We Die Young (2019)

We Die Young is een zeer interessante film. Het is namelijk dat JCvD de laatste tijd weer in meer dan redelijk beeldmateriaal verschijnt. Deze gangsterfilm leek nog behoorlijk op het morele gebied in te willen hameren. Dat had van mij wat minder gemogen. Voor de rest weinig op aan te merken.

Sympathiek aan Van Damme is dat hij altijd wel iets meer van zijn films probeert te maken dan een standaard actiefilm, helaas is hem dit met We Die Young niet gelukt. Gewoon middelmatig, ondanks dat er genoeg emotie zit in dit verhaal over twee jeugdigen die binnen hun uitzichtloze bestaan onvermijdelijk betrokken raken bij criminele zaken. JCVD, ouder en vermoeider ogend dan ooit tevoren, speelt feitelijk slechtst een grote bijrol als een getraumatiseerde oorlogsveteraan die de jongens wil helpen. Weinig te beleven al met al, met een einde wat veel vragen openlaat en te snel wordt afgerafeld. Matige regiekeuzes van Geller ook, de stukken waarin Van Damme flashbacks heeft aangaande zijn roerige verleden, voegen totaal niets toe aan het toch al middelcore verhaal.

When Rincon started doing his Shakespeare,

you knew some poor bastard's about to get smoked.

“We die Young” is niet een typische Jean-Claude Van Damme film waarbij hij nog eens kan pronken met zijn getraind lichaam. Sterker nog, in deze film is het demonstreren van vechttechnieken door Van Damme quasi nihil te noemen. Verwacht dus geen spagaat-toestanden. Eigenlijk ook begrijpelijk want deze ket uit Brussel is ook niet meer de jongste. En ik kan me best voorstellen dat zulke inspanningen niet meer zo evident zijn.

Het voordeel is dan wel dat JcvD zich eerder concentreert op het acteergedeelte dan op het actierijkere deel. Films zoals “Bloodsport” en “Kickboxer” uit de jaren 80 waren immens populair. En ik geef toe dat ik er ook met veel plezier aan terugdenk. Spijtig genoeg volgde na deze succesrijke periode ook een periode met minder geslaagde films. Zoals “Alien Uprising” (waarschijnlijk om dochterlief tevreden te stellen), “Dragon Eyes” en “Welcome to the Jungle”. Na de zoveelste klungelige film lag mijn besluit vast. JcvD films zijn te mijden. Totdat ik recent het toch niet kon laten om “The Bouncer” te kijken en aangenaam verrast werd. Laat me mezelf eventjes quoten : “Net als je denkt dat zo’n icoon als Jean-Claude Van Damme bezig is een karikatuur te worden van zichzelf en in de vergetelheid dreigt te raken, verrast hij je toch maar weer met zo’n rol als in deze film. De “Muscles from Brussels” wist me hier te raken door zijn integer en gevoelig acteerwerk.”. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Vanzelfsprekend gaf ik “We die young” dan ook een kans. Louter en alleen om te verifiëren of hij hetzelfde niveau kon aanhouden. En ik geef grif toe dat hij er wonderbaarlijk in geslaagd is om me nogmaals te overtuigen. Ditmaal is hij niet een buitenwipper in de Brusselse uitgangsbuurt maar een op pensioen gestuurde Afghanistan veteraan. Een militair verleden dat sporen heeft nagelaten in de vorm van PTSS en een stel beschadigde stembanden. Dat laatste zorgt er dan ook voor dat je geen geluid uit Van Damme’s mond zult horen. Op één of andere manier is Daniel (Jean-Claude Van Damme) terechtgekomen in een achterbuurt van Washington D.C. waar latino’s (Mara Salvatrucha oftewel MS-13) de plak zwaaien. Een verpauperde buurt waar drugsverslaving de bron van inkomsten is voor deze vol getatoeëerde bendeleden.

Naast JcvD is het ook David Castañeda die toch wel een indruk naliet. Zijn vertolking als de bendeleider en kingpin Rincon is redelijk indrukwekkend. Niet alleen vanwege zijn dreigende houding, wreedheid en vastberadenheid waarmee hij een drugsbende leidt. Maar ook omdat hij zijn softe kant toont als hoeder over Lucas (Elijah Rodriguez) en Miguel (Nicholas Sean Johnny). En als beschermende broer van zijn lichamelijk gehandicapte zus Gabriela (Robyn Cara). Het hele verhaal draait rond Lucas die voor Rincon werkt als drugskoerier en liefst van al niet wil dat zijn jongere broertje ook terecht komt in dit wereldje. Als een hoogst belangrijke transactie misloopt, ook wel dankzij de inmenging van rechterhand Jester (Charlie MacGehan), is dat het begin van een zenuwslopende en nogal actierijk gedeelte.

