Un Couteau dans le Coeur (2018)

Weinig geslaagde poging om homo-Giallo te maken. Nu is er wel een gemaskerde moordenaar (inclusief zware handschoenen) en soms zijn er de kleurenfilters die bij het Giallo-genre horen maar verder lijkt dit veel meer op een soort hommage aan de homoporno uit de jaren zeventig. De moordenaar is niet heel erg actief en de moorden niet schokkend. Het moordwapen was dan nog wel een aardige vondst. Het verhaal draait daarnaast veel meer om de relatie van Anne (Vanessa Paradis) en Loïs, die als editor aan haar films werkt. Ondertussen zien we jaren zeventig-homobars, nachtclubs, darkrooms en een finale in een pornobioscoop. Denk dat er soms ook grappig bedoelde scenes moesten zijn geweest maar deze waren dan vooral voor insiders. Nee, ik vond hier niet veel aan.

Oerdegelijk.

Zonder meer een van de apartere films die ik recentelijk heb mogen aanschouwen. Ondanks het beperkte succes van de film in ons land kan ik wel zeggen dat de film onder een specifiek publiek bekend is geraakt. Binnen die kringen wordt het ook goed geprezen. Het bronmateriaal waarvan het is mag ik niet zo, deze film echter wel.

In ieder geval voelt deze film, ondanks een redelijke standaardaanpak, best vernieuwend aan. Vooral in het kader van dat er een ander gevoel bij je wordt opgeroepen. Ook al ontbreekt het de film niet aan enkele rommelige sequenties, het voelt altijd aan als een soort avontuur waar je met veel gemak overheen wordt geloodst. Daarbij komen nog wat lollige moorden tussendoor kijken.

Visueel zit het redelijk half met de film. Soms zitten er magische beelden tussen die precies vastleggen wat Giallo bijzonder maakt. De sfeer wordt op zo'n moment volledig overgenomen. Soms is het visuele aspect echter te makkelijk. Ietwat karrig in elkaar gezette setpieces hebben de film weleens in handen. Dat zijn de momenten waar de sfeer in mindere mate doorbreekt.

Ik ben zelf heteroseksueel, dus van de beelden hierin raak ik niet bepaald opgewonden. Niettemin vond ik wel dat er de juiste, absorberende toon aan wordt toegevoegd die de film geen enkel probleem maakt om uit te zitten. Erg aantrekkelijk vond ik het niet, maar de balans heeft regisseur Gonzalez goed in handen. De film voelt daardoor nooit te opdringerig of vervelend aan. Er wordt een mooie controle over gehouden met genoeg intrigerende en spannende sequenties.

Jammer is wel dat het tempo plots in elkaar zakt richting de helft, wanneer het personage van Paradis zich even distantieert van de filmsets en wat meer op zichzelf zit. Zo zie je maar dat geen enkele interessante scene van haar afkomt, maar van de mensen en sets om haar heen. Vermoeiend gebeuren was dat maar, gelukkig weet Gonzalez zichzelf weer te herpakken in het laatste halfuur. Ik vond het een mooie, geslaagde film. Een favoriet zal het alleen niet worden.