Flesh of the Void (2017)

Kleine tegenvaller toch.

Over de soundtrack niks dan lof, hoewel ook daar wel een beetje extra regie een meerwaarde had kunnen bieden. Maar ik hoef er niet al te veel over te klagen, gewoon dik 70 minuten lang distorted, ongezellige illbient. Woofertje aan en lekker brommen maar.

Jammer genoeg is dat ook meteen het hoogtepunt. Het is dan wel een experimentele horror, het doet sterk terugdenken aan een film als Begotten, waardoor het dus niet zo heel verrassend of origineel is. Toch wel een gemiste kans vind ik, als je dan iets als dit maakt, zorg er dan in ieder geval voor dat het wat creatiever aanvoelt.

Visueel is het maar een mager beestje. Veel dezelfde effectjes die voorbijkomen, de verwachte groezel, maar ook veel matig camerawerk. Het oogt ook best goedkoop en fake, soms moeilijk in te schatten of het nu gewoon amateuristisch was, of je naar falende performance art zat te kijken. Het effect is in ieder geval niet krachtig genoeg. Ook het schokkende gedeelte is maar erg mak, leek mij nogal wat onnodig prothesewerk bij te zitten.

Maar leuke soundtrack, en dit soort filmpjes verdienen ook wel wat positieve aandacht, al is het maar omdat ze toch lekker afwijken van de norm. Maar qua uitvoering met het toch echt veel beter.

3.0*

Mweh.

Of ik begin te oud te worden om echt alles te willen zien wat ook maar een beetje opmerkelijk of schokkend hoeft te zijn, of dit was totaal niet mijn ding en net iets too much.

Opzich ben ik dol op korrelige grijze beelden, maar hier is het allemaal behoorlijk geforceerd. Ik prefereer de dingen die onder je huid kruipen, maar hier word ik slechts behoorlijk depressief van. Misschien de bedoeling van de makers, maar als er ook een beetje subtiliteit werd gebruikt zou het beter binnen komen.

Wat we zien is een korrelige, smerige, nachtmerrievoorstelling van 77 minuten. De figuranten zouden nog wel interessant kunnen zijn, maar uiteindelijk zie ik echt het doel van deze film niet. Alsof het echt slechts bestaat uit het feit om de kijkers de willen laten walgen en meer niet. Iets wat al honderdduizend keer eerder is gedaan. Het was echt een behoorlijk lange tergende deprimerende zit geworden en krijg ik echt het gevoel dat diegenen die dit hebben gemaakt kampen met een diepe zelfhaat en dit gewoon een grote zelfmutilatie is geworden van 77 minuten lang. Misschien voor een bepaalde niche, maar niet voor mij.

1,0* voor slechts de montage en de karakters.

Beetje gemixte gevoelens. Op z'n best is het een heerlijk nachtmerrie-achtige film met hallucinante visuals en een continu aanwezige dark ambient soundtrack. Soms ook lekker noizy en distorted, half werk is het in ieder geval niet. De 'Agony' interlude is een toonbeeld van hoe ik eigenlijk de hele film het liefst had willen zien, erg sterke scene.

Helaas zijn er ook enkele mindere passages, waarin vooral de verwoede pogingen om shockerend te zijn echt volledig de plank misslaan. Ergens snap ik D-ark's opmerking over black metal covers wel. Vooral de kostuums waren soms echt te afgezaagd voor woorden, en dan heb ik het nog geen eens over al het flauwe gedoe met prothese piemels. Er waren ook momenten waarop ik meer het gevoel had naar een soort artistiek opgewaardeerde versie van August Underground te zitten kijken, de pijpbeurt als dieptepunt. Dat zijn van die momenten waarop Quinn het gewoon te hard probeert. Echt slecht wordt het niet want de film herstelt zich steeds weer redelijk snel met een betere scene, maar het geeft de film soms wel onnodig een goedkoop airtje. Dat deed een Begotten dan toch wat beter.

Maar al bij al zeker een interessant werkje en talent kan ik Quinn niet ontzeggen. Vooral de soundtrack is gedurende de hele film echt ijzersterk, zouden meer films uit dit 'genre' een voorbeeld aan kunnen nemen. Misschien is het een groeiertje maar voor nu laat ik hem op 3.5*. De geforceerde shock mag Quinn voortaan gewoon aan types als Lucifer Valentine overlaten, want zijn talent verdient wat mij betreft meer.

Flesh of the Void (2017) is een experimentele film over hoe het zou voelen als de dood werkelijk de meest verschrikkelijke bewuste ervaring zou zijn. Een gewelddadige en groteske reis door de diepste angsten van de mens, aldus de synopsis. Gezellige film voor de zondagochtend, terwijl buiten op straat de kerkgangers gebogen door de regen schuifelen.

James Quinn maakte voordat hij hiermee zijn eerste lange film afleverde al even gezellige shorts, zoals Trinity of Decay. Flesh of the Void gaat voor mijn gevoel nog wel een stapje verder. De vergelijking met Begotten (1990) is al gemaakt, en ik vind die zelf niet vergezocht. Deze film is voor mijn gevoel iets sterker, maar dat kan evenzeer aan de bui hebben gelegen. Bij dit soort films zonder plotlijnen is het sowieso veelal gevoel en hoe de beelden en geluiden op je over komen. En juist dat laatste is belangrijk. Flesh of the Void heeft een uiterst nare soundtrack, eigenlijk zou je hem in het pikdonker met headphones moeten kijken (of hard uit fatsoenlijke speakers).

Een film die beoogt om je een supernaar gevoel te geven dus, als je de synopsis zo leest. En aangezien het de (vertaalde) woorden van de regisseur zelf zijn, hoef je dus aan zijn intentie allerminst te twijfelen: Quinn is hier niet om je prettig vermaak voor te schotelen. Wel onrust, piemel, ejaculaties, en een keur aan onprettige beelden en verontrustende geluiden. Een nachtmerrie van doodsangsten in experimentele filmvorm zogezegd. Sommige sequenties duren iets te lang en je kunt je vraagtekens zetten bij de rubber pielemuizen. Maar ik was alsnog erg gefascineerd door dit naargeestige werkje.

Ik kreeg trouwens nog wel de slappe lach van het gezicht van miss John Milton die onverwacht binnen kwam lopen, terwijl een afgehakte snikkel tussen twee gulzige lippen verdween. De 'waarom kijk je dat?!?' die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg terwijl ze met grote ogen rechtsomkeert maakte, kon ik zo snel even niet beantwoorden...

Kijk vooral de teaser zou ik zeggen, weet waar je aan begint.

3,5*