussen heden en verleden, waarbij het verleden heel wat interessanter blijkt te zijn, ondanks de aanwezigheid van Stellan Skarsgård in het heden. Duidelijk gebaseerd op een boek, getuige de vele plotlijnen, die er helaas overwegend nogal bekaaid afkomen. Er zijn een aantal mooie momenten en visueel is de film indrukwekkend genoeg, maar een emotionele connectie met de personages ontbreekt. Dit had waarschijnlijk beter gewerkt als een serie.

Een supermooie film met glaciale pacing - er gebeurt van alles, maar tijdens elke handeling kan je drie keer je mail gecheckt hebben en de afwas doen. Dat maakt het zelfs met de prachtige beelden van het harde ouderwetse boerenleven in het mooie landschap tot een beproeving om je aandacht bij de film te houden.

En wellicht is het zelfs als je dat lukt het nog steeds nodig om de film meerdere keren te zien om alle subtiliteiten er uit te halen, want ondanks het langzame tempo gebeurt er best veel. Terwijl er ten opzichte van het boek dan kennelijk weer een heleboel weggelaten is, en de film ook een stuk minder subtiel is - begrijp ik, want ik heb het nog niet gelezen. Maar dat ga ik beslist wel doen. Een mooie voorbereiding op een rondreis door Noorwegen, ergens in de komende jaren. Vast wennen aan het tempo van het leven daar.