Qing Shao Nian Nuo Zha (1992)

Aha, ik ben een keer de allereerste die een bepaalde film ziet.

Ming-Liang Tsai is een van mijn favoriete Aziatische regisseurs. Ook deze (op twee TV films na) debuutfilm (en de vierde die ik van hem zie) van hem is weer erg mooi.

Niet iedereen kan zijn films waarderen. Ze bevatten in de regel weinig dialoog, weinig muziek, zitten boordevol stiltes en hebben een sobere maar tegelijk heel erg eigen, bijzonder fraaie stijl. Veel mensen zullen ze saai vinden. Ik vind het erg mooi. Ik kan helemaal meegaan in de emoties en gevoelens.

Bepaalde thema's uit bijvoorbeeld Aiqing Wansui zitten hier ook al in. Het onvermogen om met de (prestatie)maatschappij om te gaan. Eenzaamheid. Gebrek aan communicatie. Deze film zit de personages echter wat minder dicht op de huid.

Taipei is grauw in deze film, maar dat tegelijkertijd heel mooi. Een stad die benauwend is. Erg groezelig. Tussen de neonreclames wordt je geacht iets met je leven te doen. Die druk wordt sommigen te veel. De jonge Hsiao Kang kapt er simpelweg mee en ontwikkeld een soort obsessie voor een wat oudere jongen die hij ziet.

Erg fraaie film. Ik wil snel de films van Ming-Liang Tsai die ik nog niet gezien heb zien en zijn films die ik al wel gezien heb herzien.

Ruim 4.0* met kans op meer.

Soms zie je een film die je al 100 keer eerder gezien hebt, en op alle vlakken minder is.

Ch'ing Shaonien Na Cha is zo'n film. Niet dat hij echt zo slecht is, maar op een bepaald moment ben je het gewoon beu. Nogmaals wat passieve en nihilistisch ingestelde Aziatische jeugd die het niet meer ziet zitten, en vervalt in semi-criminaliteit (wat stelen, en andere kleine pruts). Sorry, maar ik heb het dus al vele malen eerder gezien, en ook al veel beter. De film ziet er lelijk uit, en lijkt wel gefilmd met dezelfde apathie als de hoofdpersonages uitstralen. Muzikaal is er ook al niks te beleven, en het verhaaltje is zo 13 in een dozijn dat geeneens de zin had om moeite te doen.

Enige vorm van entertainment in deze film was het herkennen van wat oude games (SFII, dat soort dingen). 1* is een zwaar verdict, maar zie dan ook geen enkel nut voor het bestaan van deze film. Doe mij maar een Millenium Mambo dan.

Beetje vergeten film zo lijkt het, deze debuutfilm van Tsai, overigens pas de tweede van hem die ik zag. Deze beviel me een stuk beter, daar waar I Don't Want to Sleep Alone me totaal niet pakte, raakte ik hier vanaf het begin meegesleept. Natuurlijk leunt het verhaal op nogal wat toevalligheden, waardoor de levens van de twee hoofdpersonen met elkaar verweven raken. Het naargeestige Taipei is een fijn decor voor de verwikkelingen, ondersteund door een droog elektronisch deuntje dat wat hypnotiserends had. Stijlvol, boeiend en ook best humoristisch. Smaakt naar meer.

Film die helemaal in mijn straatje ligt qua thema's en uitwerking. Het is alleen jammer dat de personen me zelf een stuk minder interesseren. Het meeste had ik nog met het meisje dat het meest normaal leek. Verveeld, maar zonder op het oog vreemde leefsituatie en gewoon met een baantje. Daartegenover staan een ietwat te veel rebellerende zoon en natuurlijk die kleine crimineel waar ik sowieso weinig mee heb, al worden de meesten wel mooi ingetogen en met gevoel gespeeld waardoor ze zelfs iets van sympathie krijgen maar ik had liever andere personen gezien, dan had het een meesterwerk had kunnen zijn. Nu lijkt het eerder een film van mensen die zich tegen de maatschappij afkeren omdat ze te lui zijn, niet omdat de maatschappij voor hun zo slecht is. Dat laatste leek het meisje nog het meeste te hebben, al is haar achtergrond niet bekend verder.

Wel is de regie erg sterk en is duidelijk vanuit de Taiwanese New Wave voortgekomen. En hoewel Tsai af en toe de rust, het ritme en een fijngevoeligheid van Hou mist - vooral de motorritjes duren te kort om te hypnotiseren- maakt hij dit weer goed met een enorm goed gevoel voor kadrering en vooral het kiezen van betekenisvolle locaties. Haast achteloos staat een camera zomaar ergens op een hoekje en wordt nergens de nadruk ergens op gelegd maar krijg je precies genoeg informatie mee zodat die grootstad waar het afspeelt echt gaat leven. Of dat nu straten vol scooters zijn of het nachtleven bij neonlicht. De stad is sfeervol van zichzelf en Tsai weet hoe dit te filmen. Mooie muziek ook met een fijne mix van elektro en ambient (al ken ik dat terugkerende deuntje wel ergens van). 4,0*.

Dit is mijn type film. Weinig spraak, sfeervolle beelden en een sluimerend verhaal.

Rebels of the neon god portretteert een paar zoekende jongeren in een grote Taiwanese stad begin jaren 90. Hoewel de sfeer dankzij de muziek, vervallen buurten en neon voor mij persoonlijk meer jaren 80 aanvoelde.
Drie jongens en een meisje zijn elk op zoek naar een vorm van vermaak, inkomsten en zingeving, maar lijken dat niet te vinden in de treurige alledaagsheid van de metropool. Drankspelletjes, videogames en de zoektocht naar sex zijn enige afleiding van het afgestompte bestaan dat ze hebben.

Ik moest denken aan de film Two lane Blacktop, ook zo’n nihilistisch portret over doelloosheid. Maar met een heel andere sfeer. De spookachtige synthesizer soundtrack keert telkens onontkoombaar terug, net als de wateroverlast in het appartement. Wat deze jongeren ook proberen, goedschiks of kwaadschiks, het lijkt allemaal niet veel uit te maken.

De deur die vader van de weggelopen jongen tenslotte op een kier zet, biedt een sprankje hoop, maar daarmee is ook alles gezegd.

Geen vrolijke film, maar wel bijzonder mooi. Aanrader voor de liefhebber.

4*