Nogmaals, verwacht niet een typische JcvD film. Uiteindelijk is het een nogal mistroostige film die aantoont hoe destructief en gevaarlijk het is om in zo’n door drugsbendes gecontroleerde buurt te leven. Overleven is eerder het juiste woord want elke fout wordt meedogenloos afgestraft. Deze film toont het uitzichtloze leven van jongeren alhier. De titel is dan ook toepasselijk. Een lang en gezond leven is weinigen gegund in deze achterbuurt. Natuurlijk kan je ook enkele vraagtekens plaatsen bij deze film. Waarom is Daniel in godsnaam naar deze achterbuurt verhuist? Zocht hij de anonimiteit op? Probeert hij zijn verleden te vergeten? Wat was eigenlijk zijn familiale achtergrond? Of is hij gewoonweg alleen op deze wereld? Vergeten door de rest van zijn vertrouwde omgeving? Of is het voor hem een gemakkelijkheidsoplossing zodanig dat hij probleemloos aan de pijnstillers kan geraken die hem verlossen van waanbeelden en visioenen? En is hij zijn militaire ervaring kwijtgeraakt? Want als het op verdedigen aankomt, ziet hij er toch wel als een kluns uit. Al bij al is “We die young” een aanrader als je JcvD nog eens aan het werk wil zien. Een temporijke gangsta-film die nooit verveeld.

3*

Oe, dat was slecht.

Film wordt volledig gedragen door de volwassen gangsters. Blijken allemaal stuk voor stuk degelijk tot zeer degelijke acteurs, met in het bijzonder David Castañedaals als Rincon. Vriend JCVD had totaal geen enkele toevoeging aan het verhaal. Zijn handicap al helemaal niet. Deze rol had net zo goed vertolkt kunnen worden door mijn overbuurman van 73. Ik betrapte mij erop dat ik het maarniet kon accepteren dat hij niet kon praten. Wat was nou de toegevoegde waarde? Please do tell me!
Maar goed.

Camerawerk is om te huilen. De jeugdige gangsters in deze film waren pijnlijk slecht en totaal niet overtuigend in hun rol. Drama en/of spanning was heel ver te zoeken.

Ik betrapte me erop dat ik na drie kwart van de film aan het Candy Crushen was op mijn mobiel. Meer spanning en drama op het kleine scherm dan op het grotere scherm.

Alle racistische stereotypes vind je in deze even walgelijke als stompzinnige thriller. JcvD speelt een oorlogsveteraan met PTSD die alleen nog communiceert via zijn telefoon. Als enige blanke in zijn buurt is hij natuurlijk het morele kompas, de uitgesproken 'good guy'. Zo helpt hij een zwarte man van middelbare leeftijd die in een tenenkrommende scène smeekt om wat geld om drugs te kopen en neemt hij het natuurlijk op tegen de Mexicaanse vijand.

Alle zwaar verouderde clichés komen langs in dit verhaal rondom een drugsbaron in Washington (een illegale, met tatoeages beschilderde Mexicaan) en een jong ventje dat uit het wereldje wil stappen wanneer hij ontdekt dat zijn veel jongere broertje liever drugs wil dealen dan in de schoolbanken zitten. De scène waarin hij het ventje hoogstpersoonlijk aflevert in zijn klaslokaal ("I wanna deal, man. I wanna deal!") wekt behoorlijk op de lachspieren, maar het feit dat dit een film is die cynische wijze inspeelt op de racistische denkbeelden die de VS politiek en sociaal zo verdelen, doen het lachen wel vergaan.

Het feit dat de blanke, nobele man hier de reddingsboei blijkt te zijn, is de natte droom van iedere rechts-extremistische idioot. Maar zelf die zal zich groen en geel ergeren aan het amateuristische camerawerk en montage van deze overigens volstrekt irrelevante, hopeloos mislukte poging tot een film.

Een luchtige film die aaneenplakt van clichés, maar op zich hoort dat bij het genre. JCVD zorgt zelfs op z'n ouwe dag nog voor de naam op de affiche die volk moet trekken. Maar veel doet hij helaas niet. De film is niet vervelend, maar gewoon niet goed gemaakt. Vrij rommelig met enkel een achtervolging halverwege die voor wat aandacht zorgt. Bandwerk dat al beter gedaan werd.